<<Από τα Ιεροσόλυμα την Μεγάλη Παρασκευή:
Ξημέρωσε η ημέρα μνήμης του μεγαλύτερου κακού, που είδε ποτέ ο ήλιος στη γη. Ημέρα φόβου και ντροπής γιά την ανθρώπινη συνείδησι έως το τέλος των αιώνων. Οι προσκυνητές συνηθίζουν, να περνούν την ημέρα αυτή πεζοί και με την σκέψι στην Οδό του Μαρτυρίου. Είναι ο δρόμος που εβάδισε ο Κύριος υπό και με τον Σταυρό, γιά τον Γολγοθά. Ξεκινήσαμε από την Γεθσημανή προς τα πάνω. Περάσαμε από την οικία του Αγίου Ιωακείμ και της Αγίας Άννης, των Γονέων της Μητέρας Του. Σκεφθήκαμε την Μητέρα του μεγάλου πόνου. Ήταν άραγε και Εκείνη σ’ αυτήν την απαίσια ακολουθία;;;
Το ανάκτορο του Πιλάτου. Σαν να πατούσαμε στις στάχτες σβησμένου ηφαιστείου. Αλλά στάχτες των παθών και της δυσωδίας των αδίκων που ακόμη είναι αισθητή. Εκεί ο Διδάσκαλος του Δικαίου δικάσθηκε και καταδικάσθηκε. Εκεί ο Άνθρωπος της Αθωότητας μαστιγώθηκε από τους παρανόμους. Δεν Τού άφησαν ούτε ένα εκατοστό υγιούς Δέρματος… Οι Εβραίοι προσπάθησαν από το προηγούμενο βράδυ να Τόν αφανίσουν. Και οι Ρωμαίοι στρατιώτες με τα μαστίγια βάθυναν ακόμη περισσότερο τις Ίδιες Πληγές στο Ίδιο Σώμα. Αυτοί που σπουδάζουν Ρωμαϊκό Δίκαιο και τους Ρωμαϊκούς Νόμους, πρέπει να έλθουν σ’ αυτόν τον Τόπο, γιά να σιχαθούν μιά γιά πάντα αυτήν την απάνθρωπη σαπίλα...
Φθάσαμε εις τον τόπο όπου ο Κύριος έπεσε κάτω, από το βάρος του Σταυρού. Πώς να μην πέση; Ήταν δύσκολο ν’ αντέξη την σιωπή, την εγκατάλειψι˙ όλη την νύκτα άκουγε ψευδείς κατηγορίες, συκοφαντίες και κατήγορους˙ πόσω δε μάλλον ν’ αντέξη όλο αυτό το δύσοσμο φτύσιμο εις το Πρόσωπο και τις τόσες Πληγές. Ω, Κύριε, να ήμασθαν τουλάχιστον εκεί τότε, να πάρουμε τον Σταυρό Σου, και να Σέ σηκώσουμε στα χέρια μας, μεταφέροντάς Σε! Αυτά σκεπτόμασθαν αφήνοντας τα δάκρυά μας σ’ αυτήν την οδό του πόνου, η οποία οδός θα μεταμορφωνόταν σε ποταμό του πόνου, εάν όλα τα δάκρυα των Χριστιανών έρρεαν εκεί! Ευλογία γιά τον Σίμωνα από την Κυρηναία˙ τί ευλογημένη μοίρα τον έστειλε εδώ, εκείνη την ημέρα, γιά να σηκώση τον Σταυρό του Κυρίου στους ώμους του και να ελαφρύνη το βασανιστήριο Εκείνου, που βασανιζόταν γιά όλους τους ανθρώπους!
Φθάσαμε μπροστά από το σπίτι της Αγίας Βερονίκης. Από το παράθυρό της, η Βερονίκη, παρατηρούσε αυτήν την απαίσια ακολουθία. Το παραμορφωμένο Πρόσωπο του Χριστού, προξένησε θλίψι στην κοριτσίστικη καρδιά της. Δεν έμοιαζε πλέον με ανθρώπινο Πρόσωπο, παρά με κομμάτι πανί βρωμισμένο από ανάμεικτα Αίματα, Ιδρώτα και σκόνη. Θλίβεται η κόρη, τρέχει μπροστά από τον “Kατάδικο” και του σκουπίζει μ’ ένα καθαρό μανδήλι το Πρόσωπο. Ο Σιωπηλός “Μάρτυρας” δεν μπορεί να της πη ευχαριστώ, αλλά την επιβραβεύει με άλλον τρόπο γιά την υπηρεσία της: Σ' αυτό το μανδήλι θα μείνη αποτυπωμένο το Πρόσωπο του Κυρίου!
Να, που τώρα φθάσαμε στο σημείο, όπου η Θεοτόκος συναντήθηκε με τον Υιό Της. Ψάχνοντάς Τον από εδώ και από εκεί, έστριψε σε μία παράπλευρη οδό και με μιάς ευρέθη Πρόσωπο με Πρόσωπο με Αυτόν! Με δυσκολία Τόν αναγνώρισε… Άραγε, Αυτή εγέννησε Αυτήν την μεγάλη Πληγή σε μέγεθος ανθρώπου; Αλλά από την Πληγή Αυτή, εθεραπεύθη το δηλητηριασμένο ανθρώπινο γένος! Τίποτε δεν Τής είπε! Τίποτε δεν Τού είπε! Αλλά οι Ψυχές Τους κατάλαβαν και χαιρετήθηκαν! Σπλάγχνο μου! Αναστέναξε η Ψυχή της Μητέρας, Εαρινή Μου Ομορφιά! Πώς εξαφανίσθηκε η Ομορφιά Σου;;;!!!
Επιτέλους φθάσαμε. Μπροστά στον αιματηρό βράχο. Στον Γολγοθά. Είναι μεσημέρι. Ακριβώς την ώρα που σηκώθηκε ο Σταυρός… Οι κτύποι των σφυριών αντηχούν στις ψυχές μας... Εκεί μείναμε έως την ενάτη ώρα (τρεις το απόγευμα), κάτω από τον Σταυρό· οι ψυχές μας κάτω από τον Σταυρό Του! Αχ, ας μας πλύνη το Αίμα Του! Στις τρείς απέπνευσε! Την ώρα εκείνη η φύσι ξεσηκώθηκε ενάντια στο έγκλημα των ανθρώπων: Η γη εσείσθη, βράχοι εράγισαν και ο ήλιος έκρυψε το πρόσωπό του μ’ ένα μαύρο μανδήλι.
Μόνον η Ανάστασι θα μπορούσε να επιβραβεύση ένα τέτοιο Μαρτύριο!
Μόνο με την Ανάστασι του Κυρίου θα γαλήνευε η φύσι και η συνείδησί μας!>>!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)!!!
Πηγή: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ. 78-80. Εκδόσεις “ Ἐν πλῷ ”.
