Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος μετά την κοίμησι του φίλου του, Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλινίκου, δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο, εις την Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», (αρ. 624/19/10/1984):
<<ΚΟΣΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
... Τη 7η π. Αυγούστου μία Οσιακή μορφή της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος, απεξεδύετο το αραχνώδες χοΐκόν του περίβλημα, το επί μήνας καταταλαιπωρηθέν υπό βαρείας και ανιάτου νόσου, και ανήρχετο εις τα Ουράνια Σκηνώματα της Δόξης του Κυρίου.
Διά της εκδημίας Του η Εκκλησία μας κατέστη πτωχοτέρα...
Ο Εδέσσης Καλλίνικος υπήρξεν υπόδειγμα ταπεινού φρονήματος, πραότητος, ευγένειας, σεμνότητος, ανεξικακίας, εργατικότητος, ηθικής ακεραιότητος, αφιλοχρηματίας. Πλήρης φόβου Θεού, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, εδόξασε, δι’ όλης Αυτού της ζωής, το όνομα Του Θεού και ετίμησεν, όσον ολίγοι, την Ορθόδοξον Εκκλησίαν.
... Οσιακή η βιοτή Του, οσιακά και τα τέλη Του.
Πριν φύγη διά το Λονδίνον, ίνα χειρουργηθή, περί δύο πραγμάτων εμερίμνησε:
Να επισκεφθή φίλον του Γέροντα Ιερέα προς εξομολόγησιν και να ετοιμάση την διαθήκην Του, δι ης παρείχεν εις πάντας και εζήτει πάρα πάντων συγχώρησιν και ώριζε που θα περιέλθουν τα μοναδικά περιουσιακά στοιχεία τα οποία είχε, δηλαδή τα βιβλία Του, τα ράσα Του και τα άμφιά Του...
Θα ήτο παράλειψις, να περατώσω τον λόγον, χωρίς να σημειώσω δύο περιστατικά ενδεικτικά της βαθείας συναισθήσεως των ποιμαντικών ευθυνών Του.
Το πρώτον:
Ολίγον προ του Πάσχα εξέθετε, κατάκοιτος και ημιπαράλυτος ων εν τω Νοσοκομείω, σκέψεις Του προς συνεργάτην Του, ίνα αύται αποτελέσουν κείμενον Πασχαλινής Εγκυκλίου Του προς το ποίμνιόν Του. «Πάσχα είνε!» είπε. «Δεν πρέπει να αφήσωμεν τον λαόν Του Θεού χωρίς δύο Αναστασίμους λόγους. Ως φαίνεται άλλωστε, θα είνε και η τελευταία Εγκύκλιός Μου. Το βλέπω ότι, δεν πρόκειται να επανέλθω ζων εις Έδεσσαν...». Η Πασχαλινή αυτή Εγκύκλιος, η ευαγγελιζομένη την Ανάστασιν Του Χριστού και την δι’ αυτής ανάστασιν των ανθρώπων, υπήρξε το «κύκνειον άσμα» Του. Η υπ’ αυτήν υπογραφή Του, την οποίαν διά τρεμούσης χειρός έθεσεν, «από κλίνης οδύνης», ήτο η τελευταία υπογραφή τού επί γης βίου Του...
Το δεύτερον:
Ολίγον μετά το Πάσχα εξεμυστηρεύθη εις στενόν φίλον Του, την επιθυμίαν Του να παραιτηθή.
«Διατί να κρατώ την Μητρόπολιν;
Τί περιμένω πλέον;
Πρέπει να τοποθετηθή εκεί άλλος, διά να εργασθή».
Ο φίλος, του συνέστησε επιμόνως αναμονήν ολίγων ακόμη μηνών.
Αλλ’ εν τω μεταξύ προέλαβε την παραίτησιν, η από Θεού μετάθεσις. Μετάθεσις από της γηΐνης εις την Επουράνιον Μητρόπολιν. Μετάθεσις και «μετάστασις από των λυπηροτέρων επί τα χρηστότερα και θυμηδέστερα». Μετάθεσις εις «Τόπον σκηνής θαυμαστής», όπου «ήχος καθαρός εορταζόντων» και «φωνή αγαλλιάσεως». Εκεί ευρίσκεται ήδη ο Επίσκοπος Καλλίνικος και συγχορεύει «μετά πνευμάτων δικαίων τετελειωμένων». Κυκλών μετ’ Αυτών το Υπερκόσμιον του Εσφαγμένου Αρνίου Θυσιαστήριον, θα αναπέμπη αναμφιβόλως υπέρ του ποιμνίου Του, των συνεργατών Του, των συγγενών Του, των φίλων Του, αδιαλείπτους ευχάς και ικεσίας!
Καλλινίκου του ταπεινού και πράου Επισκόπου, Ανδρός Κοσμήσαντος την Εκκλησίαν Του Χριστού και Αναλωθέντος εν τη διακονία Αυτής, Αιώνια η Μνήμη!!!>>!!!
Πηγή: Από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, με τίτλο: «Αναμνήσεις από τον Άγιο Καλλίνικο Μητροπολίτη Εδέσσης»
