Δρομοκήρυξ: Η ΕΘΝΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ!!!

Τρίτη 30 Ιουνίου 2026

Η ΕΘΝΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ!!!

1912, Ενενήντα και πλέον χρόνια μετά τον ξεσηκωμό του 1821, το Εθνικό προσκλητήριο αντηχούσε και πάλι εις το αιματόβρεκτο Έθνος μας! Η ένδοξος Πατρίδα μας ήτο χωρίς την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Μακεδονία και την Θράκη και ο ζυγός τής Οθωμανικής τυραννίας ήταν ανυπόφορος... Οι αδελφοί μας σφάζονται, αι παρθένοι ατιμάζονται, πόλεις Ελληνικαί ανθούσαι πυρπολούνται, η κιβωτός των Θρησκευτικών και Εθνικών παραδόσεων καταδιώκεται, τα ιερά βεβηλούνται, οι λυχνίες των επτά Εκκλησιών της Αποκαλύψεως σβήνουν. Οι ανήμεροι και άγριοι στρατιώται της σκοτεινής ημισελήνου τα πάντα κατεπάτησαν, τα πάντα εβεβήλωσαν... Οι πανέμορφοι τόποι, όπου άνθησε ο Ελληνικός Πολιτισμός, μετεβλήθησαν σε απέραντα νεκροταφεία... Στη Μακεδονία μας, με τις πλάτες των «πολιτισμένων» Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, οργιάζει η προπαγάνδα και τα κομιτάτα των δολοφόνων Βουλγάρων, όπου τρομοκρατούν, και με σύστημα, κατακρεουργούν κυρίως δασκάλους, ιερείς και Έλληνες πατριώτες. Οι Βούλγαροι είχαν καταστρώσει τέλειο σχέδιο εκσλαβισμού όλης της Μακεδονίας...

Ο φλεγόμενος πατριώτης, π.Γερβάσιος, που ήτο δοσμένος ολοκληρωτικά εις την αγάπη του Θεού, υπακούοντας εις την Ιερά φωνή της Πατρίδος διακόπτει τας σπουδάς του και με ιερό ενθουσιασμό δίδει μεταξύ των πρώτων το «παρών» εις το κάλεσμα της Πατρίδος, ως εθελοντής στρατιωτικός Ιερεύς εις το 2^ον Ευζωνικόν Τάγμα! Η φωνή τής Πατρίδος ήχησε ζωηρά μέσα εις την ευγενική καρδιά Του, η οποία εδονείτο από τους παλμούς της Ελλάδος!

Άκουγε το όνομα «Ελλάς» και δάκρυα έρρεον από τους οφθαλμούς Του!

Ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Οποίος δεν ήταν άμοιρος πατριωτικών αισθημάτων, ήλθε η στιγμή που ανεφώνησε κατασυγκινημένος:

«Ουδέν Πατρίδος γλυκύτερον»!

Η Ελλάς δεν είναι μόνο γεωγραφική πραγματικότης, αλλά Παράδοσις και Ιστορία!

Ο Άγιος Γερβάσιος που ήταν μιά αγνή ψυχή, είχε βαθύ καί ισχυρό το πατριωτικό ιερό συναίσθημα. Αγαπούσε την Πατρίδα μας! Δεν απαγορεύει ο Κύριος ν’ αγαπούμε την Πατρίδα και μάλιστα, όταν Αυτή η Πατρίδα έχει το όνομα, «Ελλάς», γιά την οποία ακόμη και μέσα εις την Αγία Γραφή υπάρχει ο έπαινός Της και όχι μόνον εις την Π. Διαθήκην αλλά και εις την Κ. Διαθήκην, και μάλιστα από Αυτό Τούτο το Στόμα του Θεανθρώπου (Ιωάνν. ΙΒ΄23΄)!!! Η αγάπη Του γιά την Πατρίδα και ο πύρινος ζήλος Του γι’ Αυτή αναπτύχθηκε και μεγαλούργησε μέσα εις την Πίστι, που φλόγιζε την καρδιά Του και έδινε πτερά εις τα πόδια Του γιά του Χριστού την Δόξα και στα ασφαλή πλαίσια των Αγίων Πατέρων, των οποίων ήτο ένθερμος Μελετητής αλλά και Μιμητής.

Ο Ιερός Αθλητής της Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Πίστεως που ζούσε με τις νηστείες, με τις Ιερές Ακολουθίες, ως στρατιωτικός Ιερεύς-Ιεροκήρυξ εις το περίφημο Ανεξάρτητο Απόσπασμα (Ταξιαρχία) Ευζώνων Κωνσταντινοπούλου, εμψυχώνει και στηρίζει το Στρατό μας, που αήττητος, θριαμβευτής, βαδίζει από νίκη σε νίκη, από θρίαμβο σε θρίαμβο, από δόξα σε δόξα. Τα χρόνια εκείνα ήσαν χρόνια αγώνων γιά τα ευγενικά ιδανικά του Έθνους. Χρόνια θυσιών και μαρτυρίου «υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»! Υπέρ της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού! Ο στρατιώτης του Χριστού που ήτο «ειρήνης τρόφιμος και αγγέλων ομοδίαιτος», έγινε και στρατιώτης της Πατρίδος!

Οι νικηφόροι αγώνες του 1912-13, είναι η συνέχεια των υψηλών κατορθωμάτων της Ελληνικής Φυλής γιά την απελευθέρωσί Της από τον βάρβαρο και απάνθρωπο Τουρκικό ζυγό, και αποτέλεσμα του Μακεδονικού Αγώνος. Ο καλός ποιμένας και ατόφιος πατριώτης που επανειλημμένα διακρίθηκε και παρασημοφορήθηκε υπό των Διοικητών του είχε συναίσθησι της αποστολής Του. Μ’ ένα αξιοθαύμαστο θάρρος αψηφεί τους κινδύνους και δεν υπολογίζει την ζωή του, γιατί είναι αποφασισμένος να πεθάνη γιά την Πίστι και την Πατρίδα!

Ο τότε Αρχιμανδρίτης και στρατιωτικός Ιεροκήρυξ, μετέπειτα Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης, Διονύσιος Παπανικολόπουλος γράφει γιά τον μαχητή της αγάπης π. Γερβάσιο:

«Συνηντήθημεν έξω των Γιαννιτσών. Τον ενθυμούμαι φορτωμένον τον σάκκον με τας αποσκευάς Του, διάβροχον και μέχρι λαιμού λασπωμένον να βαδίζη τον δρόμον μέσα στις λάσπες του πεδίου της Μάχης των Γιαννιτσών δίπλα εις τους αερόποδας ευζώνους Του. Και εγώ δεν ήμην εις καλλιτέραν κατάστασιν. Αντηλλάξαμεν θερμόν αδελφικόν ασπασμόν και έκαστος ακολουθήσαμεν τον δρόμον του. Διά δευτέραν φοράν πάλιν συνηντήθημεν την 15ην Ιουλίου 1913 εις τα υψώματα του Τζαμί Τεπέ εντός του Βουλγαρικού εδάφους. Ήτο τότε κατάκοπος και νήστις. Ως μου είπεν είχεν τρείς ημέρας να βάλη κάτι εις το στόμα Του. Είχα κάποιο ξεροκόμματον εγώ εις το σακκίδιόν μου. Τού το προσέφερα. Το εδέχθη. Με ησπάσθη και έφυγε παρακολουθών τους ευζώνους Του προς το Μέτσοβον»!

Ο φλεγόμενος πατριώτης που έγινε θρύλος και σύμβολο αυτοθυσίας και το ράσο Του ως ιερό σύμβολο ανέμιζε, σαν σημαία, πονούσε την σκλαβωμένη Πατρίδα και προσέφερε ένα υψηλό παράδειγμα ανιδιοτελούς πατριώτου! Φορτωμένος τον σάκκο με τας αποσκευάς του μέσα στην καρδιά του χειμώνα, μουσκεμένος και καταϊδρωμένος και μέχρι του λαιμού λασπωμένος, κατάκοπος, άγρυπνος και νηστικός επί ημέρας εμάχετο (με όπλο της νίκης, τον Σταυρόν του Θεανθρώπου!) δίπλα εις τους αετόφτερους ευζώνους Του εις την πρώτη γραμμή της φωτιάς στις υπό δυσμενεστάτας καιρικάς συνθήκας θυελλώδεις εξορμήσεις τους. Είναι ο πνευματικός τους Πατήρ, ο παράπλευρος συναγωνιστής και συστρατιώτης, ο παρήγορος άγγελος εις τας θλίψεις του εμπεδομόχθου αγώνος των. Οι ηρωικοί εκείνοι εύζωνοι οι οποίοι ηγωνίζοντο στα πεδία της μάχης κάτω από ραγδαιοτάτη βροχή -οι κάμποι είχανε γίνει απέραντοι βάλτοι- και μέσα σε μιά κόλασι φωτιάς, εξορμούσαν με γυμνή ξιφολόγχη, «ὑπὲρ ἀετοὺς κοῦφοι καὶ ὑπὲρ λέοντας ἐκραταιώθησαν»!!! (Β΄Βασιλ. Α΄23΄), εγένοντο όργανα της Θείας Πρόνοιας! Ετιμώρησαν τους αγαρηνούς, διερκόρπισαν τους υιούς της ανομίας, συνέτριψαν «ύβριν ανόμων» και έκαμαν τα Εθνικά οράματα πραγματικότητα!

«Η λευτεριά», είπε ο Παπαφλέσσας, «δεν είναι ελεημοσύνη, ούτε χάρισμα να σου την δώση άλλος. Την παίρνεις μόνος σου, με τη λαχτάρα σου και το σπαθί σου...»!

Μετά από αγώνες και με χίλιους δυό κινδύνους έφθασε η ημέρα του λυτρωμού!

Την έφερε η προέλασι του Ενδόξου Νικηφόρου Ελληνικού Στρατού, οι ευλαβέστατοι τσολιάδες μας, οι οποίοι είναι άξιοι αιωνίου θαυμασμού και ευγνωμοσύνης, και γι’ αυτό θα μείνουν αλησμόνητοι εις κάθε αληθινό Έλληνα, διότι με το αίμα τους έγραψαν λαμπρές Ελληνικές σελίδες! Η απελευθέρωσι των υποδούλων αδελφών από τη μακραίωνη τυραννία είναι τώρα πραγματικότητα, όχι όνειρο! Παντού χοροί και τραγούδια, χαρά κι αγαλλίασι! Τέλειωσαν τα βάσανα της σκλαβιάς με τον ερχομό της λευτεριάς. Το ραγιαδιλίκι χάθηκε, οι κομιτατζήδες που έσπειραν στα Μακεδονικά χωριά τον όλεθρο και την καταστροφή, έκαψαν ζωντανούς, έσφαξαν και λόγχισαν, ατίμασαν και ρήμαξαν, έγιναν άφαντοι. Ο δροσερός της λευτεριάς αέρας φυσά παντού.

Ανέστη η Ελλάς και διεσκορπίσθησαν οι εχθροί!

Ο Μωραΐτης Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος (1878-1964), ο Άγιος των Πατρών, ο οποίος ασκούσε με πιστότητα την σταυρωμένη Ιερωσύνη Του και βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό, όχι μόνο με το Λόγο του Θεού, αλλά και με πράξεις ηρωϊκές, αδιαφορώντας γιά τη ζωή Του, ήτο ο στοργικός πατέρας γιά μικρούς και μεγάλούς. Η αποστολή Του δεν ήτο να λάβη μέρος ένοπλος σε μάχες. Δεν έφερε όπλο σαν τον Αθανάσιο Διάκο ή τον Παπαφλέσσα. Έφερε όμως το ισχυρότερο όπλο, τον Σταυρό(!!!), σαν τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό!