<<Σε μία γυναίκα που ταλαιπωρείται από βαρειά θλίψι:
Γράφεις ότι, σε ταλαιπωρεί κάποια ακατανίκητη και ανεξήγητη θλίψι. Σωματικά είσαι υγιής, το σπίτι σου είναι γεμάτο, αλλά η καρδιά άδεια… Γιά την ακρίβεια, η καρδιά σου είναι γεμάτη από σκοτεινή θλίψι. Αναγκάζεσαι να πηγαίνης σε χορούς και σε εορτές, αλλά αυτό σού μεγαλώνει την θλίψι…
Πρόσεχε καλά, διότι αυτό είναι επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής... Μπορεί να νεκρώση πλήρως την ψυχή... Τέτοια θλίψι, η Εκκλησία μας την βλέπει ως θανάσιμο αμάρτημα, αφού κατά τον Λόγο του Αποστόλου Παύλου, υπάρχουν δύο είδη θλίψεως:
«Ἡ γὰρ κατὰ Θεὸν λύπη μετάνοιαν εἰς σωτηρίαν ἀμεταμέλητον κατεργάζεται· ἡ δὲ τοῦ κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β' Κορινθ. Z΄10΄)!!!
Εσύ οφθαλμοφανώς υποφέρεις από το δεύτερο είδος θλίψεως.
Η κατά Θεόν θλίψι κυριεύει τον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του, μετανοεί και τις αποθέτει εις τον Θεόν. Ή όταν κάποιος θλίβεται γιά τις αμαρτίες των άλλων ανθρώπων. Ή όταν κάποιος δείχνει ζήλο γιά την πίστι εις τον Θεόν, αλλά βλέπει με θλίψι την αποχώρησι των ανθρώπων από την πίστι. Τέτοια θλίψι ο Θεός την μετατρέπει σε χαρά! Όπως περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, οι Απόστολοι και όλοι οι αληθινοί δούλοι του Χριστού είναι:
«Ὡς λυπούμενοι, ἀεὶ δὲ χαίροντες» (Β΄Κορινθ. ΣΤ΄10΄)!!!
Χαίρονται, δηλαδή, διότι αισθάνονται την δύναμι και την εγγύτητα του Θεού. Και λαμβάνουν παρηγοριά από τον Θεόν.
Έτσι και ο Ψαλμωδός λέει:
«Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καὶ εὐφράνθην» (Ψαλμ.ΟΣΤ΄4΄)!!!
Η αγία θλίψι ομοιάζει με τα σύννεφα, μέσα από τα οποία λάμπει το φως της παρηγοριάς! Ε, η δική σου θλίψι ομοιάζει σαν έκλειψι ηλίου... Μάλλον θα είχες πολλά μικρά αδικήματα και αμαρτίες, τα οποία θεωρούσες ασήμαντα, και έτσι δεν εξομολογήθηκες και γιά τα οποία δεν μετενόησες. Σαν αράχνη, που γιά πολλά χρόνια είναι στα μάτια σου και τώρα απλώθηκε γύρω από τήν καρδιά σου, και έφτιαξε φωλιά γι' αυτήν την μεγάλη θλίψι, την οποία οι κακές δαιμονικές δυνάμεις κακοεργώς στηρίζουν μέσα σου. Γι’ αυτό ξαναδές ολόκληρη τη ζωή σου, κάνε μία ενδελεχή ενδοσκόπησι του εαυτού σου και εξομολογήσου τα πάντα. Με την εξομολόγησι θα καθαρίσης τον οίκο της ψυχής σου και θα τον αερίσης. Και θα εισέλθη μέσα σου ο φρέσκος και καθαρός αέρας του Πνεύματος του Θεού! Αμέσως μετά ξεκίνα να πράττης πάντα το καλό! Ξεκίνησε, με το να δίνης ελεημοσύνη εν Ονόματι του Χριστού! Θυμήσου: «Του Χριστού!!!»!!! Ο Χριστός θα το δη αυτό και γρήγορα θα σε ανταμείψη με τη δωρεά της χαράς! Θα σου δωρίση ανείπωτη χαρά, την οποία μόνον Αυτός χορηγεί, και την οποία καμμία θλίψι, ούτε βάσανο, ούτε δαιμονική δύναμις δεν μπορεί να συσκοτίση!
Διάβαζε το Ψαλτήρι!
Αυτό είναι το Βιβλίο γιά τις θλιμμένες ψυχές, είναι το Βιβλίο της παρηγοριάς!
Είθε ο Κύριος σύντομα να σε ανανήψη!>>!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)!!!
Πηγή: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ. 51-53. Εκδόσεις “ Ἐν πλῷ ”.
