«Φιλοσοφούμε γύρω από τους τάφους, όταν ευρεθούμε σε μία κηδεία και σκεπτόμεθα που καταλήγουμε και φλυαρούμε γιά τη ματαιότητα των εγκοσμίων, αλλά, μόλις απομακρυνθούμε, ξεχνάμε την ευτέλειά μας...
Να, γιά παράδειγμα, όταν βρεθή κάποιος εις την κηδεία ενός φίλου του, γυρίζει εις τον διπλανό του και του λέγει λόγια σαν και τούτα:
“Αλήθεια, πόσο ταλαίπωροι είμασθε…
Πόσο ασήμαντη είναι η ζωή μας…
Τι γινόμασθε, άραγε, μετά τον θάνατο;;;
Αυτό πρέπει να σκεπτώμεθα και να μην κακολογούμε…
Να μην αδικούμε…
Να μην μνησικακούμε...”.
Φαίνεται, να μιλά με τόση ειλικρίνεια, ώστε καθώς τον ακούς, δεν αμφιβάλλεις ότι, την ίδια κιόλας στιγμή θα απαρνηθή ολότελα την κακία του και θα αρχίση να ζη ενάρετα!
Μα, αλλοίμονο, μετά την κηδεία, θα ξεχάση και το φόβο του και τα λόγια του, και θα συνεχίση να ζη στην αμαρτία, όπως πρώτα...»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (345-407)!!!
