Όταν ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος ήταν νέος υποτακτικός στο Μοναστήρι του Οσίου Ευθυμίου, του είχαν αναθέσει το διακόνημα να ετοιμάζη το ψωμί των αδελφών.
Κάποια ημέρα έβρεχε πολύ και ένας μοναχός εβράχηκε και θέλησε να στεγνώση τα ρούχα του. Αφού, λοιπόν, έβγαλε τα βρεγμένα ιμάτιά του, τα έβαλε μέσα στον μεγάλο φούρνο γιά να στεγνώσουν πιό σύντομα.
Ζούσε κάποτε
ένας τελώνης που
ονομαζόταν Πέτρος, ήταν πλούσιος
πολύ, αλλά και πολύ άσπλαγχνος. Μ’ αυτόν τον πλούσιο συνέβη το εξής θαυμαστό
περιστατικό:
«Ήταν χειμώνας. Μερικοί ζητιάνοι, καθησμένοι σ’ ένα σοκάκι, “διασκέδαζαν” την πείνα τους… Ξαφνικά, πετάγεται ένας θερμόαιμος και βάζει στοίχημα πώς θα κατάφερνε τον Πέτρο, να του δώσει ελεημοσύνη.
Πήγε λοιπόν στην πόρτα του και τον περίμενε.
Μόλις ήλθε ο Πέτρος, έτυχε να έλθη συγχρόνως και ο φούρναρης μ’ ένα κοφίνι με ψωμιά. Ο πτωχός ζήτησε ελεημοσύνη, αλλά ο πλούσιος Πέτρος τον έδιωξε. Εκείνος όμως δεν έφευγε, αλλά συνέχιζε με επιμονή να ζητά ελεημοσύνη. Μέχρι που θύμωσε ο Πέτρος και μη βρίσκοντας κάτι πρόχειρο, του πέταξε ένα ψωμί γιά να τον κτυπήσει… Ο ζητιάνος αυτό περίμενε. Αρπάζει το καρβέλι και εξαφανίζεται.
Κάποτε, η Οσία Μακρίνα, η αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου, έβγαλε έναν όγκο κάτω από το στήθος της και καιγόταν στον πυρετό, γιά πολλές ημέρες. Η μητέρα της που την έβλεπε, την παρώτρυνε να πάει στον ιατρό, αλλά η Οσία ντρεπόταν να δείξει το σώμα της και γι’ αυτό δεν ήθελε να πάει.
«Μα αυτό που κάνεις, δεν είναι σωστό», της έλεγε η μητέρα της. «Τους ιατρούς, ο Θεός μας τους δίδει γιά την δική μας υγεία και δεν είναι βλασφημία η φροντίδα από αυτούς!».
Η Οσία ήταν ανένδοτη…
Ένα βράδυ όμως άλλαξε γνώμη και λέει στην μητέρα της:
«Μητέρα αύριο θα πάμε στον ιατρό»!
Ο δεκαπεντάχρονος Ιωάννης από την Μονεμβασία, ευρέθηκε μαζί με την μητέρα του αιχμάλωτος σε κάποιο Τούρκο. Και βάλθηκε ο Αγάς να τον τουρκέψει. Και όταν έφθασε η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου, ο Τούρκος δεν του έδινε νηστίσιμα φαγητά, γιά να χαλάσει ο νέος την νηστεία της Παναγίας και να αρχίσει να γίνεται πλαδαρή η συνείδησή του. Αλλά ο Ιωάννης δεν υποχώρησε! Δεν κάμφθηκε! Έμεινε δύο και τρεις ημέρες νηστικός!
Η μητέρα του, τότε, του έλεγε:
«Φάγε, παιδάκι μου. Να μην πεθάνεις. Ο Θεός συγχωρεί, αφού δεν το κάνεις με την θέλησή σου. Άφησε προσωρινά την νηστεία. Είναι μικρό πράγμα. Την πίστη να μην χάσουμε! Αυτή είναι το μεγάλο!».
Όταν ο Όσιος Συμεών ο Στυλίτης (389-459 μ.Χ., η μνήμη του τιμάται την 1η Σεπτεμβρίου) εμπνεύσθηκε τον πρωτόγνωρο γιά την εποχή του τρόπο ασκήσεως, πάνω στο Στύλο, διαδόθηκε έντονα η φήμη του παντού. Οι ερημίτες Πατέρες ξαφνιάσθηκαν από το ασυνήθιστο και παράδοξο αυτό εγχείρημα. Του στέλνουν λοιπόν κάποιους με την εντολή να τον επιπλήξουν γιά την περίεργη επινόησή του και να του συστήσουν ν’ ακολουθήσει χωρίς περιφρόνηση τον συνηθισμένο και δοκιμασμένο από τους Αγίους δρόμο, όπου βαδίζοντας τόσα πλήθη μακαρίων ανδρών, ανέβηκαν ως τα επουράνια και κατοίκησαν σ’ εκείνα τα αιώνια σκηνώματα. Έπειτα, όμως, από φόβο μήπως η σκέψη του Οσίου ήταν θεάρεστη και εκείνοι αντιμετώπιζαν την υπόθεση ανθρώπινα, έδωσαν στους απεσταλμένους και αυτή την παραγγελία:
Ο Ευφρόσυνος ζούσε αποκομμένος από τον κόσμο, σε κάποιο χωριό. Οι γονείς του ήταν χωρικοί και πολύ φτωχοί. Εξ αιτίας των συνθηκών αυτών, δεν κατάφερε ποτέ να μάθη γράμματα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι περισσότεροι τον χαρακτήριζαν «αγροίκο».
Όταν πέρασαν τα χρόνια, ο Ευφρόσυνος αποφάσισε πως ήθελε να ζήσει ως μοναχός. Πράγματι, μπήκε σε κάποιο Μοναστήρι και από τότε δεν σταμάτησε να ασχολείται με τη μαγειρική, καθώς τον τοποθέτησαν στη θέση του βοηθού του μάγειρα.
Οι υπόλοιποι μοναχοί, συνεχώς τον κοροΐδευαν, λόγω της θέσης του, βλέποντάς τον μαυρισμένο στην καπνιά και λόγω της έλλειψης παιδείας. Εκείνος, όμως, δεν αντιδρούσε, αντιθέτως, υπέμενε όλα τα σχόλια και τους εμπαιγμούς, με ταπεινότητα. Δεν διαμαρτυρόταν, δεν γόγγυζε και δεν κατέκρινε κανέναν. Πολλές φορές, περιφρονούσαν ακόμη και τη μαγειρική του, κατηγορώντας τον πως δεν μαγείρευε καλά. Αυτός, όμως, χωρίς να χάνει το κουράγιό, του απαντούσε:
