<<Στα Ησυχαστήρια των Κατουνακίων, εις την Καλύβη «Γεννήσεως του Χριστού», με εγκράτεια και άσκησι εζούσε ο Μοναχός Ιλαρίων. Ήταν υποτακτικός εις την Συνοδεία των Γέροντος Αρτεμίου και Παντελεήμονος Μοναχού.
Ο Μοναχός Ιλαρίων είχε ευστροφία και ετοιμότητα στο μυαλό, ήταν εγκρατής και άκρως ασκητικός, είχε πολλή μελέτη εις τα Πατερικά Βιβλία, έκανε τον Κανόνα του ανελλιπώς και απέφευγε τις συναντήσεις και συναναστροφές με τους άλλους ερημίτες Μοναχούς. Σιγά-σιγά όμως και χωρίς ο ίδιος να το καταλάβη, επίστεψε στην ιδέα και στο λογισμό, ότι αυτός σαν έξυπνος και μελετηρός που ήταν, δεν είχε ανάγκη από τις συμβουλές των Πατέρων και γι’ αυτό τους απέφευγε...
Οι Πατέρες τον εκτιμούσαν γιά την εξυπνάδα του αυτή και τον θεωρούσαν, σαν μεγάλο εργάτη της αρετής και πραγματικά ήταν περιβόητος και φημισμένος ως ενάρετος Μοναχός. Εκεί κοντά, στην Καλύβη «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», έμενε, και με πραγματική ασκητική ζωή, αγωνιζόταν και ο πνευματικός και εξομολόγος παπά-Ιγνάτιος. Ο Οποίος παρακολουθούσε, εκ του μακρόθεν βέβαια, με πραγματικό πνευματικό ενδιαφέρον, τη ζωή του μοναχού Ιλαρίωνα.
Μία ημέρα, επήγε να τον επισκεφθή και άκουσε από έξω από το Καλύβι του να λέη ο π. Ιλαρίων: «Τίς ό ανιστάμενός μοι, αντιστήσω μοι άμα» (= Ποιός σηκώνεται εναντίον μου, θα του αντισταθώ αμέσως), έλεγε και ξανάλεγε φωνακτά, τα λόγια αυτά, πολλές φορές...
Ο πνευματικός ενόμισε πως ο π. Ιλαρίων μιλούσε με κάποιον επισκέπτη αδελφό και γύρισε να φύγη. Τότε άκουσε πάλι τον π. Ιλαρίωνα να λέη τα ίδια λόγια δυνατά και να κτυπά τα πόδια του στο πάτωμα, χωρίς να παίρνη απάντησι από άλλον αδελφό... Έτσι κατάλαβε ότι, κάτι το ιδιαίτερο θα συμβαίνη στον αδελφό και εξαναγκάσθηκε να κτυπήση την πόρτα του γείτονα του και αφού είπε το «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων…» και περίμενε λίγο να ακούση «Αμήν», αλλά αντί για το «Αμήν» άκουσε να του λέη ο π. Ιλαρίων: «Όποιος κι αν είσαι έλα μέσα, δεν φοβάμαι κανέναν»...
Ο πνευματικός παπά-Ιγνάτιος μπήκε μέσα, φαίνεται έλειπαν οι άλλοι αδελφοί και ήταν ο π. Ιλαρίων μόνος του, και υποδέχθηκε τον πνευματικό με τα ίδια λόγια: «Τίς ό ανιστάμενός μοι αντιστήσω μοι άμα»… Ο πνευματικός τότε, κατάλαβε ότι επρόκειται γιά σατανική πλάνη και εωσφορική υπερηφάνεια, οπότε με επιτακτικό ύφος του λέει:
«Και ποιός νομίζεις ότι είσαι εσύ, που λες τέτοια πράγματα και φοβερίζεις;».
Ο π. Ιλαρίων, προφανώς υπό την επήρεια του Σατανά ευρισκόμενος, με στόμφο και αγριεμένη όψι, αλλά και με πολλή αυθάδεια στον πνευματικό είπε:
«Εγώ είμαι η υπερηφάνεια»…
Σε ερώτησι του πνευματικού, «τί είναι και τί θα πη υπερηφάνεια;», ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός ή μάλλον ο δαίμονας πιεζόμενος από την αρετή και ταπείνωσι του πνευματικού, απήντησε και είπε: «Υπερηφάνεια είναι νους αμεταμέλητος», δηλαδή, νους αμετανόητος και αδιόρθωτος. Ο πνευματικός μετά από την απόκρισι αυτή, άρχισε να κλαίη, να εξορκίζη τον δαίμονα και να παρακαλή τον Μοναχό να εξομολογηθή, να ταπεινωθή και να μετανοήση. Ο ταλαίπωρος εκείνος Μοναχός Ιλαρίων, δεν δεχόταν καμμία συμβουλή από τον πνευματικό, ο οποίος με πολύ πόνο στην καρδιά και λύπη αφόρητη γιά την φοβερή εκείνη πλάνη του αδελφού Ιλαρίωνα, είπε:
«“Ανήρ ασύμβουλος καθ’ εαυτού πολέμιος”, αλλοίμονο, δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι και μάλιστα οι Μοναχοί ότι, η σωτηρία γίνεται εν πολλή βουλή, δηλαδή όπως λέγει και ο Άγιος Ηλίας ο Μηνιάτης: “Ήγουν σωτηρία γίνεται εν πολλή συμβουλή” ».
Όταν είπε αυτά ο Πνευματικός, έφυγε βαθύτατα πονεμένος και λυπημένος, και άρχισε να κάνη θερμή προσευχή εις τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να λυπηθή το πλάσμα Του.
Ύστερα από αυτό το περιστατικό, με ενέργειες του παπά-Ιγνατίου, επήγαν τον αδελφόν αυτόν εις την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, όπου έχουν Άγιο Λείψανο της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, γιά να θεραπευθή, επειδή η Αγία Μαγδαληνή, έχει το Χάρισμα να βγάζη τα δαιμόνια. Εκεί οι πατέρες με πολλές Παρακλήσεις και Θείες Λειτουργίες και ακατάπαυστη προσευχή, εβοήθησαν τον αδελφό Ιλαρίωνα, ο οποίος μετανοιωμένος και διωρθωμένος, εκοιμήθη εις το Μοναστήρι αυτό το 1955.>>!!!
