<<Στoν μηχανοδηγό Στάμεν Ι., που παραπονιέται γιά την εργασία του:
Παραπονιέσαι ότι έχεις βαρεθή την εργασία σου...
Όλες οι άλλες εργασίες, σού φαίνονται καλλίτερες...
Γι’ αυτό είσαι κατηφής και θλιμμένος, που δεν μπορείς να βρης κάποια άλλη εργασία... Σκέφθηκα πολύ πριν αποφασίσω να πάρω το στυλό, να σου απαντήσω. Μπήκα, λοιπόν, γιά λίγο στη θέσι σου.
Μαυρισμένος και ιδρωμένος ολόκληρος κοιτούσα καλά μπροστά. Πίσω στην πλάτη μου, ένας μικρός λαός: Γέροι, γονείς, παιδιά, άρχοντες, διπλωμάτες, αξιωματούχοι, χωρικοί, εργάτες, μεροκαματιάρηδες… Όλοι ομοιοπαθείς στον εξαναγκασμό των συνθηκών και όλοι εξαρτώμενοι από εμένα!
Συζητούν μεταξύ τους ή με τις σκέψεις τους. Καθένας τους, οδηγεί τις σκέψεις και τις επιθυμίες του, προς τον τελευταίο προορισμό, γιά τον οποίο ξεκίνησε. Αλλά γιά το αν θα φθάσουν στον προορισμό τους, όλοι εξαρτώνται από εμένα και εγώ από τον Θεόν!
Δεν αντιλαμβάνονται πόσα εξαρτώνται από εμένα!
Δεν σκέπτονται γιά εμένα ούτε καν με γνωρίζουν!
Και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο!
Όταν ξεκινούσαμε από την αφετηρία, κανείς δεν ήλθε να με δη και να με γνωρίση. Κανείς δεν αναρωτήθηκε:
«Βρε μπας και ο οδηγός είναι τρελλός; Ή τυφλός; Ή μέθυσος;
Δές... Εμπιστευόμασθε τις ζωές μας σ’ αυτόν.
Είναι ο πιο σημαντικός σ’ αυτήν την πολυτάραχη Πόλι, της οποίας είμασθε κάτοικοι γιά κάποιο διάστημα».
Κανείς δεν έκανε τέτοιες σκέψεις και αυτό ανείπωτα με χαροποιεί!
Με χαροποιεί το γεγονός ότι, τόσος λαός εμπιστεύθηκε τη ζωή του σ’ εμένα, χωρίς να ερευνήση εμένα, που είμαι κρυμμένος στη μηχανή, αόρατος, άγνωστος... Και λάμποντας από χαρά στεκόμουν και εδόξαζα τον Θεόν, λέγοντας:
«Ω Κύριε, Μεγάλε και Θαυμαστέ! Δόξα Σοι και ευχαριστία, που μου έδωσες ζωή και νου γιά μία τόσο σημαντική εργασία! Μου έδωσες εργασία που ομοιάζει πολύ με τη Δική Σου Θεέ μου! Αφού και Εσύ Κύριέ μου, ως Κρυμμένος, Αόρατος και Άγνωστος διορθώνεις κάποια “μηχανή” με το Άγιο Σου Πνεύμα! Η “μηχανή” Σου είναι τεράστια! Οι ταξιδιώτες Σου αμέτρητοι! Είσαι ο “Μηχανοδηγός” ολόκληρης της Οικουμένης! Πάρα πολλοί δεν σκέπτονται γιά Εσένα, δεν ερευνούν το Μυστήριο της Υπάρξεως Σου, αλλά με πίστι επιβιβάζονται εις τα “βαγόνια” Σου και ταξιδεύουν! Και αυτό πρέπει να Σέ χαροποιή ανείπωτα! Εσύ γνωρίζεις, που θα ξεκουράσης τους επιβάτες Σου, που θα τους ταΐσης και ποιούς θα κατεβάσης από τα “βαγόνια” Σου! Λίγο γνωρίζουν γιά την αφετηρία και το τέρμα της θαυμαστής Σου “αμαξοστοιχίας”, αλλά με πίστι επιβιβάζονται, με εμπιστοσύνη ταξιδεύουν, με εμπιστοσύνη αποβιβάζονται, με πίστι σε Εσένα τον Κρυμμένο, Αόρατο και Άγνωστο!!! Χιλιάδες και χιλιάδες φορές Σέ δοξάζω, Σέ ευχαριστώ και υποκλίνομαι εις Εσένα, Παντεπόπτη και Παντοδύναμε Δημιουργέ μου και “Μηχανοδηγέ” μου!! Σέ Εσένα παραδίδω την προστασία του οχήματός μου, από όλους τους κινδύνους που μπορούν να βρεθούν μπροστά του! Εσύ θα με βοηθήσης να το οδηγήσω ως την τελευταία στάσι, μ’ όλους τους ταξιδιώτες σώους!»!
Νεαρέ μου φίλε, τί εργασία σ’ αρέσει και επιθυμείς;
Άραγε υπάρχει καλλίτερη εργασία από την δική σου;
Ο Απόστολος Πέτρος ψάρευε, ο Απόστολος Παύλος έφτιαχνε σκηνές… Σκέψου πόσο μεγάλη καί σημαντική είναι η εργασία σου σε σχέσι μ’ Εκείνων! Υποκλίσου στον Κύριο, που σου εμπιστεύθηκε τέτοια εργασία!
Υγεία και ευλογία από τον Θεόν!>>!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)!!!
Πηγή: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ. 110-112. Εκδόσεις “ Ἐν πλῷ ”.
