«Πολλές φορές βλέπω στον αγώνα του άλλου κάτι…
Καταλαβαίνω ή ξέρω τί έχει κάνει…
Όμως από σεβασμό δεν του λέω τίποτε, αν δεν μου το πή ο ίδιος. Το θεωρώ εκβιασμό, ατιμία, να του το πω, την στιγμή που εκείνος δεν θέλει μόνος του να το φανερώση.
Είναι λεπτό το θέμα, διότι θα τον ρεζιλέψης…
Πώς να βιάσης τον άλλον;
Υπάρχει ελευθερία!
Εκτός εάν δω ότι, κινδυνεύει και δεν πρόκειται να βοηθηθή από αλλού ή ότι έχει άγνοια και θα σπάση τα μούτρα του, θα καταστραφή, τότε θα κοιτάξω με τρόπο, να του πω κάτι!
Είναι καλλίτερα να δίνης στον άλλον να καταλαβαίνη που φταίει, εάν το ζητήση, και να χτυπά μόνος του τον παλαιό του άνθρωπο, γιατί έτσι πονά λιγότερο.
Βλέπεις και ένα παιδάκι, όταν πέση μόνο του και κτυπήση, κλαίει λιγότερο από ό,τι κλαίει, αν πέση, γιατί το έσπρωξε ένα άλλο παιδί.
Γιά να πη κανείς στον άλλον να κάνη κάτι, πρέπει αυτός που θα το ακούση να είναι ταπεινός και αυτός που θα το πη να είναι δέκα φορές πιό ταπεινός και να προσπαθή να το εφαρμόζη αυτό που θα πη. Θα κάνω ενάμισο εγώ, γιά να πω στον άλλον να κάνη ένα και πάλι θα σκεφθώ αν το πω!»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)!!!
