<<Ο Όσιος Αρσένιος, κατά κόσµον Αθανάσιος, εγεννήθη εις τα Ιωάννινα, το έτος 1800 από ευσεβείς γονείς. Πολύ νωρίς έμεινε ορφανός από πατέρα και από µητέρα... Σε ηλικία εννέα ετών, ήλθε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, όπου µε τη φροντίδα του Σχολάρχη Αρχιµανδρίτη Γρηγορίου, ανδρός εναρέτου και λογίου, ενεγράφη στην εκεί Σχολή. Στην Σχολή αυτή εφοίτησε γιά πέντε έτη. Κατά τα τελευταία χρόνια των σπουδών Του, εγνώρισε τον περίφηµο γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, έναν από τους ονομαστούς πνευματικούς της εποχής εκείνης, και έγινε υποτακτικός του.
Αυτόν ακολούθησε εις το Άγιον Όρος, το έτος 1815, όπου και εκάρη Μοναχός µε το όνοµα Αρσένιος. Κατά την εξαετή παραµονή Του εις τον Άθωνα αποτέλεσε πρότυπο Μοναχού!
Στην συνέχεια, ακολουθώντας τον γέροντά Του Δανιήλ, ήλθε εις την Ιερά Μονή Πεντέλης. Κατόπιν μετέβησαν εις τις Κυκλάδες. Ο Όσιος Αρσένιος έδρασε κυρίως στην Πάρο και τη Φολέγανδρο.
Μετά την κοίµησι του γέροντός Του Δανιήλ και παρά τις αvτιδράσεις των Φολεγανδρίων, ανεχώρησε, µε το σκεπτικό να επανέλθη εις το Άγιον Όρος. Όµως, διερχόµενος από την Πάρο, στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου, συνάντησε τον εξ Ηπείρου επίσης καταγόµενο αρχιµανδρίτη Ηλία Γεωργιάδη, Ιεροκήρυκα Κυκλάδων, άνθρωπον σοφίας και αρετής. Ο γέροντας αυτός, µε φώτισι Θεού, προέτρεψε τον Αρσένιο να παραµείνη εις την Πάρο, πράγµα που Αυτός έπραξε.
Στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Πάρου, διέπρεψε εις τους πνευµατικούς αγώνες!
Η ζωή Του ήταν ζωή άκρας ασκήσεως! Προσευχόταν αδιάλειπτα, ενώ µελετούσε νυχθηµερόν τον Θείο Λόγο! Έτρωγε και κοιµόταν ελάχιστα! Διακρίθηκε σ’ όλες τις αρετές και ανεδείχθη ισάξιος των παλαιών κορυφαίων του Μοναχισµού! Ένεκα τούτου, πλήθη πιστών προσήρχοντο εις Αυτόν, γιά να Τού εναποθέσουν το βάρος των αµαρτιών και των προβληµάτων τους!
Η φήµη Του ως Αγίου είχε ήδη περάσει στον λαό του Θεού, ενώ ακόµη ευρισκόταν εν ζωή! Μετά από την τελευτή του γέροντος Ηλία, εξελέγη Ηγούµενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου. Επειδή όµως καθηµερινά πλήθη πιστών Τόν εζητούσαν, αναγκάσθηκε να παραιτηθή από τις διοικητικές µέριµνες και να αφοσιωθή εις το πνευµατικό έργο. Παράλληλα εκάλυπτε και τις λειτουργικές και πνευµατικές ανάγκες των Μοναζουσών της Ιεράς Μονής Χριστού Δάσους εις την Πάρο.
Η συνεχής καταπόνησι, η σκληρή άσκησι και η σωµατική και πνευµατική κόπωσι, υπέσκαψαν την υγεία Του. Οι δυνάμεις Του άρχισαν να εξασθενούν. Προαισθάνθηκε το τέλος Του! Συγκέντρωσε τότε, τις Μοναχές και τους έδωσε τις τελευταίες Του νουθεσίες. Την 30η Ιανουαρίου του 1877, μετά την Θεία Λειτουργία, τους είπε:
«Αυτή, παιδιά µου, είναι η τελευταία Θεία Λειτουργία που ετέλεσα»!
Και την εποµένη, 31η Ιανουαρίου, παρέδωκε το πνεύµα Του εις τον Ύψιστο!
Τα τελευταία Του λόγια ήσαν:
«Κύριε, εις Χείρας Σου παρατίθηµι τούτο το ποίµνιο, που µου ενεπιστεύθης. Σός ειµί εγώ, Κύριε, ότι τα δικαιώµατά Σου εξεζήτησα»!
Την κοίµησί Του όλος ο Λαός της Πάρου εθρήνησε. Το Ιερό Του Λείψανο ετέθη, επί τρεις ημέρες, σε λαϊκό προσκύνηµα! Οι εκδηλώσεις ευλαβείας των πιστών ήταν απερίγραπτες!
Eίvαι πολλά τα Θαύµατά του Αγίου Αρσενίου, που ο Λαός της Πάρου (αλλά και εκτός Πάρου) γνωρίζει και διηγείται! Έτσι, σε καιρό ανοµβρίας, ως άλλος Προφήτης Ηλίας, άνοιξε τους κρουνούς του ουρανού και έφερε βροχή ευεργετική! Αλλά και λάδι µετέφερε µέσα σε καλάθια!!! Εθεράπευε και βέβαια θεραπεύει ασθενείς, διασώζει από κινδύνους, αποµακρύνει δαιµόνια, επιλύει προβλήµατα της ζωής και με κάθε τρόπο δείχνει την παρουσία Του!
Η Αγία Εκκλησία μας, τον Ιούνιο του 1967, Τόν ανεκήρυξε Άγιον και τιμά την μνήμη Του εις τας 31 Ιανουαρίου, εκάστου έτους!!!
