Το καθημερινό μαρτυρικό εικοσιτετράωρο του Οσίου Ανδρέου του διά Χριστόν σαλού:
<<Το πρωΐ ο Μακάριος Ανδρέας σηκωνόταν κι έπαιρνε τους δρόμους, γυρίζοντας μέσα στους θορύβους της Κωνσταντινουπόλεως. Όλη την ημέρα δεν καθόταν πουθενά κι έμενε νηστικός. Το βράδυ τον εύρισκε να "παίζη" στις στοές της Βασιλεύουσας. Πήγαινε εκεί όπου κοιμούνταν τα αδέσποτα σκυλιά, έδιωχνε ένα απ’ αυτά και ξάπλωνε να κοιμηθή εκεί, δίχως ψαθί, δίχως σκέπασμα, παρά μόνο με το κοντό επανωφόρι που φορού!!
Κάθε πρωΐ, ξυπνώντας, μονολογούσε:
«Να, τιποτένιε και τρελλέ Ανδρέα, που κοιμήθηκες σαν σκυλί μαζύ με τα σκυλιά.
Ο θάνατος πλησιάζει!
Πάμε, λοιπόν, ν’ αγωνισθούμε πάλι, γιά ν’ αποφύγουμε τη μελλοντική τιμωρία. Μη γελιέσαι, την ώρα εκείνη κανείς δεν θα σε βοηθήση. Κάθε άνθρωπος, όταν φεύγη από το σώμα του, απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων του. Τρέξε, λοιπόν, κοπίασε, υπόμεινε εξευτελισμούς σε τούτον τον κόσμο, γιά να επαινεθής και να δοξασθής από τον Επουράνιο Βασιλέα!»!
Κι έπαιρνε ο Μακάριος τους δρόμους, ξεχνώντας αυτά που ήταν πίσω του, καθώς λέει ο Απόστολος: «Τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»!!! (Φιλιπ.Γ΄14΄), και κάνοντας ό,τι μπορούσε γιά να φθάση αυτά που ευρίσκονταν μπροστά Του!
Πολλοί, βλέποντάς Τον, έλεγαν:
«Κοιτάξτε, ένας τρελλός. Κι είναι τόσο νέος, ο καϋμένος…».
«Στην πόλι μας δεν έχουν θέσι οι τρελλοί…», έλεγαν άλλοι.
Οι πρώτοι Τού έδειχναν συμπάθεια, ενώ οι δεύτεροι Τόν κτυπούσαν και Τόν έφτυναν. Εκείνος υπέμενε καρτερικά όχι μόνο τα κτυπήματα και τα φτυσίματα, αλλά και την πείνα και την δίψα και το κρύο και τον καύσωνα!
Προσευχόταν με τέτοια θέρμη, που ο ψίθυρός Του ακουγόταν από μακριά σαν κοχλασμός, ενώ από το στόμα Του έβγαινε ατμός! Όσοι τον έβλεπαν, έλεγαν επιπόλαια:
«Κοιτάξτε πώς υποφέρει η καρδιά Του από το πονηρό πνεύμα... Κοχλάζει και ατμίζει...».
Αγνοούσαν, βλέπετε, ότι, τον ατμό τον προξενούσε η θέρμη της αδιάλειπτης και θεάρεστης προσευχής Του. Έτσι σκέφτονταν, όπως ακριβώς άλλοτε οι Ιουδαίοι, οι οποίοι θεώρησαν μεθυσμένους τους Αποστόλους, όταν Αυτοί, την ημέρα της Πεντηκοστής, με την επιφοίτησι του Αγίου Πνεύματος, μιλούσαν διάφορες γλώσσες: «Ἕτεροι δὲ χλευάζοντες ἔλεγον ὅτι, γλεύκους μεμεστωμένοι εἰσί» (Πράξ.Β΄13΄)!!!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Όσιος Ανδρέας ο διά Χριστόν Σαλός», Ι.Μονή Παρακλήτου. Σελ.:62-64.
