Επισκέφθηκε κάποτε ο Αββάς Αμμούν τον Αββά Ποιμένα και του λέγει:
«Αν πάω στο κελλί του αδελφού μου ή αν αυτός έλθη να με εύρη γιά κάποια ανάγκη, διστάζουμε να μιλήσουμε μεταξύ μας, μη τυχόν ξεπηδήση ανάμεσα μας κανένας ανάρμοστος λόγος».
Και του λέγει ο Αββάς Ποιμήν:
«Καλά κάνεις, γιατί έχει ανάγκη η νεότητα από φραγμούς»!
Του λέγει ο Αββάς Αμμούν:
«Τί έκαναν αββά, οι Γέροντες σ’ αυτήν την περίπτωσι;».
Του απάντησε εκείνος:
«Οι Γέροντες, επειδή πρόκοψαν στην πνευματική ζωή, δεν είχαν μέσα τους τίποτε άλλο ή τίποτε ανάρμοστο στο στόμα τους γιά να το ξεστομίσουν»!
Του λέγει πάλι ο Αββάς Αμμούν:
«Εάν λοιπόν παραστή ανάγκη, να συζητήσω με τον διπλανό μου, ποιά είναι η γνώμη σου, να μιλήσω με τη Γλώσσα των Γραφών ή με τα Λόγια των Γερόντων;».
Του απαντά ο Αββάς:
«Εάν δεν μπορής να κρατηθής και να μη μιλήσης, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιήσης τα Λόγια των Γερόντων και όχι τα Λόγια της Γραφής, διότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ( ενν.: παρερμηνείας )»!!
Γεροντικό του Σινά!!!
