<<Θυμάμαι μία μονοήμερη εκδρομή με Βραζιλιάνους στην Κόρινθο, όπου επισκεφθήκαμε τον ναό του Απόλλωνα και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Καθώς επιστρέφαμε και νύχτωνε, κοντά στα Μέγαρα, ο Άγιος Πορφύριος, ο Οποίος μας συνώδευε, μου είπε:
«Τώρα, πες τους πώς θα κάνουμε όλοι μαζί νοερά προσευχή.
Πες τους να καθίσουν ήρεμα, να σταυρώσουν τα χεράκια τους και γιά δέκα λεπτά να μη σκέπτωνται απολύτως τίποτε άλλο, παρά τα λόγια της προσευχής:
“Κύριε…, Ιησού Χριστέ…, ελέησόν με!”».
Αφού πέρασαν τα δέκα λεπτά προσευχής, περίμενα πάλι να αρχίση η φασαρία, αλλά κανείς δεν μιλούσε. Είχαν κάνει υπακοή στον Άγιο και είχε απλωθή σ’ όλο το λεωφορείο μία ανείπωτη γαλήνη. Σ’ αυτήν την απόλυτη ησυχία, φθάσαμε στο ξενοδοχείο τους στην Ομόνοια και όλοι κατέβηκαν από τη μπροστινή πόρτα, αφού πρώτα, αυθόρμητα, έσκυψαν και φίλησαν το χέρι του Αγίου Πορφυρίου!
Τί ήταν αυτό που έκανε αυτούς τους Kαθολικούς να ταπεινωθούν και να καταδεχθούν να πάρουν ευλογία από ένα άγνωστο Ορθόδοξο μοναχό; Ο Άγιος εξέπεμπε την Χάρι του Θεού και, με τη προσευχή Του, “μίλησε δυνατά” στις ψυχές αυτών των ανθρώπων!
Το πρωΐ της επομένης ημέρας, τους ανέβασα στην Ακρόπολι και τους ξενάγησα στον Παρθενώνα, στο κορυφαίο μνημείο όλου του κόσμου. Ωστόσο οι Βραζιλιάνοι είχαν αλλού το μυαλό τους. Συνεπαρμένοι από τον Άγιο Πορφύριο, με ερωτούσαν διαρκώς να μάθουν περισσότερα γιά την ζωή Του!!
Αργά το μεσημέρι, καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο, στη γωνία Πειραιώς και Ομόνοια, και συγκεκριμένα στο τελευταίο φανάρι, τους άκουσα να φωνάζουν, αρχικά δύο τρείς και μετά όλοι μαζί:
«Όολγκα, Όολγκα… ο πάντρε ο Πορφύριο…! Ο πάντρε ο Πορφύριο!».
Γύρισα τότε και τον είδα πολύ καθαρά.
Ο Άγιος είχε ένα περπάτημα κάπως τραμπαλιστό. Ανοίξαμε το παράθυρο του λεωφορείου γιά να του φωνάξουμε αλλά δεν προλάβαμε. Το φανάρι έγινε πράσινο και αμέσως φύγαμε. Εκείνο το βράδυ, αργά τη νύχτα, όπως και πολλές άλλες φορές, μου τηλεφώνησε ο Άγιος και με ερώτησε:
«Πώς τα πήγες σήμερα με τους Βραζιλιάνους;».
«Πάρα πολύ καλά! Δεν μπορούν να σας ξεχάσουν γέροντα! Τί έχουν πάθει; Όλη μέρα γιά Εσάς με ερωτούσαν. Μάλιστα σας είδαμε κοντά στην Ομόνοια και κατενθουσιάσθηκαν»!
«Πού με είδατε;», ερώτησε ο Γέροντας.
«Εκεί κοντά στην Ομόνοια», είπε η ξεναγός.
«Δεν ήμουν εγώ», απάντησε ο Γέροντας.
«Πατερούλη μου, τί λέτε; Κάνετε κάποιο λάθος...
Σας είδαμε όλοι…, Σαράντα πέντε νοματαίοι ήμασθαν!», είπε η ξεναγός.
«Παιδί μου…, σήμερα δεν πέρασα καθόλου από εκεί», είπε ο Άγιος.
«Πώς γίνεται αυτό; Αφού και εγώ σας είδα καθαρά;», ερώτησε η ξεναγός.
«Δεν ήμουν εγώ… Παλαιότερα, και άλλοι μου είχαν πει, με βεβαιότητα, ότι, με είδαν κάπου, αλλά εγώ δεν ήμουν εκείνη την ώρα σ’ εκείνο το μέρος», απάντησε ο Άγιος με απλότητα.
Τότε κατάλαβα ότι, αυτό το περιστατικό το επέτρεψε ο Θεός, διότι οι Βραζιλιάνοι είχαν πολύ μεγάλη επιθυμία να ξαναδούν τον Άγιο, πριν φύγουν γιά την Χώρα τους, και έτσι βλέποντας Τον ξανά, εχάρηκαν πολύ!
Μακάρι και εμείς να τον λαχταρούσαμε έτσι…>>!!!
Μαρτυρία Όλγας Βενιζέλου ξεναγού, Αθήνα.
Πηγή: «Ο Πάνσοφος Όσιος Πορφύριος. μαρτυρίες Τόμος Α’».
Το είδαμε εδώ: apantaortodoxias
