ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟΝ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΙΣ ΑΥΤΟΥ!!!

Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΤΩΧΕΙΑ, ΣΥΓΚΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΟΥΣ!!!

 

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη
του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου,
εις τας 12 Ιουλίου εκάστου έτους!!!

   

<<Η ΠΤΩΧΕΙΑ ΤΟΥ!

 

Κάποια μέρα, ενώ καθόταν στην αυλή του πτωχικού του ξηροκάλυβου (στην Καλύβη του Υπατίου εις τα Κατουνάκια), αντιλήφθηκε κάποιον κρυμμένον στο δάσος να τον παρακολουθή. Έδινε την εντύπωσι ανθρώπου που ψάχνει ευκαιρία να κλέψη…

Ο Γέροντας εσκέφθη και είπε μέσα του:

«Ο καϋμένος θα έχη ανάγκη».

Ο ΣΥΝΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΤΩ ΧΡΙΣΤΩ, ΖΗ ΟΝΤΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΣ!!!

 

Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΚΑΡΔΙΑ, ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ!!!

 

 Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη
του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου,
εις τας 12 Ιουλίου εκάστου έτους!!

 

<<ΦΑΝΕΛΛΕΣ. 

Ο Γέροντας Παΐσιος πήγαινε σε Πατέρες ασθενείς και ηλικιωμένα γεροντάκια «ευλογίες», ρούχα και τρόφιμα. Κάποιος ηλικιωμένος Γέροντας είχε ένα σημείωμα στην πόρτα του κελλιού του: «Μη με ενοχλήτε. Είμαι γέρος και ασθενής». Δεν ήθελε να δεχθή τίποτε από κανέναν.

Ο π. Παΐσιος τον κατάφερνε να δέχεται αυτά που τού επήγαινε, λέγοντας:

«Κράτησέ τα, Γέροντα, διότι είσαι και ασθενής και γέρος!».

Η ΔΙΗΝΕΚΗΣ ΚΑΙ ΑΚΑΤΑΙΣΧΥΝΤΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!!!

 

ΑΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ!!!

 Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη
του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου,
εις τας 12 Ιουλίου εκάστου έτους!

 

<<ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΟΣ. 

Ο Γέροντας Παΐσιος είχε γνωρίσει τον παπά-Τύχωνα τον Ρώσσο, την εποχή που ήταν στην Ι.Μονή Εσφιγμένου, και τον έκανε Γέροντά Του. Τακτικά μετέβαινε στο Κελλί Του, γιά να τον βλέπη και να τον συμβουλεύεται. Συχνά τον ρωτούσε ο παπά-Τύχων:

«Πότε θα πάρης το Σχήμα;».

«Όποτε είναι ευλογημένο, Γέροντα, δεν με απασχολεί», απαντούσε ο π. Παΐσιος.

Αυτός, αν καί ήταν χρόνια Μοναχός, ακόμη δεν είχε γίνει Μεγαλόσχημος.

Τον ενδιέφερε κυρίως να ζή ως Μοναχός! Όχι απλώς να πάρη τυπικά το Μεγάλο Σχήμα, αλλά ήθελε να πάρη και την Χάρι του Σχήματος! Έδινε περισσότερη βαρύτητα να το φορέση από μέσα, δηλαδή να γίνη Μοναχός κατά τον έσω άνθρωπο!

Γι’ αυτό έλεγε:

ΤΟ ΚΕΛΛΙΟΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ Ι.ΜΟΝΗΝ ΣΤΟΜΙΟΥ!!!

 

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΥΧΩΝ, ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ!!!

 

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη
του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου,
εις τας 12 Ιουλίου εκάστου έτους.

 

 

 

<<ΒΟΗΘΑΕΙ ΨΥΧΗ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥ.

 

Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος:

«Μόλις είχα πάει στην Σκήτη των Ιβήρων, το έμαθε ο μπαρμπά-Θανάσης ο κουρτζής (δασοφύλακας) από το Μοναστήρι του Φιλοθέου και ήλθε να με δή. Ήταν γνωστός μου και μου έφερε κάτι ευλογίες, διότι τότε στις αρχές δεν είχα τίποτε. Τον ευχαρίστησα και του είπα να γράψη τα ονόματα των κεκοιμημένων συγγενών του, γιά να τα μνημονεύω. Εκείνος επηρεασμένος από κάποιον μάρτυρα του Ιεχωβά, έλεγε: “Άμα πεθάνη ο άνθρωπος, δεν υπάρχει τίποτε· μετά θάνατον όλα χάνονται…”

Δεν πέρασε καιρός και εκοιμήθη και ο ίδιος.

«ΜΗ ΧΑΝΗΣ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΝ ΣΟΥ, ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ» (Όσιος Παΐσιος)!!!

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΜΙΟΥ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ!!!

Η ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ, ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ!!!

 
 

Η ΑΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΟΔΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

 

<<Έλεγαν ότι, ήταν κάποιος στην Κωμόπολι που νήστευε πολύ, ώστε να τον αποκαλούν: «Ο Νηστευτής».

Όταν άκουσε γι’ αυτόν ο Αββάς Ζήνων, έστειλε να τον καλέσουν.

Κι εκείνος ήλθε ευχαρίστως.

Και αφού προσευχήθηκαν, εκάθησαν.

Άρχισε λοιπόν ο Γέροντας να εργάζεται σιωπώντας...

Επειδή ο Νηστευτής δεν εύρισκε αφορμή να συζητήση μαζύ Του, άρχισε να ενοχλήται από ανυπομονησία και λέγει στον Γέροντα:

«Δώσε μου την ευχή Σου, Αββά, διότι θέλω να φύγω».

«Γιατί;» τον ερωτά ο Γέροντας.

Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΓΑΛΛΟΣ, ΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ, ΑΠΟΦΘΕΓΓΕΤΑΙ!!

ΑΙ ΑΓΓΕΛΟΦΑΝΕΙΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!!!

<<Έλεγαν γιά τον Αββά Ζήνωνα ότι, όταν ασκήτευε εις την Σκήτη, εβγήκε μία νύκτα από το κελλί Του, γιά να πάη προς το έλος… Έχασε όμως τον δρόμο και περπατούσε τρείς μέρες και τρείς νύκτες. Έτσι κουρασμένος και χωρίς δυνάμεις έπεσε κάτω να πεθάνη...

Και ξαφνικά, ένα μικρό παιδί στάθηκε δίπλα Του, κρατώντας ψωμί και μία κούπα με νερό και του λέγει: «Σήκω και φάγε!».

Εκείνος εσηκώθη και προσευχήθηκε, νομίζοντας ότι, πρόκειται γιά δαιμονική φαντασία.

Και τότε το παιδί του είπε:

«Σωστά έπραξες!».

ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΣ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ, Ο ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΖΩΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!

 

Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ, ΕΙΣ ΤΟ ΧΙΛΙΟΜΟΔΙΟΝ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ!!!

ΑΠΑΝΘΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ!!!

 

ΤΟ ΕΥΜΕΤΑΒΟΛΟΝ, ΤΟΥ ΕΠΙΠΟΛΑΙΩΣ ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ...

 

«Φιλοσοφούμε γύρω από τους τάφους, όταν ευρεθούμε σε μία κηδεία και σκεπτόμεθα που καταλήγουμε και φλυαρούμε γιά τη ματαιότητα των εγκοσμίων, αλλά, μόλις απομακρυνθούμε, ξεχνάμε την ευτέλειά μας...

Να, γιά παράδειγμα, όταν βρεθή κάποιος εις την κηδεία ενός φίλου του, γυρίζει εις τον διπλανό του και του λέγει λόγια σαν και τούτα:

“Αλήθεια, πόσο ταλαίπωροι είμασθε…

Πόσο ασήμαντη είναι η ζωή μας…

Τι γινόμασθε, άραγε, μετά τον θάνατο;;;

Αυτό πρέπει να σκεπτώμεθα και να μην κακολογούμε…

Να μην αδικούμε…

Να μην μνησικακούμε...”.

ΔΥΟ ΤΥΦΟΕΙΔΕΙΣ ΚΑΙ ΒΑΡΕΙΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑΙ...

 

Ο ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟΛΟΓΟΣ ΓΕΡΩΝ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ!!

 

<<Ο μακαρίτης ο πατέρας του πατρός Επιφανίου, ο κύρ-Γιάννης, όταν πήρε το εφάπαξ του, θέλησε να αγοράση ένα μικρό αυτοκίνητο, γιά να πηγαινοέρχεται στο χωριό.

Ο π. Επιφάνιος δεν συμφωνούσε μ’ αυτό, διότι τότε το αυτοκίνητο ήταν ακόμη είδος πολυτελείας και το διέθεταν μόνο οι πλούσιοι. Στις επίμονες αρνήσεις τού Γέροντα, ο κύρ-Γιάννης έβρισκε συνεχώς νέα επιχειρήματα γιά την ανάγκη αποκτήσεως αυτοκινήτου, τα οποία βέβαια ο π.Επιφάνιος κατέρριπτε.

ΜΕΓΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΤΑΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Ο ΣΠΕΡΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΩΝ ΣΟΦΩΝ!!

 

«Ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, μπορούν να θεωρηθούν προ-Χριστιανικοί Φιλόσοφοι!

Ο Σωκράτης υποστήριζε ότι, θα είμεθα πάντοτε εν υπνώσει, εάν δεν μας στείλη ο Θεός Κάποιον, γιά να μας σώση! Ουσιαστικά δηλαδή, μίλησε γιά τον Χριστό!

Η ΠΙΣΤΙΣ, ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΘΥΣΤΟΧΑΣΤΟΝ ΒΛΕΜΜΑ ΕΝΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΓΙΟΥ!!!

 

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΟΥ ΑΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!

 

«Κανείς δεν έχει κάνει συμφωνία με τον Θεόν πότε θα πεθάνη.

Ο Θεός, τον κάθε άνθρωπο τον παίρνει στην καλλίτερη στιγμή της ζωής του, μ’ έναν ειδικό τρόπο, γιά να σώση την ψυχή του! Εάν δη, ότι κάποιος θα γίνη καλλίτερος, τον αφήνει να ζήση. Εάν δη όμως, ότι θα γίνη χειρότερος, τον παίρνει, γιά να τον σώση!

 

Μερικούς πάλι, που δεν έχουν αρκετά σωστή ζωή, αλλά έχουν την διάθεσι να κάνουν καλό, τους παίρνει κοντά Του, πριν προλάβουν να το κάνουν, επειδή ξέρει, ότι θα έκαναν το καλό, μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. Είναι δηλαδή σαν να τους λέει: “Μην κουράζεσθε· αρκεί η καλή διάθεσι που έχετε”!