Κάποτε, ένας ιεροκήρυκας μετά το κήρυγμα του, εδέχθη φραστική επίθεσι από κάποιους νεαρούς:
«Πώς τολμάς και λες ότι ο Χριστιανισμός κατέχει την μοναδική αλήθεια;
Μήπως διάβασες ινδική φιλοσοφία;
Διάβασες θρησκείες της ανατολής, ώστε να συγκρίνης και να καταλήξης στην Αλήθεια;».
Το ερώτημα των νέων φάνηκε σωστό, αλλά ο ιεροκήρυκας δεν τα έχασε.
Αφού χαμογέλασε τους είπε:
«Ακούστε παιδιά, κάποτε βρέθηκα μπροστά σε μία κλειδωμένη πόρτα.
Κάποιοι μου έδωσαν μία αρμαθιά κλειδιά και προσπαθώντας να ανοίξω την πόρτα, άρχισα να δοκιμάζω ένα-ένα τα κλειδιά, μέχρι που ένα κλειδί άνοιξε τελικά την πόρτα!
Αμέσως μπήκα μέσα!
Τί έπρεπε να κάνω;
Να συνεχίζω να δοκιμάζω όλα τα κλειδιά που μου είχαν δώσει;
Γιά ποιόν λόγο, αφού είχα ανοίξει την πόρτα;
Έτσι παιδιά και στην ζωή μου!
Το κλειδί που τελικά άνοιξε την προσωπική μου θύρα, της Αληθείας και της Ζωής, είναι ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός!
Έπρεπε, λοιπόν, να αγνοήσω το Ζητούμενο και να συνεχίσω την αναζήτησι;;
Ο Ίδιος ο Κύριος, εξ άλλου, είπε γιά τον Εαυτό Του:
"Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή" (Ιωάνν.ΙΔ΄6΄)!!!»!!!
