«Εγώ, όταν ακούω εμβατήρια, δεν μπορώ να συγκρατηθώ· με πιάνουν τα κλάματα. Ο νους μου πηγαίνει στον πόλεμο, στον αγώνα γιά την απελευθέρωσι, στους ήρωες που σκοτώθηκαν, που έχυσαν το αίμα τους οι καϋμένοι!
Όταν ακούω ένα τροπάριο κατανυκτικό, συγκλονίζομαι, η καρδιά μου γίνεται συντρίμμια!
Ακούω ένα δοξαστικό πασχαλινό, αγάλλομαι!
Και όταν ψέλνω, ο νους μου είναι εις τον Θεόν και φτερουγίζει η καρδιά μου!
Αν ψάλλω κάτι πένθιμο, πονάω και ψάλλω με καϋμό, πένθιμα!
Αν ψάλλω κάτι χαρούμενο, χαίρομαι!
Θέλω να πω, ότι ο νους είναι όλη η βάσι!
Είναι ο νους στα Θεία νοήματα;
Τότε αλλοιώνεται ο άνθρωπος πνευματικά, η καρδιά του φλογίζεται και -πώς να το πη κανείς- δέχεται αυτήν την συγκίνησι την πνευματική, με την αγαλλίασι την πνευματική!
Αλλά, όταν ο νους μας δεν είναι εκεί που πρέπει, ούτε συγκινείται, ούτε αγάλλεται...»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)!!!
