Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026
ΤΟ ΕΚ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΟΦΕΛΟΣ!!! (2/3)
<<Όταν μας βρίσκη μία αρρώστια, καλά είναι να αφηνώμαστε στον Χριστό εν λευκώ! Να σκεφτώμασθε ότι η ψυχή μας έχει μεγαλύτερη ανάγκη από υπομονή και δοξολογία στους πόνους, παρά από ατσαλένιο σώμα με το οποίο μπορούμε να κάνουμε μεγάλους σωματικούς αγώνες, οι οποίοι όμως ίσως μας κάνουν να καυχηθούμε, χωρίς να το καταλάβουμε, γιατί θα νομίσουμε ότι με το σπαθί μας θα κερδίσουμε τον Παράδεισο...
Ξέρετε πόσα χρόνια έχω, άλλοτε υποφερτό πόνο και άλλοτε ανυπόφορο;;
Ο υποφερτός είναι μία μόνιμη κατάστασι. Πόσα τράβηξα πρώτα από την βρογχεκτασία και έπειτα με την εγχείρησι που έκανα… Έπειτα άρχισαν οι ιστορίες με τα έντερα... Ύστερα, μισή χρονιά την πέρασα με την δισκοπάθεια· πονούσα πολύ... Δεν μπορούσα να κάνω ούτε τις μετάνοιες που έκανα, αλλά δυσκολευόμουν και να εξυπηρετηθώ, ενώ χρειαζόταν να υπηρετήσω και τον κόσμο που ερχόταν… Στην συνέχεια μου παρουσιάσθηκε κάτι σκληρό στην κοιλιά· μου είπαν ότι ήταν κήλη. Όταν κουραζόμουν, πονούσε και πρηζόταν πολύ… Μία μέρα, παραμονή του Αγίου Παντελεήμονος, ήταν πρησμένη και πονούσα. Έπρεπε όμως να πάω στην Σκήτη, στην ολονυκτία.
Είπα τότε: «Θα πάω και ό,τι θέλει ας γίνη», γιατί έπρεπε να πάω!
