.jpg)
επίσημα από την Βουλή των Ελλήνων,
ως η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας
των Ελλήνων της Μικράς Ασίας,
από το Τουρκικό Κράτος.
--------
«Σ Τ Η Ν Σ Υ Ν Τ Ρ Ι Β Η Τ Η Σ».
<< Χρόνια και χρόνια σούκτιζε η σκλάβα η Φυλή σου,
μέσ’ στο σκοτάδι της σκλαβιάς το ένδοξο θρονί σου.
Γιά να το στήσης σαν ποτέ στα γνώριμα τα μέρη,
και να καθίσης Σύ, Ελλάδα μας, Πατρίδα δοξασμένη!
Χρόνια καί χρόνια πέρασαν, χρόνια βασανισμένα.
Γενιές πολλές διαβήκανε με μάτια βουρκωμένα.
Τα μάτια εστερεύανε απ’ της σκλαβιάς το δάκρυ.
Κι’ ο θρόνος δεν ετελείωνεׄ Ωϊμέ και πότε θάρθη;
Τα χρόνια εκυλούσανε αδιάκοπα του κάκου,
κι’ οι νέοι επανακτίζανε στα θέμελα του πάππου.
Και το θρονί δεν τέλειωνε, κι’ οι σκλάβοι προσπαθούσαν,
μέσα στου πόνου τον αχό γι’ αυτήν που καρτερούσαν.
Τις πέτρες βάζει ο Μακεδών, το μάρμαρο η Θράκη.
Η Κρήτη βάζει σίδερο, η Ήπειρος τη λάσπη.
Και το γρανίτη ο Μωριάς, η Ρούμελη το βάθρο.
Η Σμύρνη δίνει το ρυθμό και τα Νησιά το σμάλτο.
Ήλθε ο καιρός και τέλειωσε το θρόνο η γενιά σου,
κι’ η Λειτουργιά ξανάρχιζε στην Άγια Εκκλησιά σου.
Στο θρόνο όπου σούφτιαχναν οι σκλάβοι της Φυλής,
εσένα καρτερούσανε να έλθης ν’ ανεβής.
Οι κόρες σου παράστεκαν: Η Θράκη, η Ιωνία,
η Πελοπόννησος, η Στερεά, Νησιά, Μακεδονία,
στο θρόνο που ανέβαινες, μαζύ γιά να γιορτάσουν
και τη χαρά της λευτεριάς μαζύ σου να δοξάσουν!
Κι’ ανέβαινες περίλαμπρη σιγά σιγά στο θρόνο!
Και η γενιά σου ελεύθερη ξεχνούσε πιά τον πόνο.
Κι’ ανέμιζαν τα λάβαρα κι’ οι κώδωνες κτυπούσαν
κι’ οι σκλαβωμένοι, Ελεύθεροι, Ελλάδα σε υμνούσαν!
Μα μέσ’ της τρέλλας τη χαρά που γιόρταζε η γενιά σου,
βοριάς, τυφών ξεφάντωσε, βροντές και καταιγίδες.
Τρέμουν τα δάση, τα βουνά, οι φάραγγες βουίζουν.
Τα κύματα στα πέλαγα σαν δαίμονες σφυρίζουν.
Αίφνης ο θρόνος ράγισε απ’ την πλευρά του ήλιου.
Στων συντριμμιών το πέσιμο, ωϊμέ! Τί συμφορά!
Παρέσυρε στη συντριβή Θράκη και Ιωνία.
Στην Εκκλησιά εσώπασε η Άγια Ψαλμωδία.
Κι’ απόμεινε η Ελλάδα μας αδιάκοπα να κλαίη
στου θρόνου τα συντρίμματα βουβή και λαβωμένη,
γιά της Φυλής τον όλεθρο, των τέκνων τον χαμό,
στο πένθος που της άφησε μονάχα τον καημό.
Συντρίμματα αναίσθητες τις δυό της θυγατέρες,
στην αγκαλιά τους πήρανε οι άλλες αδελφάδες.
Δεν ξέρουμε αν έχουνε ζωής άλλες ημέρες.
Ωϊμέ... Ω εσείς αδέξιοι του θρόνου της χτιστάδες... >>!!!
Σπάρτη Φεβρουάριος 1924
Παναγιώτης Ι. Παναγιωτόπουλος!!
Πηγή: "Αναμνήσεις εκ του Μακεδονικού, Ουκρανικού και Μικρασιατικού Μετώπου" Παναγιώτης Ι.Παναγιωτόπουλος, Ιωλκός. Σελ.:159.
