«Όταν κοιμηθής..., θα έλθη Άγγελος κατηφής και βίαιος και θα σε πάρη, βρίσκοντας την ψυχή σου δεμένη με τις αμαρτίες σου. Η ψυχή σου τότε, θα ζητά να γυρίση πίσω στην γήϊνη ζωή και θα οδύρεται, χωρίς να μπορή να φωνάξη, διότι το όργανο των φωνών και των θρήνων, που είναι το λαρύγγι, θα έχει αποχωρισθή από την ψυχή…
Πόσο τότε θα σπαράξης…
Πόσο τότε θα στενάξης…
Χωρίς φυσικά τίποτε να πετύχης, διότι η μετάνοιά σου, θα είναι ανώφελη...
Τότε θα είναι πια αργά...
Πόσο πόνο θα νοιώθης, όταν θα δης την χαρά των Δικαίων, που θα λαμβάνουν τα δώρα της Βασιλείας του Θεού και από την άλλη μεριά, την κατήφεια των αμαρτωλών, που θα είναι βυθισμένοι εις το σκοτάδι. Πόσα θα πής τότε με την πονεμένη σου καρδιά…
Θα λες:
Γιατί να μην είχα πετάξει το βαρύ αυτό φορτίο της αμαρτίας, όσο ήταν καιρός;;;
Γιατί να μην είχα ξεπλυθή από τους λεκέδες της αμαρτίας και να είμαι τώρα μαυρισμένος απ’ αυτές;;;
Τώρα θα ήμουν με τους Αγγέλους…
Τώρα θα απολάμβανα, τα αγαθά του Ουρανού...
Αλλοίμονο: Γιά πρόσκαιρη απόλαυσι της αμαρτίας, βασανίζομαι αιώνια…
Γιά την ηδονή της σάρκας, παραδόθηκα εις την φωτιά...
Είναι δίκαιη η Κρίσι του Θεού!
Με καλούσε και δεν άκουγα…
Με δίδασκε και εγώ δεν πρόσεχα...
Με παρατηρούσαν και με έλεγχαν, και εγώ τους περιγελούσα…
Αυτά και άλλα πολλά θα πης με πόνο και με κλάματα εις τον εαυτόν σου, αν τελικά πεθάνης χωρίς να μετανοήσης.
Άνθρωπε ή τη φωτιά της κολάσεως να φοβηθής ή τη Βασιλεία του Θεού να επιζητήσης!
Σε μένα έρχονται δάκρυα, όταν θυμηθώ, ότι προτιμάς τα έργα της αισχύνης από τη μεγάλη Δόξα του Θεού. Και γιά την απόλαυσι της ακολασίας, αποκλείεις τον εαυτόν σου, από τα αγαθά που μας έχει υποσχεθή ο Κύριος»!!!
Μέγας Βασίλειος (330-379)!!!
