<<Η Ελένη είναι σύζυγος του ιερέως και Θεολόγου Δημητρίου Καπελάκη, το γένος Ποντικάκη με καταγωγή από το Κεφαλοβρύσι Βιάννου. Κατοικούν στο Αρκαλοχώρι και ο σύζυγός της υπηρετεί εις τον I. Ναόν Αγίου Φανουρίου στο Χουμέρι και είναι και γραμματέας στα γραφεία της Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου. Την Ελένη την εγνώρισα λόγω του αδελφού της, Σπυρίδωνος Ποντικάκη δασκάλου.
Μία ημέρα, αν θυμάμαι καλά, αρχές του 2003, η Ελένη επέρασε να μου πη καλημέρα πηγαίνοντας στο Αρκαλοχώρι, και της είπα:
«Έμαθα από τον Σπύρο ότι είσαι έγκυος και πολύ το εχάρηκα!».
«Ναι…», μου λέει, «αλλά ήντα θα βγη; Ο γιατρός μου είπε να το βγάλω, να κάμω έκτρωσι…».
«Γιατί;» της λέγω.
«Οι εξετάσεις μάς έχουν απογοητεύσει και ο γιατρός μάς λέει να το βγάλουμε, διότι το παιδί έχει πάρει τοξόπλασμα…».
«Τί είναι το τοξόπλασμα;», την ερωτώ.
«Είναι ένα μικρόβιο, από γάτες, φοβερή ασθένεια γιά το παιδί. Μπορεί να γεννηθή μογγολάκι ή σημαδιακό μ’ ένα χέρι ή καθόλου χέρια ή μ’ ένα μάτι ή χωρίς πόδια… Μία ζωή θα έχη προβλήματα. Γι’ αυτό, κατά την γνώμη του γιατρού, πρέπει να διακοπή η κύησις, να γίνη έκτρωσις του παιδιού.
Τότε εγώ της λέγω:
«Κυρία Ελένη, εάν με ερωτήσετε, η γνώμη μου είναι, να μην πειράξετε το παιδί.
Είσθε ιερατική οικογένεια, να αποκτήσετε πίστι εις τον Θεόν, να έχετε φόβον Θεού.
Ο άνδρας σου τώρα είναι Διάκος. Αύριο θα γίνη παπάς. Δεν μπορεί να είναι Λειτουργός του Υψίστου και δολοφόνος. Είναι και Θεολόγος, θα κάνη κήρυγμα στους Χριστιανούς. Το κήρυγμά του να είναι μεστό, να είναι Θεολογικό, να οικοδομή τις ψυχές των ανθρώπων. Θα έλθη, λοιπόν, στιγμή να καταφερθή εναντίον των εκτρώσεων. Δεν θα τολμήση να βγάλη λέξι εναντίον των εκτρώσεων, ελεγχόμενος από την συνείδησί του, ότι εις το κεφαλαιώδες αυτό θέμα ήτο ο μέγας παραβάτης, διότι έγινε δολοφόνος εις το ίδιο το παιδί του... Και μέσα του θα ακούση Βροντώδη Φωνή, την Φωνήν του Θεού να του λέγη:
“Ἱνατί σὺ ἐκδιηγῇ τὰ Δικαιώματά Μου καὶ ἀναλαμβάνεις τὴν Διαθήκην Μου διὰ στόματός σου;” (Ψαλμ.ΜΘ΄16΄)!!!
Σαν να του λέγη δηλαδή:
“Είσαι μεγάλος υποκριτής, διότι αναπαύεσαι με το φρόνημα ότι, μελετάς και διδάσκεις τον Νόμον του Θεού. Και παρουσιάζεσαι ως διδάσκαλος του Νόμου και εκδιηγείσαι τας εν Αυτώ Εντολάς και Δικαιώματα, τα οποία, σύ παραβαίνεις και μισείς πάσαν νουθεσίαν και καθοδήγησιν και με περιφρόνησι τα πετάς πίσω σου, στρέφοντας τα νώτα σου προς Αυτά...”»!
Της δίνω τότε ένα μπουκαλάκι λάδι από την ακοίμητον κανδήλα του Οσίου Χατζή-Ανανία με την παραγγελία να σταυρώνη το πρόσωπό της, πρωΐ, μεσημέρι και βράδυ, να πίνη μία σταγόνα με αγιασμό κάθε πρωΐ και ο Θεός και ο Άγιος θα την βοηθήσουν!
«Πίστις θερμή! Μη φοβού! Ο Θεός είναι Μεγάλος! Όλα θα πάνε καλά!», της είπα.
Εσκέφθηκαν να πάνε σ’ άλλο γιατρό, μήπως ο πρώτος έκαμε λάθος αλλά και αυτός είπε να βγάλη το παιδί. Την είδαν 6-7 γιατροί… Και αυτοί την ίδια γνωμάτευσιν εξέδωσαν. Όπως μου είπαν οι ίδιοι, έγινε ιατρικό συμβούλιον, αν κατάλαβα καλά από 18 γιατρούς, με επικεφαλής Καθηγητή Πανεπιστημίου. Και αυτοί την ίδια απόφασι επήραν, να το βγάλουν…
Εγώ, “στεντορείως την φωνήν”, εφώναζα:
«Όχι φόνος! Όχι έγκλημα, σ’ ένα αθώο πλάσμα!
Προς Θεού! Όχι έγκλημα σ’ ένα αθώο πλάσμα που δε πταίει σε τίποτε και δεν επείραξε κανένα».
Τότε το ζεύγος εσκέφθη να πάη σ’ ένα εξωκλήσι να προσευχηθή κατά μόνας και να κάμουν ότι τους φωτίση ο Θεός. Πήγαν τότε, στους Κουνάβους στην Εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος, εγονάτισαν και γιά αρκετή ώρα προσευχήθησαν, και εκεί στην Εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος επήραν την γενναία απόφασιν να μην πειράξουν το παιδί!
Όταν ήτο εις τον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης, με επήρε τηλέφωνο η Ελένη, με κλάματα, και οδυρμούς.
«Τί έχεις;», την ερωτώ.
«Τί έχω; Πέθανε το παιδί μέσα στην κοιλιά μου», απαντά εκείνη.
«Ποιός το είπε αυτό; Τέτοιο πράγμα γιά μένα δεν είναι αληθές. Εσένα ποιός σου το είπε», την ερωτώ.
«Έχω γέροντα τρεις ημέρες να το ακούσω να σαλεύη στην κοιλιά μου και επήγα σήμερο και με είδε γιατρός. Και μου είπε ότι το παιδί είναι νεκρό και εάν απόψε, το πολύ μέχρι αύριο το μεσημέρι δεν κατέβη μόνο του, τότε θα πρέπη να πάω να μου το πάρουν».
«Τέτοια περίπτωσι» της λέγω, «δεν υπάρχει, το παιδί ζει και είναι καλά. Αυτό θα το δης. Αύριο το πρωΐ να έλθη ο πατέρας σου να του δώσω ένα μπουκαλάκι που το μισό θα έχη Μεγάλο Αγιασμό και το άλλο μισό λάδι από την κανδήλα του Οσίου Ανανία. Θα κτυπήσης το μπουκάλι ώστε ο Αγιασμός και το λάδι της κανδήλας να γίνουν ένα μίγμα, και θα το πιής όλο».
Πράγματι, πριν ακόμη ξημερώση, επήρα τηλέφωνο τον πατέρα της Ελένης.
Αυτός ήλθε και παρέλαβε το μπουκαλάκι με τον Αγιασμό και το Λαδάκι, επήγε στο Αρχαλοχώρι και έδωσε στην κόρη του. Η Ελένη το πήρε στα χέρια της, το κτύπησε, όπως της είπα, και ο Αγιασμός με το Λάδι έγιναν ένα. Το πίνει και αμέσως, ακαριαίως, εσάλεψε στη κοιλιά της το παιδί!
Με παίρνει αμέσως τηλέφωνο, κλαίγοντας και γελώντας ταυτόχρονα και μου λέγει:
«Σκιρτά! Χορεύει! Το παιδί μου ζη! Το παιδί ζή!
Το νοιώθω, και σκιρτά και σαλεύει μέσα στην κοιλιά μου!»!
Έρχεται η ώρα της γέννας.
Σάββατο βράδυ, ενωρίς ακόμη, κτυπά το τηλέφωνο και μου λέγει η Ελένη:
«Απόψε μου σπάσανε τα νερά εκτάκτως και είμαι καθ’ οδόν, προς το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο γιά γέννα και θέλω την ευχή σου!».
«Σου εύχομαι με ένα γλυκόν πόνον να γεννήσης!», της είπα.
Την νύκτα, ώρα 10:30 κτυπά το τηλέφωνο, η Ελένη ήταν, και μου λέγει.
«Εμπόδιο πάλι μου έτυχε…».
«Γιά το Όνομα του Θεού», της λέγω, «ίντα εμπόδιο σου έτυχε την τελευταία στιγμή;».
«Μου είπαν οι γιατροί ότι έχω μεγάλη κοιλιά. Τουτέστι πολλά νερά και το παιδί κινδυνεύει. Γι’ αυτό να το πάρουμε με καισαρική...».
«Όχι!», εφώναξα δυνατά, «όχι, το παιδί θα γεννηθή φυσιολογικά!».
Εγώ το πήγα πονηρά με τους γιατρούς…
Κλείνοντας το τηλέφωνο, πέφτω και ξανακοιμούμαι.
Δύο η ώρα τα μεσάνυκτα εξύπνησα και λέγω να σηκωθώ να πάρω τηλέφωνο να δω τί απέγιναν. Το τηλέφωνο, το εσήκωσε ο Παπά-Δημήτρης, ήταν χαρούμενος και μου είπε:
«Γεννήσαμε, δωδεκάμισι η ώρα και με την ευχή σου επήγαν όλα καλά! Δόξα τω Θεώ! Την μικρούλα την επήραν να της εξετάσουν το αίμα. Διότι με το τοξόπλασμα δηλητηριάζεται το αίμα. Αλλά όλα πήγαν καλά! Τόσο το παιδί όσο και η λεχώνα χαίρουν άκρας υγείας!»!
Το παιδί τώρα είναι 10 χρονών, μαυρομάλα, μαυρομάτα, της ευχόμεθα να ζήση χρόνια πολλά ευτυχισμένα!>>!!!
Πηγή κειμένου και φωτογραφίας: «Σύγχρονα Θαύματα του Οσίου πατρός ημών Χατζή Ανανία Μπαρμπετάκη», σελ.33-38. 14ον Θαύμα.
