<<Στην συζήτησι «στρογγυλής τραπέζης», με θέμα την έκτρωσι, που διωργάνωσε η «Εταιρία Οικογενειακού Προγραμματισμού» εις το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών το 1981, ελέχθη τούτο το σημαντικό, μεταξύ των άλλων:
«Η έκτρωσι είναι κατά κανόνα ψυχοτραυματικό γεγονός, που... μπορεί να οδηγήση σε άγχος, κατάθλιψι, ψυχοσωματικές διαταραχές και ψυχοσωματικές αρρώστιες. Το βασικό νοσηρό συναίσθημα που ακολουθεί την έκτρωσι, είναι το συναίσθημα ενοχής της γυναίκας, επειδή συνήργησε εις την καταστροφή του παιδιού της».
Όπως παρατηρήθηκε, γίνεται ή γυναικεία μήτρα (αυτή η «Θεϊκή φωλιά»), ο χώρος, που ο άνθρωπος εκατομμύρια φορές έχει μετατρέψει σε θανατηφόρο καμίνι.
Αξίζει να μεταφέρουμε ένα κομμάτι από μιά επιστολή μιάς μητέρας, που είναι αποκαλυπτικά συγκλονιστικό:
«Δεν θέλω να βρεθή σ’ αυτή την τρομερή κατάστασι άλλη μητέρα. Γιατί και εγώ, αν μπορούσα να φαντασθώ το μέγεθος των τύψεων, δεν θα το αποφάσιζα, μα και όλος ο Κόσμος να ήταν εναντίον μου...
Άκουσα την συμβουλή των ιατρών...
Προχώρησα στην εγκληματική πράξι…
Το αποτέλεσμα:
Έχασα το παιδί μου, έχασα και τον εαυτό μου…
Μέρα-νύκτα βασανίζομαι…
Συνέχεια στα μάτια μου η ίδια είκόνα:
Ένα μικρό πλασματάκι αγωνίζεται σε κάποια γωνιά του δρόμου απεγνωσμένα. Τα ματάκια του αθώα, δεν τολμούν να με κατηγορήσουν. Όμως το βλέμμα του είναι γεμάτο μ’ ένα παράξενο παράπονο. Μου σχίζεται η καρδιά που το βλέπω. Μα δεν μπορώ τίποτε να του προσφέρω, εκτός από τα καυτά δάκρυά μου, που και αυτά σε τίποτε δεν μπορούν να το ωφελήσουν.
Την ώρα που τα άλλα μου παιδάκια με αγκαλιάζουν, με φιλούν και μου ζητούν να τα φιλήσω…, τώρα μου λείπει η αυθόρμητη αγάπη και προς αυτά..., πληγώνεται η καρδιά μου αντικρύζοντας στη γωνιά το πικρό παράπονο του σκοτωμένου παιδιού μου...
Πριν από την φονική ενέργεια πάλευε η λογική με την καρδιά. Τώρα, τίποτε δεν βρίσκω γιά να παρηγορηθώ… Οι προηγούμενες δικαιολογίες φαίνονται αστείες... Το έλεος του Θεού γιά την μητέρα και γιά το γεννημένο, ίσως ανάπηρο παιδί, θα ήταν οπωσδήποτε μεγάλο. Τώρα θέλω να ελπίζω, πώς η Αγάπη Του θα αγκαλιάση το αδικοσκοτωμένο παιδί μου! Εγώ περιμένω την Κρίσι Του με πόνο ψυχής...
Μιά κακούργα μητέρα...».
("ΖΩΗ", 7-5-1981). >>!!!
Το διαβάσαμε εδώ: «Γενοκτονία. Το Έγκλημα των Εκτρώσεων» Ι.Δ.Αναστασάκης.
