Ερώτησε κάποιον προσκυνητή ο Άγιος Παΐσιος:
«Τι κάνει η μητέρα σου;».
Και ο προσκυνητής απήντησε:
«Δεν είναι καλά, Γέροντα. Ανεβάζει κατά διαστήματα υψηλό πυρετό και τότε χάνεται. Το δέρμα της γεμίζει πληγές και τις νύκτες πονάει...».
Και πρόσθεσε ο Άγιος Γέροντας:
Είπε ο Άγιος γέροντας Πορφύριος σε κάποιον παιδίατρο:
Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
«Πέστε μας Γέροντα, τότε που είχατε πρόβλημα με τα πόδια σας!».
Και απήντησε ο Άγιος Γέροντας:
«Εκείνο ήταν άλλο.
Δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος...
Όταν ερχόταν κόσμος, ζοριζόμουν.
Πέρασε εκείνο, μετά άρχισε η αιμορραγία... “Ελκώδη κολίτιδα”, μου είπαν. Άλλη ιστορία... Πάνε επτά χρόνια με αιμορραγίες, με πόνους... Αλλά μη στεναχωριέσθε· μόνο να εύχεσθε γιά την υγεία της ψυχής μου!!
Εγώ χαίρομαι που με τίμησε ο Θεός και μου έδωσε αυτό το δώρο και δεν θέλω να μου το στερήση. Δόξα τω Θεώ! Ο Θεός το επιτρέπει, γιά να βοηθηθώ κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έτσι δίνουμε εξετάσεις στην υπομονή.
Τώρα αυτό, ύστερα το άλλο...
“Ὑπομονῆς γὰρ ἔχετε χρείαν” (Εβρ.Ι΄36΄)!!!
Γιατί, αν εμείς που έχουμε λίγο φόβο Θεού, δεν κάνουμε υπομονή, τί θα κάνουν οι κοσμικοί; Αν και βλέπω ότι πολλοί λαϊκοί μας ξεπερνούν στην αρετή! Μου έλεγαν οι γονείς μου ότι οι Φαρασιώτες, όταν αρρώσταιναν, δεν έτρεχαν αμέσως στον Χατζεφεντή να τους θεραπεύση. Υπέμεναν πρώτα τους πόνους, όσο μπορούσαν, ανάλογα με το φιλότιμο και την υπομονή τους, διότι θεωρούσαν ευλογία να υποφέρουν.
Έλεγαν μάλιστα:
<<Όταν μας βρίσκη μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ! Να σκεφτώμασθε ότι η ψυχή μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υπομονή και δοξολογία στους πόνους, παρά από ατσαλένιο σώμα με το οποίο μπορούμε να κάνουμε μεγάλους σωματικούς αγώνες, οι οποίοι όμως ίσως μας κάνουν να καυχηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, γιατί θα νομίσουμε ότι με το σπαθί μας θα κερδίσουμε τον Παράδεισο...
Ξέρετε πόσα χρόνια έχω, άλλοτε υποφερτό πόνο και άλλοτε ανυπόφορο;;
Ο υποφερτός είναι μία μόνιμη κατάστασι. Πόσα τράβηξα πρώτα από την βρογχεκτασία και έπειτα με την εγχείρησι που έκανα… Έπειτα άρχισαν οι ιστορίες με τα έντερα... Ύστερα, μισή χρονιά την πέρασα με την δισκοπάθεια· πονούσα πολύ... Δεν μπορούσα να κάνω ούτε τις μετάνοιες που έκανα, αλλά δυσκολευόμουν και να εξυπηρετηθώ, ενώ χρειαζόταν να υπηρετήσω και τον κόσμο που ερχόταν… Στην συνέχεια μου παρουσιάσθηκε κάτι σκληρό στην κοιλιά· μου είπαν ότι ήταν κήλη. Όταν κουραζόμουν, πονούσε και πρηζόταν πολύ… Μία μέρα, παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πρησμένη και πονούσα. Έπρεπε όμως να πάω στην Σκήτη, στην ολονυκτία.
Είπα τότε: «Θα πάω και ό,τι θέλει ας γίνη», γιατί έπρεπε να πάω!
<<Όταν το σώμα δοκιμάζεται, τότε η ψυχή αγιάζεται!
Με την αρρώστια πονάει το σώμα μας, το χωματόκτιστο αυτό σπίτι μας, αλλά έτσι θα αγάλλεται αιώνια ο νοικοκύρης του, η ψυχή μας, στο Ουράνιο Παλατάκι που μας ετοιμάζει ο Χριστός!
Με αυτήν την πνευματική λογική, που είναι παράλογη γιά τους κοσμικούς, χαίρομαι και εγώ και καμαρώνω γιά τις σωματικές βλάβες που έχω! Το μόνο που δεν σκέφτομαι είναι ότι θα έχω Ουράνια ανταμοιβή! Καταλαβαίνω ότι εξοφλώ την αχαριστία μου εις τον Θεόν, αφού δεν έχω ανταποκριθή στις μεγάλες Του Δωρεές και Ευεργεσίες! Γιατί στην ζωή μου όλα γλέντι είναι· και η καλογερική και οι αρρώστιες που περνώ. Όλο Φιλανθρωπίες μου κάνει ο Θεός και όλο Οικονομίες! Ευχηθήτε όμως να μη με ξοφλάη με αυτά σ’ αυτήν την ζωή, γιατί τότε αλλοίμονό μου… Μεγάλη τιμή θα μου έκανε ο Χριστός, να υπέφερα ακόμη περισσότερο γιά την αγάπη Του, αρκεί να με ενίσχυε, ώστε να αντέχω, και μισθό δεν θέλω!
Ο άνθρωπος, όταν είναι τελείως καλά στην υγεία του, δεν είναι καλά!
Καλλίτερα να έχη κάτι!
Είπε ο Άγιος Παΐσιος σε κάποιον με σοβαρό πρόβλημα οράσεως:
«Όταν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, βασανίζονται και με τις ευλογίες και με τις ευκαιρίες που τους δίνει ο Θεός γιά την σωτηρία τους.
Ενώ, όποιος τοποθετείται σωστά, όλα τα χαίρεται!
Και κουτσός να είναι, το χαίρεται!
Και να μην του κόβη πολύ, το χαίρεται!
Και πτωχός να είναι, το χαίρεται!
Καταλαβαίνω, βέβαια, πόσο δυσκολεύονται οι ανάπηροι και προσεύχομαι πολύ γι’ αυτούς, και πιό πολύ γιά τις κοπέλες! Γιά ένα αγόρι μία αναπηρία δεν είναι και τόσο βαρειά· γιά μία κοπέλα όμως, που θέλει να αποκατασταθή, είναι δύσκολο...
Ιδίως οι τυφλοί, πόσο δυσκολεύονται…
Οι καϋμένοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν· όταν περπατούν, σκοντάφτουν... Στην προσευχή μου ζητώ από τον Θεόν να δώση στους τυφλούς τουλάχιστον λίγο φως, γιά να μπορούν κάπως να αυτοεξυπηρετούνται»!!!
<<Ο Χριστός εζητούσε, (από τους ασθενούντας), πρώτα την πίστιν εις την Δύναμιν του Θεού και ύστερα έκανε το Θαύμα!
Λέει το Ευαγγέλιο:
«Ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; Λέγουσιν αὐτῷ· ναί, Κύριε. Τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν» (Ματθ. Θ΄29΄)!!!
Όχι όπως λένε λανθασμένα μερικοί σήμερα:
Ερώτησε κάποιος προσκυνητής, τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, ο ψυχικός παράγων πόσο μπορεί να επηρεάση την σωματική υγεία;».
Και απάντησε ο Αγιασμένος Γέροντας:
«Όταν κανείς είναι ψυχικά καλά, ο σωματικός πόνος ελαφρώνει. Όταν δεν είναι καλά ψυχικά, η άσχημη ψυχική κατάστασι επιδεινώνει την υγεία του.
Πάρε έναν καρκινοπαθή που τον έχουν ξεγραμμένο οι γιατροί. Εάν πιστεύη εις τον Θεόν και βρεθή σε μία χαρούμενη πνευματική ατμόσφαιρα, μπορεί να ζήση περισσότερο, ενώ διαφορετικά μπορεί να λειώση από την στενοχώρια του και να σβήση μέσα σε λίγες εβδομάδες...
Ερώτησε κάποιος προσκυνητής, τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, εάν κάποιος έχη μιά βαρειά αρρώστια και αποφασίση να αφεθή εις τον Θεόν, θα κάνη καλά;».
Και απάντησε ο αγιασμένος γέροντας:
«Άμα δεν έχη υποχρεώσεις, ό,τι θέλει κάνει.
Άμα όμως έχη υποχρεώσεις, αυτό θα εξαρτηθή και από τους άλλους.
Και εγώ επήγα στον γιατρό, “άκων και μη βουλόμενος”... Εάν δεν επήγαινα, γιά εκείνη την “απλή εξέτασι” που είπε ο γιατρός, θα έκλεινε τελείως το έντερο. Οπότε θα έπινα μόνο λίγα υγρά και μετά πάει..., θα ετελείωναν όλα. “Μία απλή εξέτασι”, μου είπε, και μπήκα σε έναν τέτοιο κύκλο... Αξονικές από εδώ, καρδιολόγος από εκεί, τώρα τα λευκά αιμοσφαίρια κατέβηκαν, τώρα ανέβηκαν, κοψίματα, μπαλώματα... Και τελικά τί βγήκε; Όπως πάω, θα καθήσω εδώ...
Συνήθως λέμε:
«Η στέρησι πολύ βοηθάει!
Όταν στερούνται κάτι οι άνθρωποι, τότε μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία του!
Όσοι στερούνται με επίγνωσι, με διάκρισι, με ταπείνωσι, γιά την αγάπη του Χριστού, αισθάνονται την πνευματική χαρά. Αν π.χ. κάποιος σκεφθή, «δεν θα πιώ νερό σήμερα, γιατί ο τάδε είναι άρρωστος. Θεέ μου, δεν μπορώ να κάνω τίποτε περισσότερο.» και το κάνει, ο Θεός θα τον ποτίση όχι με νερό, αλλά με λεμονάδα πνευματική, με Θεϊκή παρηγοριά!
Εις τους ταλαιπωρημένους, μία παραμικρή βοήθεια να προσφέρη κανείς, αισθάνονται μεγάλη ευγνωμοσύνη.
<<Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί τού αφήρεσαν το ένα μάτι. Τα παιδιά στο σχολείο το κορόϊδευαν και αυτό το καϋμένο βασανιζόταν…
Ο πατέρας του ήλθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του.
«Σκέφθηκα, Γέροντα», μου είπε, «πώς, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια γιά την αναπηρία του. Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν».
«Τί είναι αυτά;», του λέω. «Αυτά είναι μία ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύσι. Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πώς θα τα βγάλης πέρα; Ύστερα θα μάθη ότι, μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητήση να του πάρης αεροπλάνο… Τί θα κάνης τότε;
Ερώτησε κάποια αδελφή, τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, παρεκάλεσαν να σας πούμε να προσευχηθήτε γιά ένα άρρωστο παιδάκι και ερωτούν αν θα γίνη καλά. Τί να τους πούμε;».
Και απάντησε ο αγιασμένος γέροντας:
«Να τους πήτε ότι, ο Γέροντας θα προσευχηθή και ότι, ο Χριστός αγαπάει το παιδί και θα κάνη ό,τι είναι γιά το καλό του. Αν δη ότι το παιδί, όταν μεγαλώση, θα γίνη καλλίτερο, θα ακούση την προσευχή μας! Αν δη όμως ότι αργότερα, δεν θα είναι σε καλή πνευματική κατάστασι, τότε, επειδή το αγαπάει, θα το πάρη!
“Ζήτησε”, λέει, “και θα σου δώσω”, αλλά θα μου το δώση ο Θεός, αν εγώ είμαι δοσμένος εις τον Θεόν. Αλλιώς, τί να μου δώση;; Tην ζωή, γιά να ξεφύγω;; Εγώ χαίρομαι, είτε γίνη καλά είτε πεθάνη ένας άρρωστος, γιά τον οποίο προσεύχομαι»!!
Και ξαναρώτησε η αδελφή τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, είναι καλό να προσευχώμεθα γιά την ιδική μας υγεία;».
Και είπε ο Γέροντας:
<<Μία ημέρα ήλθε στο Καλύβι, ένας που αγκομαχούσε από την πεζοπορία. Κατάλαβα ότι, κάπνιζε πολύ και του είπα:
«Βρε ευλογημένε, γιατί καπνίζεις τόσο; Θα πάθης κακό…».
Μόλις ξελαχάνιασε και μπόρεσε να μιλήση, μου είπε:
«Η γυναίκα μου είναι πολύ άρρωστη και κινδυνεύει να πεθάνη. Σε παρακαλώ, κάνε μία προσευχή να γίνη κανένα θαύμα. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια…».
«Την αγαπάς την γυναίκα σου;», τον ερωτώ.
<<Ήλθε κάποτε από την Γερμανία στο Καλύβι ένας πατέρας, που το κοριτσάκι του είχε αρχίσει να παραλύη. Οι γιατροί το είχαν ξεγράψει. Ήταν ο καϋμένος τελείως απελπισμένος…
Τότε του είπα:
«Κάνε κι εσύ μία θυσία, γιά την υγεία του παιδιού σου.
Να κάνης μετάνοιες, δεν μπορείς…
Να προσευχηθής, δεν μπορείς…
Εντάξει.
Πόσα τσιγάρα καπνίζεις την ημέρα;».
Είπε κάποιος προσκυνητής στον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, όταν υπηρετής έναν άρρωστο, δεν σε καταβάλλει μόνον η κούραση, αλλά και η στενοχώρια, γιατί βλέπεις έναν δικό σου άνθρωπο, σιγά-σιγά να σβήνη…».
«Ναι, αλλά και ο Θεός όλους τους οικονομάει!
Βλέπεις, όταν αρρωσταίνη ένα μέλος από την οικογένεια, όλη η οικογένεια πονάει. Και αν τυχόν είναι ο πατέρας και δεν μπορεί να εργασθή, ολόκληρη η οικογένεια πονάει και δυστυχεί. Έχει την αγωνία: «Θα ζήση ο πατέρας…, δεν θα ζήση…». Βασανίζεται αυτός, βασανίζονται και οι άλλοι... Σβήνει αυτός, σβήνουν και οι γύρω του... Και η μητέρα τότε πρέπει να δουλέψη περισσότερο... Να φροντίση τα παιδιά, να πάη και στο Νοσοκομείο, γιά να κοιτάξη τον άρρωστο.
Είπε κάποιος προσκυνητής στον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, αυτό το άρρωστο παιδάκι, που έφεραν σήμερα οι γονείς του, πολύ ταλαιπωρείται…».
Και Εκείνος του απαντά:
«Ε, σιγά-σιγά, θα ξεπεράση την αρρώστια του, αλλά θα του μείνη μία ευαισθησία, γιά να θυμάται την αρρώστια του, και αυτή η ευαισθησία θα το βοηθάη πνευματικά!»!
Και είπε πάλι ο προσκυνητής:
«Και τα παιδάκια, Γέροντα, που έχουν λευχαιμία πολύ υποφέρουν…».
Και απάντησε ο αγιασμένος γέροντας:
Σήμερα, μου είπε μία νεφροπαθής, που χρόνια τώρα κάνει αιμοκάθαρση:
«Παππούλη, σταυρώστε, σας παρακαλώ, το χέρι μου. Οι φλέβες είναι όλο πληγές και δεν μπορώ να κάνω αιμοκάθαρση…».
«Αυτές οι πληγές», της είπα, «στην άλλη ζωή θα είναι διαμάντια, μεγαλύτερης αξίας από τα διαμάντια αυτού του κόσμου! Πόσα χρόνια κάνεις αιμοκάθαρση;»
«Δώδεκα», μου λέει.
