εις τας 22 Νοεμβρίου εκάστου έτους.
<<Ήμασθαν κάποιο πρωΐ με τον Γέροντα Ιάκωβο, έξω από τον Ναό.
Είχαμε μόλις συλλειτουργήσει και καθόμασθαν πίσω από την κόγχη του Ιερού, στα ερείπια της παλαιάς Αγίας Τραπέζης -υπάρχουν ακόμη και σήμερα- και συζητούσαμε διάφορα θέματα.
Κάποια στιγμή, με ερώτησε γιά έναν αναγκεμένο άνθρωπο και έβγαλε και μου έδωσε γιά χάρι του δέκα χιλιάδες δραχμές!
«Γέροντα, μου ξαναδώσατε γιά εκείνον χρήματα πριν από λίγες ημέρες».
«Δεν πειράζει παιδί μου. Τα έχει ανάγκη!
Εμένα, δέκα δίνω, πενήντα μού στέλνει ο Θεός»!
Πρώτη φορά μού έλεγε αυτή τη φράσι.
Συνήθως χρησιμοποιούσε άλλη αριθμητική αναλογία:
«Πέντε δίνω, δέκα μού δίνει ο Θεός!».
Πάνω που τα λέγαμε αυτά, να σου και έρχεται ένα παλληκάρι από την Πελοπόννησο, που γνωριζόταν με τον Γέροντα καλά:
«Γέροντα, την ευχή σου!».
«Καλώς το παλληκάρι μας!
Τί κάνεις, παιδί μου;
Σε είδαν εδώ οι πατέρες;
Σου έφτιαξαν καφέ, σου έδωσαν κανένα λουκούμι;».
«Μη στενοχωριέσθε, Γέροντα.
Με φρόντισαν οι πατέρες.
Βιάζομαι όμως και πρέπει να φύγω.
Την ευχή σας, μόνο, θέλω να μου δώσετε και φεύγουμε».
Καθώς σκύβει να πάρη την ευχή Του, το παλληκάρι βάζει έναν φάκελλο στο Χέρι του π. Ιακώβου.
Στον π. Ιάκωβο έτυχε πολλές φορές να δώσουν φακέλλους με χρήματα μπροστά μου, αλλά ποτέ δεν τα άνοιγε ενώπιόν μου. Τώρα όμως, γιά εκείνη και μόνο τη φορά, ο Γέροντας άνοιξε τον φάκελλο μπροστά μου. Είχε μέσα πενήντα χιλιάδες! Και γυρίζει μ’ ένα αθώο παιδικό βλέμμα και μου λέει: «Είδες που σου είπα;»!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει. – Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης όπως τον έζησα», Παύλου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης. Εν Πλώ. Σελ.: 80.
