ΒΙΟΣ ΚΑI ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟY OΣΙΟΥ AΝΘΙΜΟΥ ΤΟY ΕΝ ΧΙΩ!!!
Η καταγωγή Του.
Ο Άγιος Άνθιμος εγεννήθη εις τα Λειβάδια της πόλεως της Χίου, την 1η Ιουλίου του 1869. Οι γονείς του ονομάζονταν Κωνσταντίνος και Αγγεριώ. Ήταν άνθρωποι σεμνοί, ευλαβείς και ενάρετοι. Από πολύ μικρή ηλικία, ο Αργύριος (τό κοσμικό του όνομα), έδειξε σ’ όλους ότι είχε αξιωθή της Θείας Χάριτος. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ο Νικόλαος σε αναφορές του σχετικά με τον Αργύριο έλεγε, ότι από μικρό παιδί ακόμη που ήταν, έβλεπε πολλές φορές, πάνω από το μέρος που είχαν τοποθετήσει τον Αργύριο, όταν ήταν βρέφος, την Υπεραγία Θεοτόκο να τον σκεπάζη τρυφερά, με μία βασιλική πορφύρα, ενώ ταυτόχρονα πεταγόταν ολόγυρα λάμψεις Θείου Φωτός!
Τα πρώτα χρόνια.
Οι συνθήκες δεν επέτρεπαν τότε στα παιδιά που προέρχονταν από πτωχές οικογένειες να σπουδάσουν και έτσι, όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, ο Αργύριος δεν σπούδασε και όπως ήταν φυσικό, τα γράμματα που έμαθε ήταν αυτά του Δημοτικού. Όλοι οι Χριστιανοί της Χίου ήξεραν ότι, ο τόπος τους ήταν ποτισμένος με το αίμα μεγάλων Αγίων, που με τις θυσίες τους και τους αγώνες Τους είχαν στολίσει και αγιάσει το μαρτυρικό νησί. Έζησε λοιπόν και ανδρώθηκε ο Αργύριος, μέσα σε μία εποχή γεμάτη δυσκολίες και κακουχίες, αλλά σ’ ένα Χριστιανικό περιβάλλον με μνήμες βαθειά ριζωμένες. Έμαθε, λοιπόν, την τέχνη του υποδηματοποιού ο μικρός Αργύριος γιά βιοποριστικούς λόγους, την οποία θα εξασκούσε και στη συνέχεια της ζωής του ως δόκιμος Μοναχός.
Ο Μοναχός Παχώμιος.
Έφηβος ήταν ακόμη, όταν συνδέθηκε με ένα Άγιο Μοναχό ονόματι Παχώμιο. Ο Άγιος Παχώμιος ήταν ο ιδρυτής της Ιεράς Μονής του Αγίου Κωνσταντίνου και της Σκήτης των Αγίων Πατέρων που ευρίσκονταν εις το Προβάτειο Όρος και υπήρξε ο Γέροντας του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως! Η γνωριμία αυτή έγινε αφετηρία, να πάρη ο Αργύριος την μεγάλη απόφασι να αφήση τα εγκόσμια και να αφιερωθή εις τον Κύριο! Έτσι λοιπόν, θέλοντας να γίνη Μοναχός, αποτάνθηκε στον Άγιο Παχώμιο. Αρχικά, καθ’ υπόδειξί Του, επιδόθηκε στους πνευματικούς αγώνες από το σπίτι του, όπου οι νηστείες, οι συχνές αγρυπνίες και οι συνεχείς προσευχές, αποτελούσαν την καθημερινότητά του. Τις ώρες λοιπόν της απομονώσεως και της περισυλλογής χρησιμοποιούσε σαν καταφύγιο ένα υπόγειο δωμάτιο, που υπήρχε στο πατρικό του σπίτι. Νηστευτής καθώς ήταν αλλά και φιλόπτωχος από μικρός, πρόσφερε το φαγητό του σε όσους πεινούσαν, έστω και αν ο ίδιος θα έπρεπε να μείνη νηστικός.
Μικρόσχημος Μοναχός.
Ο Άγιος Παχώμιος, αναγνωρίζοντας την πνευματική πρόοδο του Αργυρίου, τον έκειρε μικρόσχημο Μοναχό, στην ηλικία των 20 μόλις ετών, δίδοντάς του το όνομα Άνθιμος. Ο Μοναχός Άνθιμος υπήρξε λαμπρό παράδειγμα ταπεινοφροσύνης και υπακοής γιά τους αδελφούς που Τόν έζησαν από κοντά. Μάλιστα, τον πρώτο καιρό ο Άγιος Παχώμιος, έλεγε στους αδελφούς ότι ο Άνθιμος ως αρχάριος, είναι τέλειος Μοναχός, ενώ δεν παρέλειπε να τονίζη ότι κάποια ημέρα, ο Άνθιμος θα γίνη Μέγας Πατήρ!
Η ασθένεια δεν Τόν καταβάλλει.
Νεαρός Μοναχός τότε ο Άνθιμος, γεμάτος ενθουσιασμό, θέλοντας να προσφέρη όσο το δυνατόν περισσότερα στην ανέγερσι της Ι. Μονής, εξαντλημένος όμως από τους ασκητικούς αγώνες Του, αρρώστησε… Υπήρξε λοιπόν άμεση ανάγκη, ο Άνθιμος να μεταφερθή σε κάποιο άλλο μέρος, επειδή είχε ανάγκη ιατρικής παρακολουθήσεως και γιατί έπρεπε να τρέφεται σωστά. Ο Άγιος Παχώμιος, παρακίνησε και ευλόγησε τον Άνθιμο να επιστρέψη στο πατρικό Του σπίτι μέχρι την ανάρρωσί Του, κοντά στους γέροντες γονείς Του. Ταυτόχρονα, ο Άγιος ανέλαβε όλες τις δαπάνες γιά την θεραπεία Του. Αλλά με την επιστροφή Του στο σπίτι ο Άνθιμος συνεχίζει να ζη όπως ζούσε κοντά στους αδελφούς Του. Συνέχισε λοιπόν την άσκησι, την νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή, υποβάλλοντας τον εαυτό Του σε συνεχή δοκιμασία. Οι ημέρες πέρασαν και χωρίς να έχη θεραπευθή εντελώς, ζήτησε την άδεια του Αγίου Παχωμίου να κτίση ένα μικρό κελλί, σε μία γωνιά των πατρικών Του κτημάτων, όπου εκεί θα ησύχαζε. Κάθε μέρα εργαζόταν ως υποδηματοποιός, και την νύκτα προσευχόταν αδιάκοπα. Τα έσοδα από την χειρωνακτική εργασία τα διέθετε έτσι ώστε, να συντηρούνται οι γέροντες γονείς Του και βέβαια οι αναξιοπαθούντες και άρρωστοι συνάνθρωποί Του!
Μεγαλόσχημος Μοναχός.
Ο Άγιος Παχώμιος βλέποντας την πνευματική προκοπή του υποτακτικού Του καί αισθανόμενος ξεχωριστή χαρά, ήθελε να κάνη τον Άνθιμο μεγαλόσχημο Μοναχό, αλλά ανέβαλλε. Το 1905 ο Άγιος Παχώμιος εκοιμήθη και διάδοχός Του εις την Ηγουμενία εξελέγη ο Ιερομόναχος Ανδρόνικος, ο οποίος εγνώριζε πολύ καλά την πορεία του Ανθίμου. Όταν λοιπόν ο Άνθιμος ευρισκόταν στην ηλικία των σαράντα ετών, Τόν έκειρε μεγαλόσχημο Μοναχό! Ο ενάρετος τρόπος ζωής Του στα μάτια όλων όσοι Τόν επλησίαζαν, προκαλούσε μεγάλο ενδιαφέρον και ζήλο γιά τον Μοναχικό βίο και γιά μίμησι των αθλημάτων Του. Τα συχνά μάλιστα Θαύματα της Ιερής Εικόνας της Παναγίας της Βοήθειας, ωδηγούσαν πλήθη πιστών εις το ασκητήριό Του, που έγινε πόλος έλξεως γιά τους Χριστιανούς. Οι επισκέπτες, Τού ζητούσαν να τους εξομολογήση και να τους δώση την ευχή Του. Αλλά ο Άνθιμος δεν είχε ιερωσύνη. Σύσσωμος ο φιλόχριστος Λαός της Χίου εζήτησε από τον Μητροπολίτη Ιερώνυμο Γοργία να δοθή στον Άνθιμο η ιερωσύνη, αλλά ο Μητροπολίτης δεν ενέκρινε την χειροτονία Του επειδή δεν εγνώριζε πολλά γράμματα και αγνοούσε την γλώσσα της Εκκλησίας, δηλαδή του Ευαγγελίου και των Λειτουργικών κειμένων.
Ιερέας.
Ο Άνθιμος διακρινόταν γιά την ευφυΐα Του. Αν υποβαλλόταν σε σύντομη αγωγή, εύκολα θα μπορούσε να γίνη εκλεκτός ιερουργός, και σπάνιος πνευματικός. Από Θεία Οικονομία επήγε στο Αδραμύττι της Σμύρνης, τους πρώτους μήνες του 1910, γιά να μάθη τα πρώτα γράμματα. Η πρώτη εξαδέλφη του, Λουκία Διοματάρη, ανέλαβε να Τόν βοηθήση. Η προετοιμασία κράτησε αρκετούς μήνες και ήταν επιτυχής. Με εντολή του Μητροπολίτη Εφέσου, ο Μοναχός Άνθιμος εχειροτονήθη εις την Σμύρνη, Ιερεύς! Την στιγμή ακριβώς που ο Επίσκοπος τον προσαγόρευε «Άξιος!», και το εκκλησίασμα απαντούσε «Άξιος!», ένας δυνατός σεισμός τράνταξε συθέμελα τον Ναό και την ευρύτερη περιοχή. Ο ουρανός ξαφνικά μαύρισε και το σύμπαν αναστατώθηκε. Βροντές, αστραπές και κατακλυσμός. Με την ταλάντωσι των καντηλιών από τον σεισμό, μία καντήλα έπεσε μπροστά στα πόδια Τού προ ολίγου χειροτονηθέντος Ανθίμου και αμέσως εσταμάτησαν όλα!! Την κοσμοχαλιασιά διεδέχθη σιωπηλή γαλήνη, ενώ ο Άνθιμος έκλαιγε! Ο Θεός επιδοκίμασε την χειροτονία του Ιερέα πλέον Ανθίμου με θαυμαστό τρόπο και Τόν ώπλισε με την Θαυματουργική Του Δύναμι!
Ο δαιμονισμένος.
Στην περιοχή του Αδραμυττίου, υπήρχε εκείνη την εποχή ένας άνθρωπος, που βασανιζόταν σκληρά από δαιμόνια. Οι κάτοικοι τον κρατούσαν δεμένο με μία μεγάλη σιδερένια αλυσίδα στον κορμό ενός μεγάλου πλατάνου. Μέρα και νύκτα εφώναζε άγρια και έμενε γυμνός και νηστικός... Οι Ιερείς προσεύχονταν γιά να τον ευσπλαγχνισθή ο Κύριος και να τον θεραπεύση. Και επειδή φοβόντουσαν να τον πλησιάσουν, του διάβαζαν εξορκισμούς από μακρυά. Όταν ο Άνθιμος έγινε Ιερέας τον προέτρεπαν να πάη να διαβάση τον δυστυχισμένο εκείνο άνθρωπο. Ο π.Άνθιμος στην αρχή απέφευγε να πάη. Τελικά το πήρε απόφασι, πήγε λοιπόν και διάβασε εξορκισμούς, έψαλλε αγιασμούς και έκανε παρακλήσεις. Με την Θεία Δύναμι της προσευχής, ο άρρωστος εθεραπεύθη εντελώς!
Εις το Άγιον Όρος.
Οι κάτοικοι του Αδραμυττίου που εθεωρούσαν την παρουσία του π.Άνθιμου ως Θεία ευλογία επήγαιναν κοντά Του και οι ενορίες της περιοχής άδειαζαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθή εις τις καρδιές των συλλειτουργών του ο φθόνος... Έτσι ο π.Άνθιμος, θέλοντας να ελευθερώση τους συλλειτουργούς του, αποφάσισε να αναχωρήση από την περιοχή. Το έτος 1911, λοιπόν, ανεχώρησε γιά το Άγιον Όρος. Είχε μεγάλο πόθο να προσκυνήση τα Ιερά Λείψανα των Αγίων, και να ασπασθή τις Θαυματουργές Εικόνες της Θεομήτορος! Οι Αγιορείτες κατάλαβαν αμέσως την αρετή του π.Άνθιμου και εκδήλωναν τον σεβασμό και την αγάπη τους με πολλούς τρόπους. Πνευματικά πλούσιος και γεμάτος αγάπη ο π.Άνθιμος θα επιστρέψη στην γενέτειρά του, την Χίο.
Εις το Λεπροκομείο της Χίου.
Όταν επέστρεψε εις την Χίο, θέλοντας να εξασφαλίση απρόσκοπτα την προσευχή Του, καθώς και την ησυχία, επέλεξε να ζήση εις το Λεπροκομείο της Νήσου. Έτσι ο π.Άνθιμος μπορούσε να ευρίσκεται κοντά εις τους συνανθρώπους Του που ταλαιπωρούνταν από την φοβερή ασθένεια της λέπρας, που εκείνη την εποχή μάστιζε και την Χίο. Στο Λεπροκομείο, πριν την άφιξί Του ακούγονταν μόνο βρισιές, τσακωμοί και κατάρες, και το κλίμα δεν ήταν καθόλου καλό γιά τους ασθενείς. Με την άφιξί Του ευρήκε μία άθλια κατάστασι, από άποψι κτηριακών εγκαταστάσεων και υποδομών, αλλά και από άποψι διαβιώσεως... Η ιερή διακονία Του, ήταν αυτή που επέτρεψε στους πολυάριθμους τροφίμους του Ιδρύματος, να εύρουν τον πιο στοργικό πατέρα στο Πρόσωπό Του!! Ο νέος Λειτουργός του Υψίστου, που υπηρετούσε τους λεπρούς συνανθρώπους Του, δεν άργησε να μετατρέψη το Λωβοκομείο, από ένα τόπο οδύνης σ’ ένα επίγειο παράδεισο, όπου πλέον επικρατούσε η τάξι και η οργάνωσι. Οι λεπροί, είδαν τον νέον ιερέα ως άγγελο και Τόν αγάπησαν μ’ όλη τους την ψυχή. Όλοι ανήκαν στην οικογένειά Του και ο π.Άνθιμος ως Στοργικός Πατέρας έτρωγε μαζί τους, στο ίδιο τραπέζι! Η συναναστροφή Του με τους λεπρούς, φανέρωσε σ’ όλο τον κόσμο τις αρετές Του. Με το καιρό, στο Λεπροκομείο έπαψαν πλέον να ακούγωνται βρισιές και τσακωμοί, και την θέσι τους τώρα πιά είχαν πάρη οι ύμνοι προς τον Θεόν! Ήταν μάλιστα πάρα πολλοί εκείνοι οι ασθενείς, οι οποίοι ενδύθηκαν το Μοναχικό Σχήμα! Ειδικά, οι περισσότερες γυναίκες ασθενείς, έγιναν Μοναχές, οι οποίες τώρα πιά Τόν αποκαλούσαν Γέροντά τους.
Το όραμα της Παναγίας.
Το Λεπροκομείο της Χίου, με την παρουσία του π. Άνθιμου, έγινε το κέντρο όλων των λεπρών, όχι μόνο αυτών που ευρίσκονταν στην περιοχή της Χίου, αλλά και των άλλων που συνέρρεαν από άλλες περιοχές, αφού τα κατορθώματά Του είχαν γίνει παντού γνωστά! Λίγο μετά την εγκατάστασί Του στο Λεπροκομείο Τού εμφανίσθηκε η Παναγία και Τού είπε:
«Λάβε την Εικόνα Μου και επιμελήσου Την και να ιδής τί θα γίνη μίαν ημέρα»!
Πράγματι, ο Άγιος επιχρύσωσε και με ευλάβεια εκόσμησε την Εικόνα «Παναγία η Υπακοή». Η Θαυματουργική δύναμι της Παναγίας της Υπακοής, με την προσευχή του π. Ανθίμου, επιτέλεσε αναρίθμητα Θαύματα. Με την Εικόνα της Παναγίας, με το Άγιον Έλαιον από την κανδήλα Της και με το σταύρωμα από την δεξιά του π. Ανθίμου, ερχόταν η εξ Ύψους βοήθεια! Ασθενείς θεραπεύθηκαν, ανίατες πληγές ιάθησαν, ακάθαρτα πνεύματα εκδιώθησαν και τυφλοί ευρήκαν το φως τους!...
Η φήμη της Αγιωσύνης Του.
Σύντομα, η φήμη Του διεδόθη και πέρα από τα όρια του νησιού. Πρώτα, από όλα τα μέρη της Ελλάδας και αργότερα, από διάφορες πόλεις του εξωτερικού όπως, την Αίγυπτο, την Αυστραλία και την Αμερική, αναξιοπαθούντες προσέτρεχαν κοντά Του, ζητώντας βοήθεια. Άμισθος Ιατρός ψυχών και σωμάτων ο Άγιος των λεπρών εργαζόταν ακούραστα γιά το ποίμνιό Του.
Ο π. Άνθιμος εγνώριζε ότι, τα Μοναστήρια αποτελούν την καρδιά της Ορθοδοξίας, και είχε οραματισθή την ίδρυσι μιάς γυναικείας Μονής, ενός Ιερού Παρθενώνος. Κατά τον διωγμό των Μικρασιατών του 1914, πολλές ήσαν οι Μοναχές που εκδιώχθησαν από τις Μονές τους και ήλθαν στην Χίο. Μη έχοντας που να πάνε και ακούγοντας γιά τον πατέρα Άνθιμο, κατέφυγαν κοντά Του γιά την προστασία τους.
Η ανοικοδόμησι της Ι. Μονής προς τιμήν της Θεοτόκου.
Σε ηλικία 60 ετών αποφάσισε να οικοδομήση το ποθούμενο Μοναστήρι, γιά να στεγάση τα πλέον αφοσιωμένα τέκνα Του, τις μοναχές, που με τους δύο φοβερούς διωγμούς από την Μ. Ασία, είχαν φθάσει στις πενήντα τον αριθμό. Στις 5 Νοεμβρίου του 1927, μετά από μεγάλο αγώνα, χορηγήθηκε η πολυπόθητη άδεια ανεγέρσεως της Ι. Μονής, από τον Μητροπολίτην Χίου Ιερώνυμο Γοργία. Στις 19/2/1928, ημέρα Κυριακή των Απόκρεω, ετέλεσε ο Ίδιος τον Αγιασμό των θεμελίων της Ι. Μονής. Τα υλικά, με την φροντίδα Του, συγκεντρώθηκαν και οι εργασίες άρχισαν με την επίβλεψί Του. Ο Ίδιος εκτελούσε χρέη αρχιτέκτονα, διευθυντή, γραμματέα και ταμία. Με βροχές και χιόνια τον χειμώνα και με καύσωνα το καλοκαίρι εργαζόταν μαζί με τους μαστόρους. Διέθεσε γιά το έργο αυτό ότι χρήματα είχε συγκεντρώσει. Αλλά και ο ευσεβής Λαός της Χίου, γεμάτος ένθερμο ενθουσιασμό, εβοήθησε τον Γέροντα. Μέσα σε δύο χρόνια περατώθηκε η ανέργεσι της Ι. Μονής!
Η Ι. Μονή, έτοιμη πλέον, εδέχθη την εγκατάστασι των μοναζουσών. Στις 30 Μαρτίου του 1930, η Θαυματουργή Εικόνα «Παναγία η Βοήθεια» μετεφέρθη με κατανυκτική τελετή, από το ασκητήριο του π. Ανθίμου στον νεόδμητο Βυζαντινό Ι. Ναό της Μονής!
«Ουδέποτε εν ταίς ημέραις του βίου μου, θα λησμονήσω την χαρά που είχα! Ή στην γη επατούσα ή επετούσα εις τον αέρα δεν εγνώριζα! Ή στα επίγεια ήμουν ή στα ουράνια δεν αισθανόμουν!», έλεγε ο Ίδιος στα μετέπειτα χρόνια!
Η ακτινοβολία του Μοναστηριού της Παναγίας της Βοηθείας, γρήγορα ξεπέρασε τα όρια του νησιού, απλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα και πιο πέρα ακόμη. Η πόρτα του Μοναστηριού ήταν ανοικτή σε όλους: Χριστιανούς, Τούρκους, Εβραίους… Όλοι ήταν καλοδεχούμενοι!
Βαρύτατα ασθενής.
Όμως, ο χρόνος βαρύς, συσσωρεύθηκε πάνω Του… Η μακροχρόνια αρρώστια του στομάχου έφθασε πιά στο απροχώρητο. Την πρώτη Ιανουαρίου του 1959 ετέλεσε την τελευταία Του Θεία Λειτουργία. Πλήθος κόσμου είχε κατακλύσει τον Ι. Ναό, σαν να εγνώριζε ότι, ο Γέροντας θα λειτουργούσε γιά τελευταία φορά. Στην εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, ο πολυσέβαστος και ολόλευκος Γέροντας έχοντας ξεχάσει τους ενενήντα χειμώνες που είχε περάσει, ετέλεσε την περιφορά της Ιεράς Εικόνος, ψάλλοντας! Το πρωΐ της 1ης Φεβρουαρίου του 1960 εκάλεσε εις το κελλί Του τις αδελφές, στις οποίες και ανακοίνωσε ότι, θα αναχωρήση από αυτόν τον κόσμο. Τις παρεκάλεσε, να μην προσεύχωνται πιά γιά την υγεία Του, διότι ελήλυθεν η ώρα να φύγη γιά την άλλη Ζωή, και έδωσε τις τελευταίες συμβουλές Του. Τους ετόνισε ότι, θα έπρεπε να είναι πάντα αγαπημένες και να σέβωνται την Ι. Μονή. Τις ευχαρίστησε, διότι κατεδέχθησαν και έγιναν υποτακτικές Του και ζήτησε συγγνώμη, αν ποτέ τίς επίκρανε!
«Όλη η Χίος να έχη την ευχή μου, την ταπεινή ευχή μου· και εάν παρεπίκρανα κανένα, του ζητώ συγχώρησι! Όλους τους παρακαλώ να εύχωνται γιά την αμαρτωλή μου ψυχή!», είπε.
Από εκείνη την ημέρα ο π. Άνθιμος έμεινε στο κρεββάτι Του, υποφέροντας βαρειά από την ασθένειά Του, χωρίς να δοκιμάζη τροφή, πίνοντας μόνο λίγο νερό, και μεταλαμβάνοντας κάθε μέρα, με κατάνυξι, των Αχράντων Μυστηρίων!
Η Οσιακή Κοίμησί Του.
Στις 15 Φεβρουαρίου του 1960, πριν ο ήλιος ανατείλη, ο Φωστήρας και Ποδηγέτης Πατέρας Άνθιμος παρέδωκε το πνεύμα Του εις τα Χέρια του Θεού, σε ηλικία 91 ετών!! Εκοιμήθη τον τίμιο και γαλήνιο ύπνο του Δικαίου! Ο θρήνος και η οδύνη των ογδόντα και πλέον μοναζουσών δεν ήταν δυνατό να περιγραφή. Πένθιμα διακοσμήθηκε όλη η Ι. Μονή. Οι καμπάνες του Μοναστηριού σήμαιναν λυπητερά, και θρηνούσαν την κοίμησι Τού Ιδρυτή και Κτήτορα της Μονής. Οι θλιμμένες κωδωνοκρουσίες Του, ανακοίνωναν στον Χιακό Λαό, ότι ο Μέγας Ευεργέτης τους εκοιμήθη!! Αλλά και οι καμπάνες όλων των Εκκλησιών της Νήσου, ανήγγειλαν στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Χίου, την κοίμησι τού στοργικού Πατέρα τους! Το απόγευμα της 16ης Φεβρουαρίου και ενώ ο ήλιος έδυε, η σεβάσμιος σορός του Αγίου Ανθίμου εναπετίθετο σε μνημείο δίπλα εις τον Ι. Ναό, κοντά στο πεύκο, που ο Ίδιος εφύτεψε! Οι αραιές σταγόνες της βροχής και τα δάκρυα της αγάπης του Χιακού Λαού και των πνευματικών τέκνων του Αγίου Ανθίμου επότισαν το χώμα, που εδέχθη το σεπτό Σκήνωμά Του.
Θαυματουργεί εν ζωή.
Ο Άγιος Άνθιμος, δεν μας άφησε πολλά συγγράμματα, διότι δεν εγνώριζε πολλά γράμματα. Άφησε όμως νουθεσίες πολλές, και πολυτίμους λόγους, τους οποίους εφρόντισαν οι αδελφές να καταγράψουν! Εκεί φαίνεται η φλογερή Του πίστι και η κατά Θεόν σοφία Του! Όπως ομολογείται από τις μοναχές, αλλά και από άλλους πιστούς, ο Άγιος Άνθιμος με την Θεία Χάρι εμφάνισε Θαυματουργική δύναμι και ενώ ακόμη ήταν εν ζωή. Έτσι, λοιπόν, εθεράπευσε πληγές, έλκη, τραύματα, φνιδιάσματα (δηλαδή πρηξίματα όπως τα λένε στην Χίο)! Κατά την ομολογία της μακαριστής Ηγουμένης Βρυαίνης, κάθε μέρα από το κελλί Του περνούσαν εξήντα έως εβδομήντα ασθενείς, στους οποίους έδινε παρηγοριά, θεραπεία και ελπίδα! Αναρίθμητα τα Θαύματα του Αγίου!!!
Κατατάσσεται στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας!!!
Η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου έγινε εις τας 3 Σεπτεμβρίου του 1965, εορτή του Αγίου Ιερομάρτυρα Ανθίμου Επισκόπου Νικομηδείας, αλλά και εορτή ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου. Πλήθος πιστών ήλθαν να ασπασθούν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου, τα οποία ετοποθέτησαν και εφύλαξαν μέσα εις το Ιερό Βήμα του Ναού, δεξιά της Αγίας Τραπέζης. Με την υπ’ αριθμ. 1148 από 14-8-1992 απόφασι της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Όσιος Άνθιμος κατετάγη εις το Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας!!! Τον Αύγουστο του 1993 ενεκαινιάσθη ο πρώτος Ιερός Ναός του Οσίου Ανθίμου του εν Χίω, που εκτίσθη εις την τοποθεσία όπου εγεννήθη ο Όσιος, εις τα Λειβάδια της Βροντάδου!!
Η Αγία Εκκλησία μας, τιμά την μνήμη Του, εις τας 15 Φεβρουαρίου εκάστου έτους!!!
Είθε με τις πρεσβείες Του, να αξιωθούμε της Ουρανίου Βασιλείας!!!
Πηγή κειμένου: users.uoa
