<<Στη Λαύρα του Αρσελάου, έζησε ο Αββάς Γεώργιος ο λεγόμενος Αρσελαΐτης, ονομαστός στην έρημο του Σινά, γιά τον Οποίο πολλοί αφηγούνται πολλά και θαυμαστά!
Κάποτε, όταν βάρβαροι είχαν καταλάβει τον δρόμο γιά την Παλαιστίνη, στο άγιο αυτό Όρος του Σινά έλειψε τελείως το λάδι. Κατέβηκε λοιπόν ο Ηγούμενος στη Λαύρα του Αρσελάου και παρεκάλεσε εκείνον τον άνθρωπο του Θεού, τον Γεώργιο, να ανέβη πάνω στο άγιο Όρος. Και Αυτός, καθώς δεν μπορούσε να παρακούση στον Ηγούμενο, έφυγε μαζύ του. Ο Ηγούμενος τον ωδήγησε στην αποθήκη με το λάδι και τον παρεκάλεσε να ευλογήση τα πιθάρια που δεν είχαν σταγόνα λάδι.
Τότε ο Αββάς Γεώργιος είπε ταπεινά στον Ηγούμενο:
«Πάτερ, ας ευλογήσουμε ένα μόνο πιθάρι, γιατί, εάν προσευχηθούμε γιά όλα, θα κολυμπήσουμε στο λάδι».
Και αφού προσευχήθηκε γιά ένα μόνο πιθάρι, αμέσως σαν από πηγή ανέβλυσε το λάδι και ο Αββάς είπε στους διακόνους:
«Πάρτε από εδώ και βάλτε και στα άλλα πιθάρια»!
Όταν γέμισαν όλα, το πρώτο πιθάρι σταμάτησε να αναβλύζη, όπως συνέβη παλαιά με τον Ελισσαίο (Δ΄Βασιλ. Δ΄1-7΄)!!!
Ο Ηγούμενος τότε θέλησε να δώση το όνομα του Γεωργίου στο πιθάρι, ο Γέροντας όμως του είπε: «Εάν κάνης κάτι τέτοιο, το λάδι χάνεται». Εις αυτό λοιπόν στο πιθάρι έδωσε το όνομα της Παναγίας Θεοτόκου και αυτό παραμένει και σώζεται ως τις μέρες μας, και από πάνω του καίει διαρκώς κανδήλα διά την Υπεραγία Θεοτόκο!!
Αυτόν, τον δίκαιο Γεώργιο, επισκέφθηκαν κάποτε οκτώ πεινασμένοι Σαρακηνοί. Όμως Αυτός δεν είχε τίποτε απολύτως να τους προσφέρη, παρά μόνο την άγρια κάπαρι, που την έτρωγε ωμή και που ήταν τόσο πικρή, ώστε μπορούσε να σκοτώση και καμήλα. Καθώς λοιπόν τους έβλεπε να πεθαίνουν από την πείνα, λέγει σ’ έναν απ’ αυτούς:
«Πάρε το τόξο σου και πήγαινε αντίκρυ σε τούτο το βουνό και θα βρης ένα κοπάδι με αγριοκάτσικα. Σημάδεψε ένα, όποιο θέλεις, και μην προσπαθήσης να σκοτώσης άλλο».
Πήγε λοιπόν ο Σαρακηνός, όπως του είπε ο Αββάς, και αφού κτύπησε με το τόξο του ένα και το έσφαξε, προσπάθησε να κτυπήση και άλλο ένα, αλλά αμέσως έσπασε το τόξο του. Όταν επέστρεψε με το κρέας, διηγήθηκε στους φίλους του το περιστατικό!
Αυτός ο Τρισμακάριος, ακόμη και τον δικό του μαθητή, όταν τον δάγκωσε μία ασπίδα και κόντευε να πεθάνη από το δηλητήριο του φιδιού, τον ανέστησε, αφού σχημάτισε επάνω του το σημείο του Σταυρού και έσχισε με τα χέρια του την ασπίδα σαν ακρίδα και παρήγγειλε στον μαθητή Του, να μην πη τίποτε μέχρι το τέλος της ζωής Του!
Πρέπει να διηγηθούμε και τί λογής θάνατο είχε αυτός ο μεγάλος Πατέρας ή μάλλον την μετάστασί Του διά του θανάτου, στην Αιώνια Ζωή! Αρρώστησε λοιπόν στη σπηλιά Του και καθώς είχε γείρει πάνω σε μία ψάθα, έστειλε έναν Σαρακηνό στην Εϊλάτ γιά να καλέση κάποιον αγαπητό Του γέροντα, μ’ αυτά τα λόγια:
«Έλα, να σε ασπασθώ, πριν φύγω γιά τον Κύριο».
Η απόστασι του δρόμου ήταν διακόσια μίλια…
Ύστερα λοιπόν από δώδεκα μέρες ο Γέροντας, ξαπλωμένος στην ψάθα Του, λέγει ξαφνικά στον υποτακτικό του:
«Άναψε γρήγορα κάρβουνα, διότι νά, έφθασαν οι αδελφοί!».
Και μόλις άναψε ο αδελφός το θυμιατήρι, μπήκαν στη σπηλιά ο Σαρακηνός και ο αγαπητός του Γέροντας από την Εϊλάτ. Και αφού προσευχήθηκε ο Γέροντας και τον ασπάσθηκε, μετέλαβε τα Άγια Μυστήρια, ξάπλωσε κι επήγε να συναντήση τον Κύριο!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Το Γεροντικό του Σινά», Δημητρίου Τσάμη.
Ορθόδοξη Χριστιανική Αδελφότητα «Λυδία» 2000.
