«Όποιος αγαπά αληθινά τον Θεόν, αυτός οπωσδήποτε προσεύχεται χωρίς να διασπάται!
Και όποιος προσεύχεται μ’ αυτόν τον τρόπο, αυτός αγαπά αληθινά τον Θεόν!
Δεν προσεύχεται απερίσπαστα, εκείνος που έχει το νου του προσηλωμένο σε κάτι από τα επίγεια…
Ο νους που χρονοτριβεί σε κάποιο αισθητό πράγμα, οπωσδήποτε έχει πάθος προς αυτό, πάθος επιθυμίας, λύπης, οργής ή μνησικακίας... Και αν δεν καταφρονήση εκείνο το πράγμα, δεν θα μπορή να ελευθερωθή από το αντίστοιχο πάθος...
Όταν τα πάθη κυριαρχούν στο νου, τον δένουν με τα υλικά πράγματα, και αφού τον χωρίσουν από τον Θεόν, τον κάνουν να ασχολείται με αυτά… Όταν όμως επικρατήσει η Αγάπη του Θεού, τον λύνει από τα δεσμά και τον πείθη να περιφρονή όχι μόνο τα αισθητά πράγματα, αλλά και αυτή την πρόσκαιρη ζωή!
Αποτέλεσμα της τηρήσεως των Εντολών είναι, να γίνωνται απαθή τα νοήματα των πραγμάτων!
Αποτέλεσμα της αναγνώσεως και της θεωρίας είναι, να γίνεται ο νους άϋλος και ασχημάτιστος! Απ’ αυτό προέρχεται το να προσεύχεται κανείς απερίσπαστα!
Δεν αρκεί η πρακτική εξάσκησι των Αρετών γιά να ελευθερωθή τελείως ο νους από τα πάθη, ώστε να μπορέση να προσεύχεται απερίσπαστα, εάν δεν ακολουθούν και διάφορες πνευματικές Θεωρίες.
Διότι η πρακτική αρετή ελευθερώνει το νου, μόνον από την ακράτεια και το μίσος, ενώ οι πνευματικές Θεωρίες τον απαλλάσσουν από την λήθη και την άγνοια! Και έτσι θα μπορέση να προσευχηθή όπως πρέπει.
Δύο ακρότατες καταστάσεις υπάρχουν της καθαρής προσευχής, από τις οποίες η μία συμβαίνει στους πρακτικούς και η άλλη στους θεωρητικούς.
Και η πρώτη έρχεται εις την ψυχή από τον φόβο του Θεού και την αγαθή ελπίδα!
Η άλλη από τον Θείο έρωτα και την τελειότατη κάθαρσι!
Γνώρισμα της πρώτης καταστάσεως είναι:
Να μαζεύη κανείς το νου του απ’ όλα τα νοήματα του κόσμου και, σαν να ευρίσκεται κοντά του ο Θεός, ο Ίδιος, όπως και πράγματι είναι Παρών, να προσεύχεται απερίσπαστα και ανενόχλητα!
Γνώρισμα της δευτέρας καταστάσεως είναι:
Μέσα σ’ αυτή την ορμή της προσευχής να αρπαγή ο νους από το Θείο και Άπειρο Φως, και μήτε τον εαυτό του, μήτε κανένα άλλο από τα όντα να αντιλαμβάνεται, παρά μόνο Αυτόν που ενεργεί μέσα του, με την Αγάπη, την Έλλαμψι Αυτή! Και τότε είναι που ο νους, καθώς κινείται γύρω από τους Λόγους περί Θεού, δέχεται τις φανερώσεις γι’ Αυτόν καθαρές και ευδιάκριτες!»!!!
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (580-662)!!!
Η Εκκλησία μας, εορτάζει την μνήμη Του εις τας 21 Ιανουαρίου.
Η Ανακομιδή και Μετάθεσι του Λειψάνου του Οσίου Μαξίμου
εορτάζεται εις τας 13 Αυγούστου.
