Δυό μοναχοί ερημίτες παρεκάλεσαν τον Θεόν εις την προσευχή τους, να τους φανερώση σε ποιά μέτρα έφθασαν εις την κλίμακα των αρετών. Και τότε ήλθε μία φωνή άνωθεν, πού τους έλεγε:
«Στο τάδε χωριό ζή κάποιος κοσμικός με το όνομα Ευχάριστος μαζύ με την γυναίκα του Μαρία. Εσείς δεν έχετε φθάσει ακόμη στα μέτρα της αρετής τους!».
Σηκώθηκαν, λοιπόν, οι δυό Γέροντες και επήγαν σ’ εκείνο το χωριό, και, ρωτώντας, ευρήκαν το σπίτι του Ευχαρίστου. Βλέποντας την γυναίκα του, την ερώτησαν:
«Πού ευρίσκεται ο άνδρας σου;».
«Είναι τσοπάνος», τους απαντά εκείνη, «και βόσκει τα πρόβατα».
Και πέρασε τους δύο ασκητές στην οικία της, γιά να τον περιμένουν. Όταν βράδυασε ήλθε και ο Ευχάριστος με τα πρόβατα. Χάρηκε πολύ πού είδε τους Γέροντες! Η γυναίκα του ετοίμαζε φαγητό γιά να τους φιλέψουν, και ο Ευχάριστος έβαλε νερό να πλύνη τα κουρασμένα και σκονισμένα πόδια τους. Τότε οι Γέροντες του λένε:
«Δεν θα βάλουμε τίποτε στο στόμα μας, εάν δεν μας πής πρώτα, ποιά είναι ή πνευματική εργασία σου».
Ο Ευχάριστος έσκυψε ταπεινά το κεφάλι, λέγοντας:
«Εγώ είμαι τσοπάνος και αυτή είναι η γυναίκα μου.
Τί άλλο θέλετε να μάθετε;».
Μα όσο και αν επέμεναν εκείνοι, παρακαλώντας τον, εκείνος δεν ήθελε να τους πή τίποτε. Τότε αναγκάσθηκαν οι Γέροντες να του πουν:
«Μάθε, πως ο Θεός μάς έστειλε σ’ εσένα, γι’ αυτό πού σε ρωτούμε».
Σαν άκουσε τούτο τον λόγο, φοβήθηκε ο Ευχάριστος, και άρχισε να τους λέγη, με σεμνότητα:
«Να, λοιπόν, είδατε αυτά τα πρόβατα, πού κληρονομήσαμε απ’ τους γονείς μας. Ό,τι ευλογήσει ο Θεός και βγάλουμε απ’ αυτά, το κάνουμε τρία ίσα μερίδια. Ένα γιά τους πτωχούς, ένα γιά φιλοξενία, και ένα γιά τις ανάγκες της ζωής μας.
Από τότε πού παντρευθήκαμε, είχαμε την διάθεσι να ζήσουμε παρθενικά και δεν κοιμηθήκαμε ποτέ μαζύ, έχοντας ο καθένας το δικό του κρεββάτι.
Τη νύχτα φορούμε σακιά, και τον περισσότερο χρόνο τον περνούμε σε προσευχή, παρακαλώντας τον Θεόν να συγχωρήση τίς αμαρτίες μας, ενώ την ημέρα φορούμε κανονικά τα ενδύματά μας.
Μέχρι σήμερα κανείς δεν γνωρίζει αυτή την πολιτεία μας, και συγχωρήστε μας πού αναγκασθήκαμε να σας την φανερώσουμε»!
Όταν οι Γέροντες ασκητές, άκουσαν όλα τούτα, εθαύμασαν και εκοίταζαν με απορία ο ένας τον άλλον. Τους χαιρέτησαν και έφυγαν γιά την σκήτη τους, δοξάζοντας τον Θεόν!
Γεροντικόν!!!
