<<Ήταν ένας ευσεβής πατέρας, ο οποίος είχε τρία παιδιά.
Το ένα από αυτά, ήταν άτακτο και δεν άκουγε κανέναν. Ο πατέρας, πάντα τον συμβούλευε με ηρεμία, να μην κάνη αταξίες στη ζωή του, να σέβεται και πάνω από όλα να γίνη άνθρωπος...
Ο γιός του όμως αδιαφορούσε…, ώσπου μία μέρα βρόντηξε την πόρτα του σπιτιού και δεν ξαναγύρισε πίσω. Θέλησε το παιδί να κάνη την ζωή του, όπως αυτό επιθυμούσε…
Πέρασαν είκοσι χρόνια και ο πατέρας είχε πάει σε ένα νησί, γιά να κάνη μία θεραπεία, αφού εκεί υπήρχαν ιαματικά νερά. Μόλις τελείωσε τη θεραπεία του, πήρε το καραβάκι, γιά να επιστρέψη. Ένας νεαρός που συνταξίδευε μαζί του, είχε πάνω του ναρκωτικά και επειδή φοβόταν τον έλεγχο, σκέφθηκε να τα κρύψη, όταν εύρισκε ευκαιρία, στην τσάντα του ηλικιωμένου πατέρα.
Έτσι και έγινε, έλεγε μάλιστα μέσα του :
«Πού να τον ελέγξουν αυτόν τον γέρο…».
Να όμως που ο έλεγχος στο Λιμεναρχείο ήταν γενικός και εξετάσθηκαν όλοι.
