Κυριακή, 4 Απριλίου 2021

ΗΣΥΧΙΑ, ΓΑΛΗΝΗ, ΗΡΕΜΙΑ!!

 


<<Όταν δεν είμασθε εμείς αιτία γιά τον θόρυβο που υπάρχει, δεν πειράζει, ο Θεός βλέπει. Αλλά, όταν εμείς είμασθε αιτία, τότε είναι κακό. Γιʹ αυτό πάντα πρέπει να προσέχουμε, να μην ενοχλούμε τους άλλους. Αν ένας δεν θέλει να προσευχηθή, τουλάχιστον να μη βάζει παράσιτα και στους άλλους. Αν καταλαβαίνατε την μεγάλη ζημιά που κάνετε στον άλλον που προσεύχεται, θα προσέχατε πάρα πολύ! Γιατί, αν κανείς δεν το νιώσει σαν μία ανάγκη προσωπική και σαν βοήθεια γιά το σύνολο, ώστε να το κάνη με την καρδιά του από αγάπη, και όχι αναγκαστικά ή σαν πειθαρχία, αυτό δεν θα έχει καλά αποτελέσματα. Όταν το κάνη με σφίξιμο, σαν μία πειθαρχία, και λέει, “τώρα πρέπει να περπατήσω έτσι, γιά να μην ενοχλήσω, τώρα πρέπει να μην περπατήσω ελεύθερα...”, είναι βάσανο! Σκοπός είναι να το κάνη με την καρδιά του, με χαρά, επειδή ο άλλος προσεύχεται, επικοινωνεί με τον Θεό!! Πόσο διαφέρει το ένα από το άλλο! Ό,τι κάνει κανείς με την καρδιά του, το χαίρεται και τον βοηθάει! Όταν το αισθανθή σαν ανάγκη να σεβασθή τον άλλον που προσεύχεται, αισθάνεται ένα δέος μετά! Και όταν κανείς σέβεται τον άλλον, τότε τον εαυτό του δεν τον υπολογίζει, γιατί δεν έχει φιλαυτία αλλά φιλότιμο.

Να μπαίνει ο ένας στην θέση του άλλου. Να σκέφτεται: “Αν ήμουν εγώ στην θέση εκείνου, πως θα ήθελα να μου φερθούν; Αν ήμουν κουρασμένος, αν προσευχόμουν, θα ήθελα να χτυπούν έτσι τις πόρτες;”. Όταν μπαίνεις στην θέση του άλλου, τα πράγματα αλλάζουν!

Στα Κοινόβια πρώτα, τί όμορφα ήταν! Ησυχία! Είχαν και το ρολόϊ που χτυπούσε κάθε τέταρτο, γιά να θυμάται καθένας να λέει την ευχή. Και να ξεχνιόταν κανείς, άκουγε το ρολόϊ που χτυπούσε κάθε τέταρτο, και άρχιζε πάλι την ευχή! Πολύ βοηθούσε το ρολόϊ. Έλεγαν οι Πατέρες την ευχή και είχε ησυχία, γαλήνη μεγάλη μέσα στο Μοναστήρι! Στο Κοινόβιο που ήμουν στο Άγιον Όρος, ήμασταν εξήντα Πατέρες και ήταν σαν να ήταν ένας ησυχαστής! Είχαν όλοι την ευχή! Στην Εκκλησία, λίγοι έψαλλαν και οι περισσότεροι νοερά προσεύχονταν! Στα διακονήματα το ίδιο! Μία ησυχία παντού! Δεν μιλούσαν δυνατά ούτε φώναζαν. Ήσυχα έκαναν τα διακονήματά τους. Όλοι αθόρυβα κινούνταν σαν τα πρόβατα. Πάντα υπήρχε, αθόρυβα μία κίνηση στο Μοναστήρι! Δεν ήταν όπως τώρα, που έχουν στα Κοινόβια ώρα διακονίας, ώρα ησυχίας... σιωπητήριο! Καθένας κινιόταν ανάλογα με την διακονία του.

Πρέπει να αγαπήσουμε την ευλογημένη έρημο (διότι, το σωστό Μοναστήρι πρέπει να είναι ακριβές αντίγραφο της ερημιτικής ησυχίας!) και να την σεβασθούμε, εάν θέλουμε να μας βοηθήσει και αυτή με την αγία της ερημία και την γλυκειά της ηρεμία, γιά να ημερέψουμε, να ερημωθούν τα πάθη μας και να πλησιάσουμε στον Θεό!! Χρειάζεται προσοχή, μη τυχόν και προσαρμόσει κανείς την αγία έρημο με τον εμπαθή εαυτό του. Αυτό είναι μεγάλη ασέβεια...>>!!

 

Πηγή: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου - ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη».