Βρισκόμαστε στην Ζούγκλα του
Αμαζονίου. Ο Ιεραπόστολος παρακολουθεί σε ένα κλαδί κάποιου δέντρου ένα πανέμορφο
πουλί, τα φτερά του είχαν ανοικτό γαλαζωπό χρώμα. Εκεί κοντά ήταν η φωλιά του,
και μέσα σε αυτήν τα πουλάκια του. Ξαφνικά ακούστηκαν απελπιστικά κελαιδίσματα
και φωνές τρόμου από την φωλιά. Ένα φίδι φαρμακερό σερνόταν προς την φωλιά,
κατοικία του ωραίου πουλιού. Το γαλαζοπράσινο πουλί άνοιξε τα φτερά του και
πέταξε γρήγορα. Σε λίγο γύρισε έχοντας στο ράμφος του κάτι κόκκινα φύλλα.
Σκέπασε με αυτά τα πουλάκια του και πέταξε στο ψηλότερο κλαδί. Το φίδι πλησίασε,
μα έκανε άμεση μεταβολή και έφυγε απότομα. Ο Ιεραπόστολος απόρησε για την στάση
του φιδιού, ρώτησε όμως και έμαθε πως τα κόκκινα εκείνα φύλλα περιέχουν ένα
δηλητήριο για τα φίδια. Τα πουλιά το ξέρουν, έτσι όταν κινδυνεύουν
χρησιμοποιούν τα φύλλα εκείνα, για να σκεπάσουν την φωλιά τους, και να σώσουν
τα μικρά τους. 
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με εμάς όταν ο διάβολος, το φίδι,
έρχεται να μας χύσει το δηλητήριο του και να μας οδηγήσει στην καταστροφή, τότε
χρειαζόμαστε και εμείς τα κόκκινα φύλλα. Το Πανάγιο Αίμα του Χριστού μας, που
δόθηκε για εμάς και την σωτηρία της ψυχής μας.
