Ερώτησε κάποιος τον Άγιο Παΐσιο:
«Γέροντα, διάβασα σε σχόλια κάποιου πατερικού βιβλίου ότι ο άνθρωπος, όταν κάνη κάποια αμαρτία, πρέπει να τιμωρηθή, γιά να πληρώση γιά το κακό που έκανε».
Και απήντησε ο Άγιος Γέροντας:
«Όχι, δεν είναι έτσι.
Ο άνθρωπος, αν μετανοιώση, δεν τιμωρείται· τον ελεεί ο Χριστός!
Χρειάζεται πολλή προσοχή στα σχόλια, γιατί μπορεί ένας σχολιαστής να είναι αρκετά καλός, αλλά καμμιά φορά να κάνη λανθασμένες ερμηνείες. Αν κανείς δεν είναι σίγουρος ότι ο σχολιαστής είναι καλός, καλλίτερα να διαβάση μόνον το κείμενο.
Και σ’ εμένα είπε κάποιος ότι, τον Προφήτη Ησαΐα τον πριόνισαν, γιατί έπρεπε να πριονισθή γιά τις αμαρτίες του κόσμου... Ενώ ο Ίδιος παρακάλεσε τον Θεόν, να πριονισθή γιά τις αμαρτίες του κόσμου, και ο Θεός υπέκυψε στην πολλή αγάπη που είχε γιά τον λαό!! Αλλά γιά κάθε πριονιά ο Θεός θα του δώση και ένα στεφάνι!
Είναι απαραίτητο, να ξέρη κανείς μερικά πράγματα, γιά να καταλάβη κάποια άλλα. Ο αββάς Ποιμήν (ο οποίος ζητούσε από τον Κύριο να φαγώθη από θηρίο, και έτσι έγινε), μπορούσε να καταλάβη τον Προφήτη Ησαΐα, αν και η περίπτωσι τού ενός διέφερε από του άλλου, διότι στην περίπτωσι του Προφήτη Ησαΐα υπήρχε η θυσία γιά τον κόσμο».
Και πάλι ερώτησε τον Άγιο γέροντα:
«Έχουμε, Γέροντα, και στην εποχή μας τέτοια περιστατικά;».
Και είπε ο Άγιος Παΐσιος:
«Ναι βέβαια!
Θυμάμαι κάποιο γεγονός που συνέβη, όταν ήμουν στην Μονή Φιλοθέου.
Κάποιος μοναχός, όταν ήταν στον κόσμο, είχε κάψει ένα Τούρκο στον φούρνο, επειδή είχε σφάξει τον πατέρα του. Μετά μετανόησε, ήλθε εις το Άγιον Όρος, έγινε μοναχός και είχε βάλει μία καλή σειρά. Μέρα-νύκτα όμως παρακαλούσε τον Θεόν, να επιτρέψη, να καή και ο ίδιος.
Μία φορά, λοιπόν, έπιασε πυρκαγιά στο Μοναστήρι…
Εγώ τότε ήμουν δοχειάρης (υπεύθυνος αποθήκης). Ετοίμασα δοχεία με νερό και τρέξαμε όλοι και σβήσαμε τη φωτιά. Τελικά αυτόν τον μοναχό τον βρήκαμε καμένο. Θα μου μείνη αλησμόνητη η σκηνή...
Τί είχε γίνει; Αυτός τότε ήταν ογδόντα πέντε χρονών και τον διακονούσε ένας μοναχός που ήταν εβδομήντα πέντε. Εκείνη την ημέρα, γιά να τον ανακουφίση λίγο από τους πόνους των ρευματισμών, του έτριψε τα πόδια του με πετρέλαιο και τον κουκούλωσε κοντά στο τζάκι. Πετάχθηκε όμως μία σκλήθρα από τα ξύλα της καστανιάς, πήρε φωτιά, κάηκε εκείνος και έπιασε φωτιά και όλο το Μοναστήρι.
Εγώ στενοχωρήθηκα πολύ γιά το γεγονός· δεν μπορούσα να ησυχάσω…
Ύστερα μου είπε ο Πνευματικός:
“Μην στενοχωριέσαι· αυτός ζητούσε από τον Θεόν να καή, γιά να εξιλεωθή· αυτό ήταν δώρο Θεού”!»>>!!!
Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι / «Οικογενειακή Ζωή» (4ο Κεφάλαιο)!
Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή.
