Είπε κάποτε μία ιατρός παραπονουμένη εις τον γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:
«Γέροντα, ζωή είναι αυτή;
Από τις 6 το πρωΐ στο πόδι και μόλις τώρα φύγαμε από το Νοσοκομείο…
Και το φαγητό, και αυτό όρθιοι...
Και αύριο πάλι τα ίδια…
Πόσο ν’ αντέξη κανείς;;;».
Και απάντησε ο σοφός γέρων:
«Το καλλίτερο, παιδί μου, αυτή την ώρα, θα ήταν να σκέπτεσαι αυτό το οποίο έχεις!
Δηλαδή:
-Πρώτα-πρώτα ότι έχεις υγεία!
-Δεύτερον, με το που έγινες ιατρός, επραγματοποίησες μία επιδίωξί σου! Πολλές κοπέλες θα ήθελαν να ευρίσκωνται εις την θέσι σου! Προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν…
-Τρίτον, ότι έχεις κάνει έναν επιτυχημένο γάμο! Εκατοντάδες γυναίκες στην ηλικία σου θρηνούν πάνω σε ερείπια…
Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι σκεπτόμεθα ό,τι μας λείπει, και ποτέ αυτό το οποίο έχουμε.
Να! Σκεφθήκαμε ποτέ να πούμε:
“Δόξα τω Θεώ!”, διότι μπορούμε να πίνουμε νερό;
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να καταπιούν…»!!!
