<<Γιά δέκα χρόνια ήμουν μέλος της αιρέσεως των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Η μητέρα μου η Ιωάννα, όταν ακόμη ήταν εν ζωή, με παρακαλούσε να αλλάξω γνώμη, μου ζητούσε να αφήσω την άσωτη ζωή μου και να επιστρέψω στο δρόμο της αληθείας. Τότε αυτά τα λόγια με ενοχλούσαν και με εκνεύριζαν, διαμαρτυρόμουν έντονα και, πολλές φορές, μάλωνα με τη μητέρα μου και τους δικούς μου ανθρώπους…
Όταν η μητέρα μου μετέστη προς τον Κύριο (τότε το ωνόμαζα με τη λέξι «πέθανε») η οικογένεια την κήδεψε, σύμφωνα με την Ορθόδοξο παράδοσι. Κάλεσαν ιερέα ο οποίος τέλεσε την Εξόδιο Ακολουθία και όλα έγιναν όπως πρέπει. Δεν παρακολουθούσα την Ακολουθία, βγήκα έξω γιά να μην ακούω τις προσευχές διότι, τότε, τα θεωρούσα περιττά και εντελώς λανθασμένα…
Μετά την κηδεία της μητέρας μου αρρώστησα.
Είχα έντονους πονοκεφάλους, υψηλή αρτηριακή πίεσι και, γενικά, έχανα την γη κάτω από τα πόδια μου. Με πήγαν στο Νοσοκομείο, όπου κάναμε τις απαραίτητες εξετάσεις και τομογραφία. Βάσει των αποτελεσμάτων με έστειλαν στο Ογκολογικό τμήμα. Διαγνώσθηκα με καρκίνο του καρδιακού μυός. Αυτή η διάγνωσι απαιτεί πολλαπλές εξετάσεις γιά να καθορισθή, ακριβώς, ποιά όργανα επηρεάζονται και σε τί είδους θεραπεία πρέπει να υποβληθή ο ασθενής.
Πριν φύγω γιά εξετάσεις και θεραπεία στο εξωτερικό, πήγα στην πόλι Τολότσιν, όπου είχα περασει το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών μου χρόνων και από όπου καταγόταν η μητέρα μου. Ήθελα απλώς να επισκεφθώ την αγαπημένη μου πόλι. Η πόλι όπου, σαν παιδί, έκανα βόλτες με τη μητέρα μου και τους συγγενείς μου, διασκεδάζαμε, τραγουδούσαμε, εκεί που πέρασαν οι πιο φωτεινές ημέρες της παιδικής μου ηλικίας και της νιότης μου. Ήθελα να κάνω μία «αποχαιρετιστήρια» βόλτα στους πιό οικείους δρόμους της καρδιάς μου. Ακριβώς έτσι. Περιπλανιόμουν και θυμόμουν το κάθε βήμα που έκανα, ως παιδάκι, σε αυτά τα όμορφα στενά. Έκλαιγα…
Στον δρόμο μου συνάντησα την Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης. Θυμήθηκα πως, πριν από τρία χρόνια, η μητέρα μου μπήκε στην Ι.Μονή γιά να ανάψη κεριά και πώς με παρακαλούσε να μπω μέσα μαζύ της. Αντιστάθηκα και στο τέλος τής δήλωσα, με απόλυτο τρόπο, ότι θα περιμένω απ' έξω. Δεν θα ξεχάσω τα δακρυσμένα της μάτια και την ίδια, εγκαταλελειμμένη και παρατημένη από μένα.
Αυτή τη φορά μπήκα στην αυλή και ακολούθησα το μονοπάτι που περπάτησε τότε η μητέρα μου. Κοιτούσα πίσω και τριγύρω μου σκεπτομένη ότι, απλώς θα έβλεπα τα μέρη που συνδέονται με τις αναμνήσεις γιά την μητέρα μου. Σκόπευα να δω και την Εκκλησία, χωρίς να το αποκαλύψω στους “αδερφούς” από την σέκτα. Μπήκα, λοιπόν, στην αυλή, προχώρησα πιο μέσα και άκουσα πολύ όμορφη ψαλμωδία. Αυτό που ακουγόταν δεν ήταν στα Ρωσικά αλλά σε κάποια άγνωστη γλώσσα. Το άσμα ήταν τόσο θλιβερό, κατανυκτικό και μυστηριώδες που άθελά μου μπήκα στον Ναό. Άκουγα και ήθελα να κλάψω γοερώς. Έμαθα ότι οι Γεωργιανοί έφεραν μία Εικόνα, που ευρισκόταν στο κέντρο του Ναού. Οι ίδιοι έψαλαν στην γλώσσα τους τούς εκκλησιαστικούς ύμνους. Ένας από τους ενορίτες ήλθε κοντά μου και μου είπε:
«Τί περιμένετε; Πηγαίνετε να δήτε μία ταινία-ντοκιμαντέρ γιά τον μπαμπά-Γαμπριέλι (γέροντα Γαβριήλ). Μας έφεραν μία ταινία από τη Γεωργία και τώρα θα γίνη η προβολή».
Από ενδιαφέρον και επιθυμία να ακούσω περισσότερα γεωργιανά άσματα, ακολούθησα αυτόν τον ενορίτη. Κατεβήκαμε στην αίθουσα όπου προβαλλόταν ήδη η ταινία «Το στέμμα του Στάρετς». Δεν συμφωνούσα καθόλου με το περιεχόμενο της ταινίας, αλλά κάποια ανώτερη δύναμι με κρατούσε εκεί. Ήθελα, βέβαια, να ακούσω και τα γεωργιανά τραγούδια. Όταν τελείωσε η ταινία, οι Γεωργιανοί μοίρασαν εικόνες και φωτογραφίες του «μπαμπά-Γαμπριέλι». Όταν έφευγα μου πρόσφεραν και εμένα μία εικόνα. Αρνήθηκα να την πάρω και κατευθύνθηκα βιαστικά προς την έξοδο.
Σύντομα αναχώρησα προς την Τουρκία γιά εξετάσεις.
Εισήχθην στο Ογκολογικό τμήμα όπου μου έκαναν όλες τις απαραίτητες κλινικές εξετάσεις. Οι εξετάσεις έδειξαν την αλλοίωσι της συστάσεως του αίματος. Έμεινα γιά θεραπεία με ορό και πολλά φάρμακα… Ένα βράδυ μετά από εννιά μέρες από την ημέρα που μπήκα στο Νοσοκομείο είδα το εξής όνειρο:
«Μπαίνει στον θάλαμό μου η μητέρα μου και καλεί κάποιον να μπη και αυτός. Ένας Ιερέας με παληά ρούχα, αδύνατος, με άσπρα γένια, μ’ ένα ραβδί στα χέρια και με απίστευτα στοργικά μάτια, μπήκε στον θάλαμο.
“Αυτή είναι;”, ερώτησε ο ξένος Ιερέας τη μητέρα μου.
“Ναι, αυτή είναι”, με θλίψι απάντησε η μητέρα μου.
“Αφού την ξέρω αυτή!”, ξεκάθαρα και με σιγουριά είπε ο Ιερέας.
Με κοίταξε χαμογελώντας και με σταύρωσε με τα χέρια Του. Έπειτα, ψιθύρισε κάτι στο αυτί της μητέρας μου και χαμογελώντας βγήκαν και οι δύο από το δωμάτιό μου.
Τότε, με όλη τη δύναμί μου, άρχισα να φωνάζω τη μητέρα μου…»
Εκείνη τη στιγμή με ξύπνησε η νοσοκόμα. Λίγες ώρες αργότερα με επισκέφθηκε ο ιατρός με ένα φάκελλο στα χέρια. Κάτι εξηγούσε στην μεταφράστρια η οποία τον άκουγε, με προσοχή, γιά πολλή ώρα. Στο τέλος η μεταφράστρια μου ανακοίνωσε:
«Λένα, ο ιατρός είπε ότι, είσαι απόλυτα υγιής!
Δεν υπάρχει όγκος και οι εξετάσεις σου είναι καθαρές και φυσιολογικές!».
Έμεινα άφωνη!
Πολλές φορές η μεταφράστρια, κατόπιν αιτήματός μου, ρωτούσε ξανά και ξανά τον ιατρό γιά να διευκρινίση αν όλα ήταν όντως καλά. Με κάθε ερώτησι, έβλεπα τον ιατρό να χαμογελά και με χαρά να επαναλαμβάνη τα ίδια λόγια στην διερμηνέα. Ακριβώς οι ίδιες προτάσεις:
«Όλα είναι πολύ καλά! Δεν έχεις όγκο, οι εξετάσεις έδειξαν τάχιστη βελτίωσι! Όλα είναι φυσιολογικά! Είσαι απόλυτα υγιής!»!
Δεν υπήρχε πιό ευτυχισμένος άνθρωπος από εμένα!
Και το πιό απρόβλεπτο δεν είχε έλθη ακόμη!
Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου. Άνοιξα την τσάντα μου και έμεινα εμβρόντητη. Μέσα υπήρχε η Εικόνα του «μπαμπά-Γαμπριέλι» εκείνου γιά τον Οποίο ήταν το ντοκιμαντέρ. Ήταν ακριβώς εκείνο το Εικόνισμα το οποίο αρνήθηκα να πάρω από τους Γεωργιανούς. Κρατούσα την Εικόνα στα χέρια μου και δεν μπορούσα να πιστέψω με ποιό τρόπο βρέθηκε στην τσάντα μου... Κάποια στιγμή, καθώς περιεργαζόμουν προσεκτικά την Εικόνα, μου κόπηκε η ανάσα. Συνειδητοποίησα ότι το πρόσωπο, που εικονιζόταν στην Εικόνα και ο άγνωστος Ιερέας, που είδα στο όνειρο μου, να μπαίνη στον θάλαμό μου με τη μητέρα μου, ήταν ένα και το αυτό Πρόσωπο!
Στα χέρια μου κρατούσα την Εικόνα του Αγίου γέροντα Γαβριήλ!
Έκλαψα με λυγμούς!
Κάτι έγινε μέσα μου, ανακατεύθηκε το είναι μου!
Άθελά μου σταυροκοπήθηκα!
Αγκάλιασα την Εικόνα του Γέροντα και έμεινα έτσι γιά πολλή ώρα!
Σύντομα επέστρεψα στην πατρίδα μου, εκεί ασπάσθηκα την Ορθοδοξία! Ακριβέστερα, επέστρεψα στην Πίστι μου ως άσωτη κόρη, με τις προσευχές και την άμεση παρέμβασι του «μπαμπά-Γαμπριέλι», του μεγάλου Αγίου των ημερών μας, του αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε)!!>>!!!
Πηγή: gr.pravoslavie.ru
