<<Ένας νέος παρασυρμένος από την τρομερή δύναμι της κακής συνηθείας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν εις τον Θεόν μ’ αυτά τα λόγια:
«Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δε θέλω. Εγώ σαν χωματένιος, που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από τη λάσπη της αμαρτίας. Εσύ όμως έχεις την δύναμι να μ’ εμποδίσης. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσης τον δίκαιο, ούτε αν σώσης τον ενάρετο, διότι αυτοί είναι άξιοι να γευθούν την Αγαθότητά Σου! Σ’ εμένα τον αμαρτωλό δείξε, Κύριε, το Έλεος και τη Φιλανθρωπία Σου, και σώσε με. Μ’ όλη την αθλιότητά μου σε Εσένα μόνο καταφεύγω ο δυστυχής»!
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμη ήταν ήρεμος. Κάποια φορά που νικήθηκε ύστερα από αγωνιώδη αντίστασι, γονάτισε αμέσως και επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. Η ακατανίκητη ελπίδα του εις την Θεία Ευσπλαχνία ερέθισε τον διάβολο και παρουσιάσθηκε μπροστά του, όλος μανία, και του φώναξε:
«Άθλιε, δεν νοιώθεις λίγη ντροπή, όταν με τέτοια χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνης στο στόμα σου το Όνομα του Θεού; Μάθε μιά γιά πάντα, πώς γιά εσένα δεν υπάρχει σωτηρία...».
Ο γενναίος αγωνιστής δεν φοβήθηκε, ούτε την ελπίδα του έχασε, όπως περίμενε ο διάβολος και του λέγει θαρρετά:
«Μάθε κι εσύ, πώς το δωμάτιο αυτό είναι σιδηρουργείο!
Μιά σφυριά δίνεις και μία παίρνεις!
Δε θα πάψω να σε πολεμώ, με την μετάνοια και την προσευχή, ώσπου να βαρεθής να με πολεμάς κι εσύ με την αμαρτία»!!!
«Έτσι λοιπόν;» φώναξε ο διάβολος με κακία. «Από δω κι εμπρός παύω να σε πολεμώ, γιά να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου...». Κι έγινε αμέσως άφαντος.
Από τη στιγμή εκείνη έπαψε ο πόλεμος του νέου.
Εκείνος, όμως, ούτε στιγμή δεν έπαυσε να προσέχη τον εαυτό του και έκλαιγε συχνά, σαν θυμόταν τα σφάλματά του.
«Εύγε σου! Έχεις κατάνυξι», του ψιθύριζε καμμιά φορά στον λογισμό του ο εχθρός, γιά να τον ρίξη τώρα στην υψηλοφροσύνη…
«Ανάθεμα σε τούτο το καλό…», αποκρινόταν με περιφρόνησι ο νέος.
«Μήπως αρέσει εις τον Θεόν, να χάση ο άνθρωπος την καθαρότητα της ψυχής του με ρυπαρές πράξεις και ύστερα να κάθεται να κλαίη;;»>>!!!
Ευεργετινός!!!
Πηγή κειμένου: orthodoxhporeiakaizwh
