διήγησις περί των Ιβήρων,
πως ήλθον εις Θεογνωσίαν!
<<Τις ημέρες του Βασιλέως Αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, οι Ίβηρες άρπαξαν μία γυναίκα, που από μικρό κοριτσάκι είχε μάθει να ζη πολύ ασκητικά. Έτσι, και μετά την αιχμαλωσία της, συνέχισε τους ασκητικούς της αγώνες!
Οι Ίβηρες, επειδή είχαν σοβαρή άγνοια της ιατρικής επιστήμης, όταν συνέβαινε ν’ αρρωστήσουν, συνήθιζαν να καταφεύγουν ο ένας εις τον άλλον, ζητώντας να μάθουν τον τρόπο θεραπείας από την πείρα όσων είχαν προσβληθή στο παρελθόν από την ίδια ασθένεια.
Κάποτε, λοιπόν, ήλθε στην ευλογημένη αιχμάλωτη, κάποια γυναίκα. Της έφερε το παιδί της, που το εβασάνιζε φοβερή αρρώστια, ζητώντας να μάθη τί έπρεπε να κάνη γιά να το θεραπεύση. Η αιχμάλωτη τότε, επήρε το παιδί και το εξάπλωσε στο κρεββάτι της και προσευχήθηκε γιά τη θεραπεία της αρρώστιας του. Και ο Κύριος, που γνωρίζει τα κρυφά των καρδιών, εισάκουσε την προσευχή της και εχάρισε αμέσως στο παιδί την υγεία του!
Μετά το γεγονός αυτό, η θαυμάσια εκείνη γυναίκα έγινε τόσο διάσημη, που η φήμη της έφθασε μέχρι τ’ αυτιά της Βασίλισσας! Μόλις η Βασίλισσα επληροφορήθη το Θαύμα, έστειλε και την εκάλεσε κοντά της, διότι και εκείνη βασανιζόταν από μιά οδυνηρή και αθεράπευτη ασθένεια.
Η ταπεινή όμως γυναίκα δεν ανταποκρινόταν εις την Βασιλική πρόσκλησι, θεωρώντας τον εαυτό της ανάξιο γιά κάτι τέτοιο. Τότε η Βασίλισσα, χωρίς να λογαριάση το Βασιλικό της γόητρο, επήγε μόνη της εις την αιχμάλωτη. Και εκείνη, αφού την έβαλε και αυτή να ξαπλώση στην απέριττη κλίνη της, προσέφερε ως γιατρικό της αρρώστιας της, την προσευχή, που διώχνει κάθε κακό!
Η Βασίλισσα, πραγματικά λυτρώθηκε από το πάθος, και θέλοντας να αμείψη εκείνην που τόσο γρήγορα και θαυματουργικά την εθεράπευσε, της εχάριζε χρυσό και ασήμι και πολύτιμα ρούχα και άλλα πολλά δώρα της Βασιλικής της φιλοτιμίας. Εκείνη όμως η αγία γυναίκα δεν τα εδεχόταν.
Και έλεγε εις την Βασίλισσα:
“Δεν τα χρειάζομαι όλα τούτα. Η μεγαλύτερη αμοιβή μου θα είναι να γνωρίσης την Χριστιανική πίστι και ευσέβεια, και να χτίσης Ναό εις το Όνομα του Αληθινού Θεού, που σε απάλλαξε από το πάθος και σ’ έσωσε!”!
Αφού την άκουσε η Βασίλισσα, γύρισε πίσω στο παλάτι.
Ο Βασιλιάς έμεινε κατάπληκτος με το παράδοξο της θεραπείας!
Η Βασίλισσα του εδιηγήθηκε με ποιόν τρόπο γιατρεύθηκε και τον εβεβαίωνε πως:
“Ο Θεός της αιχμάλωτης, Αυτός είναι ο Μόνος και Αληθινός Θεός!
Χρέος μας είναι λοιπόν, και Ναό να Τού κτίσουμε, το συντομώτερο, και το Έθνος μας ολόκληρο να μεταστραφή εις την λατρεία Του”!
Μα ο Βασιλιάς, παρόλο που είχε μείνει έκπληκτος με το Θαύμα, δεν ήθελε να κτίση Ναό.
Επέρασε καιρός.
Ο Βασιλιάς κάποτε, εβγήκε γιά κυνήγι. Ενώ όμως, οι σύντροφοί του κυνηγούσαν χωρίς προβλήματα, ο ίδιος, όταν κάποια στιγμή αποκόπηκε από τους αλλούς και έμεινε μόνος, έχασε ξαφνικά το φως του. Τυφλώθηκε… Καθηλωμένος εκεί κι έχοντάς τα χαμένα, εθυμήθηκε την απείθειά του εις τα λόγια της Βασίλισσας. Επικαλέσθηκε τότε την Βοήθεια του Θεού της αιχμάλωτης και (ω του Θαύματος!) ελυτρώθηκε από την τύφλωσι!
Έτρεξε αμέσως στην αξιοθαύμαστη αιχμάλωτη και την ικέτευε να του υποδείξη το σχέδιο της οικοδομής του Ι.Ναού. Και ενώ εκείνη Τόν εσχεδίαζε, οι βασιλικοί τεχνίτες Τόν έκτιζαν! Ο Ναός ετελείωσε, αλλά οι Ιερείς έλειπαν… Ευρήκε όμως λύσι και γι’ αυτό η θαυμαστή γυναίκα. Έπεισε τότε τον Βασιλιά των Ιβήρων, να στείλη πρεσβεία εις τον Βασιλέα των Ρωμαίων και να του ζητήση κάποιο δάσκαλο της ευσεβείας. Έκανε δεκτή την εισήγησι ο Βασιλιάς και έστειλε πρέσβεις εις τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Εκείνος, σαν έμαθε την αιτία της πρεσβείας, υποδέχθηκε με φιλοφροσύνη τους απεσταλμένους και ευχαρίστησε τον Θεόν! Έπειτα έστειλε με δώρα πολλά στην Ιβηρία κάποιον Αρχιερέα, στολισμένο με πίστι και σύνεσι και αρετή, γιά να κηρύξη εις το Έθνος εκείνο τη Θεογνωσία!
Πράγματι, εκείνος επήγε και αφού, με Θαύματα και διδαχές προσείλκυσε εις την αληθινή Πίστι των Χριστιανών και εβάπτισε όλους τους Ίβηρες, έκτισε πολλούς Ιερούς Ναούς, εχειροτόνησε Ιερείς, και αφού μετέστρεψε εις την γνώσι του Αληθινού Θεού όλη την Ιβηρική Χώρα, απήλθε προς τον Κύριον!
Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Ίβηρες εγνώρισαν τον Αληθινόν Θεόν!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Διηγήσεις φοβερές και ωφέλιμες». Σελ.:35.
Από τα Μηνιαία της Εκκλησίας μας.
Εκδόσεις Ι.Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός.
