«Το παρελθόν έφυγε ανεπιστρεπτί.
Οι σημερινές γενιές είναι αδύνατον να αποκτήσουν τις εμπειρίες που είχαν οι άνθρωποι σε παλαιότερες εποχές, ζώντας πιό κοντά στη φύσι και παρακολουθώντας τις σκηνές που διεδραματίζοντο μέσα εις αυτήν.
Δε θα ξεχάσω, μία ποιμενική σκηνή που μου έχει εντυπωθή από τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό:
Όταν γεννούσαν οι προβατίνες, τις πρώτες ημέρες, οι βοσκοί δεν έπαιρναν τα νεογέννητα προβατάκια μαζύ με τις μάνες τους εις τη βοσκή, διότι δεν είχαν δυνάμεις να περπατήσουν όσο χρειαζόταν, οπότε, όλο το κοπάδι θα έμενε πίσω και δε θα τρεφόταν καλά εξ αιτίας των μικρών. Έτσι τα αρνάκια έμεναν όλη την ημέρα στο μαντρί, μακριά από τις μάνες τους, νηστικά…
Όταν έγερνε ο ήλιος, επέστρεφε το κοπάδι στο μαντρί.
Οι προβατίνες έχοντας επιθυμήσει τα μικρά τους, έτρεχαν βελάζοντας! Όσο πλησίαζαν στο μαντρί, τόσο πιο πολύ εφώναζαν! Από την άλλη μεριά πάλι, ακούγοντας τα αρνάκια τις μάνες τους, βέλαζαν κι αυτά και χοροπηδούσαν! Χάλαγε ο κόσμος από τα βελάσματα και τα ποδοβολητά! Σωστό πανηγυράκι, εντεινόμενο όσο το κοπάδι επλησίαζε! Όταν έφθαναν τελικά εις το μαντρί και ο βοσκός άνοιγε την πόρτα, ωρμούσαν οι προβατίνες μέσα, ακάθεκτες, αναζητώντας κάθε μία το δικό της προβατάκι! Τότε όλος αυτός ο σαματάς από τα ποδοβολητά και τα βελάσματα, έχοντας φθάσει στο αποκορύφωμά του, σταματούσε αποτόμως!
Απόλυτη σιγή…, νεκρική!
Οι προβατίνες έγλυφαν με πάθος τα αρνάκια τους και αυτά εθήλαζαν, με βουλιμία, το μητρικό γάλα που είχαν στερηθή όλη την ημέρα»!!!
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1930-1989)!!!
Πηγή κειμένου: Ορθόδοξη Μαρτυρία, Αρ. Τεύχους 44, Φθινόπωρο 1994, σελ. 61-62.
