<<Κάποτε ένας Ιεραπόστολος επέστρεφε γηρασμένος και άρρωστος εις την πατρίδα του, αφού εργάσθηκε σε Αφρικανική Χώρα, γιά τριάντα ολόκληρα έτη, αντιμετωπίζοντας μύριες στερήσεις και δυσκολίες γιά το Όνομα του Κυρίου!
Με το πλοίο που ταξίδευε, επέστρεφε και ένας άρχοντας με την συνοδεία του. Είχαν πάει γιά κυνήγι αγρίων ζώων στην ζούγκλα, δραστηριότητα που ιδιαιτέρως αγαπούσε ο άρχοντας.
Όταν έφθασαν εις την πατρίδα, έγινε μεγαλειώδης υποδοχή στον άρχοντα, με μουσικές και επευφημίες. Τον πτωχό όμως Ιεραπόστολο, δεν τον περίμενε κανείς… Δεν τον υπεδέχθησαν, ούτε του έδωσαν την παραμικρή σημασία...
Τότε ένοιωσε μόνος, ξένος στον τόπο του και παραπονέθηκε, λέγοντας εις τον Κύριον:
«Κύριέ μου, κοίταξε πώς τιμάει ο κόσμος τους δικούς του και δες και την δική μου θέση...».
Τότε, μίλησε ο Θεός μέσα του και είπε:
«Εσύ παιδί μου να μη λυπάσαι!
Εσύ δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου!
Όταν όμως ευρεθής εις την ιδική σου Πατρίδα, εις τον Ουρανό, τότε να δής, τί υποδοχή θα σου κάνουν οι Άγγελοι, οι Άγιοι και οι λοιποί Συμπολίτες σου!»!>>!!!
