<<«Ζαλούρα είναι τα παιδιά», μου είπε μία γυναίκα που τα είχε όλα.
Βαριέται να έχη παιδιά…
Όταν μία μητέρα σκέπτεται έτσι, είναι ένα άχρηστο πράγμα, γιατί οι μανάδες κανονικά έχουν αγάπη.
Μπορεί μία κοπέλα, πριν να κάνη οικογένεια, να την ξυπνά η μητέρα της στις δέκα η ώρα το πρωΐ… Από την στιγμή όμως που θα γίνη μάνα και θα έχη να ταΐζη το παιδί της, να το πλένη, να το καθαρίζη, δεν κοιμάται ούτε την νύκτα, διότι παίρνη εμπρός η μηχανή!
Όταν ο άνθρωπος έχη θυσία, δεν γκρινιάζει, δεν βαριέται· χαίρεται!
Όλη η βάσι εκεί είναι. Να υπάρχη πνεύμα θυσίας!!
Αυτή η γυναίκα εάν έλεγε:
«Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω;
Δεν μου έδωσες μόνο παιδιά, αλλά και πολλά αγαθά!
Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτε και εγώ έχω τόσα σπίτια, έχω και από τον πατέρα μου περιουσία, o άνδρας μου παίρνει μεγάλο μισθό, βγάζω και δύο μισθούς από τα ενοίκια και δεν ταλαιπωρούμαι!
Πώς να Σε ευχαριστήσω, Θεέ μου;
Δεν τα άξιζα εγώ αυτά τα πράγματα»!
Εάν σκεπτόταν έτσι, θα έφευγε με την δοξολογία, ...η κακομοιριά.
Και μόνο δηλαδή αν ευχαριστούσε τον Θεόν μέρα-νύκτα, θα ήταν αρκετό!>>!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)!!!
