Το παρακάτω περιστατικό το διηγήθηκε η γερόντισσα Δαμιανή, ησυχάστρια, μητέρα του αββά Αθηνογένη, επισκόπου Πετρών:
«Στο Άγιο Όρος Σινά, έζησε ένας Ηγούμενος, Γεώργιος τ’ όνομα του, πολύ ξακουσμένος ασκητής!
Αυτός ο αββάς Γεώργιος, ενώ καθόταν μέσα εις το κελλί του, την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, κυριεύθηκε από μία επιθυμία και είπε:
“Λαχτάρησα να κάνω την Αγία Ανάστασι εις την Αγία Πόλι (Ιεροσόλυμα) και να κοινωνήσω από τα Άχραντα Μυστήρια στον Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου!”.
Ολάκερη λοιπόν την ημέρα ο Γέροντας έμεινε να συλλογίζεται βαθειά ετούτα και προσευχόταν.
Όταν έφθασε το βράδυ, μπήκε μέσα ο μαθητής του και του είπε:
“Με την άδεια σου, πάτερ, ώρα γιά τον κανόνα”.
Και ο Γέροντας του αποκρίθηκε:
“Πήγαινε εσύ και την ώρα της Θείας Μεταλήψεως πες μου και έρχομαι κι εγώ”.
Έτσι έμεινε ο Γέροντας στο κελλί του.
Σαν έφθασε όμως η ώρα της Θείας Κοινωνίας εις τον Ναό της Αναστάσεως, ευρέθηκε ο Γέροντας κοντά στον Επίσκοπο Πέτρο, τον μακάριο, και εκείνος τον εκοινώνησε μαζύ με τους Πρεσβυτέρους! Αλλά καθώς τον είδε ο Πατριάρχης, ερώτησε τον Πρωτοσύγκελλο του τον Μηνά:
“Πότε έφθασε εδώ ο Ηγούμενος του Σινά;”.
Του απάντησε ο πρωτοσύγκελλος:
“Με την ευχή σου, Δέσποτα, δεν τον είδα παρά μονάχα ετούτη τη στιγμή’’.
Τότε ο Πατριάρχης παράγγειλε στον Πρωτοσύγκελλο:
“Πες του να μη φύγη, διότι θέλω να συμφάγωμε”.
Ο Πρωτοσύγκελλος μετέφερε την παραγγελία στον Γέροντα και εκείνος απήντησε:
“Ας γίνη το Θέλημα του Θεού!”.
Όταν ο Πατριάρχης έκανε απόλυσι στην Εκκλησία, ο Ηγούμενος προσκύνησε τον Άγιο Τάφο και ευρέθηκε πάλι εις το κελλί του.
Και να που ο μαθητής του εκτύπησε την πόρτα του κελλιού και του λέγει:
“Πάτερ, με την ευχή σου, ώρα να μεταλάβης”.
Τότε ο Γέροντας πήγε με τον μαθητή του στην Εκκλησία!
Ο Αρχιεπίσκοπος Πέτρος όμως πικράθηκε, που ο Ηγούμενος δεν έκανε υπακοή και μετά την εορτή, τού στέλνει μία επιστολή, καθώς επίσης και στον επίσκοπο της Φαράν, τον αββά Φώτιο, και προς τους πατέρες του Σινά και παραγγέλλει να φέρουν ενώπιον του τον Ηγούμενο. Όταν έφυγε ο κομιστής των επιστολών και παρέδωσε τα γράμματα, ο Ηγούμενος έστειλε στον Πατριάρχη τρεις πρεσβυτέρους, τον αββά Στέφανο τον Καππαδόκη τον Μέγα, τον αββά Ζώσιμο και τον αββά Δουλκήτιο τον Ρωμαίο.
Απολογήθηκε λοιπόν γραπτώς ο Γέροντας και είπε:
“Ποτέ να μην φθάσω, Αγιώτατε Δέσποτα, να περιφρονήσω τον Άγιο απεσταλμένο σου”.
Επί πλέον έγραψε και το εξής:
“Ας το ξέρη η Μακαριότητά σου, ότι ύστερα από έξι μήνες πρόκειται από κοινού να συναντήσουμε τον Κύριο μας, τον Χριστό και Θεό μας· εκεί θα προσκυνήσουμε μαζύ”!
Έτσι αναχώρησαν από τη Μονή τους οι Πρεσβύτεροι και παρέδωσαν τη γραπτή απολογία στον Πατριάρχη. Συγχρόνως τόνιζαν ότι:
“Ο Γέροντας έχει να πάη στην Παλαιστίνη πολλά χρόνια”!
Και επί πλέον έδειχναν το γράμμα του επισκόπου της Φαράν, που εβεβαίωσε ότι, ο Γέροντας έχει κάπου εβδομήντα χρόνια να βγη από το Όρος Σινά. Αλλά και ο άγιος και πράος Πέτρος επικαλούνταν ως μάρτυρες τους Επισκόπους και τους Κληρικούς που παραβρέθηκαν εκεί και ισχυρίζονταν ότι:
“Εμείς τον είδαμε τον Γέροντα και όλοι μας του δώσαμε το άγιο φιλί της αγάπης!”.
Ωστόσο ύστερα από έξι μήνες, τόσο ο Γέροντας Γεώργιος όσο και ο Πατριάρχης αναπαύθηκαν σύμφωνα με την προφητεία του Ηγουμένου!»!!!
Πηγή κειμένου: «Το Γεροντικό του Σινά», Δημητρίου Τσάμη.
Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα «Λυδία» 2000.
