<<Όταν ο γέρο-Ευδόκιμος ο Αγιοπαυλίτης εγήρασε και τον ανέλαβε ο γηροκόμος, πρώτα του άδειασε το κελλί από τα άχρηστα πράγματα, το τακτοποίησε και έκλεισε το παράθυρο, το οποίο δεν το έκλεινε ποτέ, χειμώνα-καλοκαίρι. Όταν τον έφερε στο κελλί του, ο γέρο-Ευδόκιμος ερωτούσε τον αδελφό:
«Καλά, γέροντα (και τα νέα καλογέρια έτσι τα αποκαλούσε), στο κελλί μου πότε θα πάω;».
Πίστεψε ότι, τον είχαν μεταφέρει σε άλλο κελλί, και έλεγε:
«Πενήντα χρόνια έχω να ξαπλώσω σε κρεββάτι…».
Είχε γηροκομήσει αρκετά γεροντάκια, είχε μαζέψει μάλιστα μία σακκούλα με τα γυαλιά τους.
Του έλεγε ο γηροκόμος του:
«Γέροντα, εσύ ευρήκες εμένα τον ταλαίπωρο και σου δίνω ένα ποτήρι νερό. Εμένα άραγε θα με γηροκομήση κανείς;».
Και αυτός απαντούσε ήρεμα:
«Μην στεναχωριέσαι, γέροντα, θα σε οικονομήση ο Θεός, όπως οικονόμησε και εμένα. Εφτά γεροντάκια γηροκόμησα και δεν μ’ άφησε ο Θεός! Και σένα δεν θα σ’ αφήση!»!
Κάποτε, ο γηροκόμος θα γινόταν Μεγαλόσχημος και του το ανακοίνωσε. Ο γέρο-Ευδόκιμος χάρηκε πάρα πολύ και του ευχήθηκε. Εκείνος τότε του ζήτησε και συμβουλές και αυτός του είπε:
«Δύο Κεφάλαια της Καινής Διαθήκη να διαβάζης κάθε ημέρα! Δύο κεφάλαια! Μην τ’ αφήνης! Να κάνης την Παράκλησι, να λες τους Χαιρετισμούς και το κομποσχοίνι. Θα δουλεύης την Ευχή, ώσπου να ακούσης από μέσα σου την φωνή! Αν δεν την ακούσης, δεν προχώρησες! Όταν θα λες: “Κύριε Ιησού Χριστέ”, θα ακούς μέσα σου φωνή: “Τί θέλεις;” Και θα λες: “Ελέησόν με”»!
Επίσης έλεγε:
«Ούτε ένα σκαλί να μην ανεβής μέσα στο Μοναστήρι, χωρίς να πής μία ευχή!»!
Τον αγαπούσαν οι πατέρες και κάθε βράδυ περνούσαν να τον δουν στα τελευταία του. Όταν κουραζόταν, ενώ ήταν σκεπασμένος με την φλοκάτη, έβγαζε το κεφάλι του και έλεγε με απλότητα:
«Ο πατήρ Ευδόκιμος τώρα θέλει ησυχία, αν με αγαπάτε…», και πάλι σκεπαζόταν.
Έκανε υπακοή στον γηροκόμο. Τον άφησε γιά πρώτη φορά να του πλύνη το σώμα του και ύστερα του είπε:
«Πενήντα χρόνια είχε να δη νερό το κορμάκι μου»!
Ποτέ του δεν γόγγυσε και δεν παραπονέθηκε ούτε ποτέ είπε: «Αχ, πονώ…»!! Ήταν πάντα εύχαρις και δοξολογούσε τον Θεό. Έλεγε μάλιστα:
«Δόξα σοι ο Θεός! Εμείς όλα τα έχουμε! Πού να δης στα Νοσοκομεία άλλους, χωρίς χέρια και χωρίς πόδια… Εμείς τί έχουμε!!;;».
Τον περιποιόταν ο γηροκόμος και του έλεγε ο γέρο-Ευδόκιμος:
«Η Παναγία να πληρώση τον κόπο σου! Δόξα σοι, ο Θεός! Όλα καλά, όλα πλούσια! Καλά περνάμε!».
Και ο γηροκόμος του έλεγε:
«Εδώ καλά περνάμε, γέρο-Ευδόκιμε, εκεί τί θα κάνουμε;»
Και απαντούσε ο γέροντας:
«Και εδώ καλά και εκεί καλλίτερα!»!!
Και τον ερωτούσε ο γηροκόμος:
«Πώς το έχεις τόσο σίγουρο ότι θα σωθούμε;»
Και απαντούσε ο γέροντας:
«Γέροντα, πώς να μην το έχω σίγουρο; Εμείς γιά την σωτηρία μας ήλθαμε εδώ. Πενήντα χρόνια αγωνιζόμασθε. Αν εύρω δυσκολία, θα φωνάξω τον Γέροντα, τον Άγιο Παύλο και θα του πω: “Γέροντα, μισόν αιώνα σε διακόνησα, τώρα δεν θα με βοηθήσης;;”!!»!!!
Και ήταν σίγουρος ότι θα εισακουσθή!
Και έλεγε στο καλογέρι τον γηροκόμο του:
«Μην πτοήσαι, γέροντα. Ο Γέροντάς μας δεν θα μας αφήση!».
Πριν καταπέση, πήγαινε πού και πού στο Νοσοκομείο.
Μία φορά τον επισκέφθη ο Ηγούμενος και τον ερώτησε:
«Τί κάνεις; Είσαι καλά; Σου λείπει τίποτε;».
Και ο γέροντας απάντησε:
«Όχι, δόξα τω Θεώ! Μόνο τα πνευματικά!»!!
Έκανε λεπτομερή εξομολόγησι και κοινωνούσε κάθε μέρα στα τελευταία του.
Την τελευταία ημέρα της ζωής του πριν από την Ακολουθία είχε το βλέμμα του προσηλωμένο προς τα πάνω και δεν μιλούσε. Τον ερώτησε ο γηροκόμος, αν βλέπη κάτι, και με το πηγαίο χιούμορ του αυτός απάντησε:
«Όχι ακόμη, αργότερα, θα σου πω», χωρίς να γυρίση να τον δή.
«Βαραίνεις γέροντα... Μήπως φεύγεις;», τον ξαναρώτησε.
«Όχι, ντε…», θα σου το έλεγα, είπε αυτός.
«Μήπως να φέρουμε να σε κοινωνήσουμε τώρα;», ερώτησε ο γηροκόμος.
«Να τελειώση η Θεία Λειτουργία», είπε ο γέροντας.
Στην «Δοξολογία» πήγε ο γηροκόμος να τον δή. Αισθανόταν χαρά ανεξήγητη, που όλο αυξανόταν, όσο επλησίαζε εις το κελλί του. Επικρατούσε σιγή και όταν μπήκε στο κελλί είδε τον γέρο-Ευδόκιμο τελειωμένο! Η ψυχή του είχε πετάξει προς τον ποθούμενο Κύριο και στο πρόσωπό του έμενε ένα πλατύ χαμόγελο! Ήταν μεγάλη Σαρακοστή, Δ' Κυριακή των Νηστειών, του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, 16 Μαρτίου του έτους 1987, και ο γερο-Ευδόκιμος διήνυε το 77ο έτος της ηλικίας του>>!!!
Πηγή: «ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» σελ. 220.
