<<Σε μία γυναίκα που ταλαιπωρείται από βαρειά θλίψι:
Γράφεις ότι, σε ταλαιπωρεί κάποια ακατανίκητη και ανεξήγητη θλίψι. Σωματικά είσαι υγιής, το σπίτι σου είναι γεμάτο, αλλά η καρδιά άδεια… Γιά την ακρίβεια, η καρδιά σου είναι γεμάτη από σκοτεινή θλίψι. Αναγκάζεσαι να πηγαίνης σε χορούς και σε εορτές, αλλά αυτό σού μεγαλώνει την θλίψι…
Πρόσεχε καλά, διότι αυτό είναι επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής... Μπορεί να νεκρώση πλήρως την ψυχή... Τέτοια θλίψι, η Εκκλησία μας την βλέπει ως θανάσιμο αμάρτημα, αφού κατά τον Λόγο του Αποστόλου Παύλου, υπάρχουν δύο είδη θλίψεως:
«Ἡ γὰρ κατὰ Θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον κατεργάζεται· ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β' Κορινθ. Z΄10΄)!!!
Εσύ οφθαλμοφανώς υποφέρεις από το δεύτερο είδος θλίψεως.
