<<Στον σεμνό υπάλληλο Τ., που παραπονιέται γιά την υπερηφάνεια του φίλου του.
Γράφεις πόσο πολύ πικράθηκες τη φετινή Ανάστασι.
Τί συνέβη;
Ο καλλίτερος σου φίλος πήρε υψηλή θέσι. Γι’ αυτό, πρώτα χάρηκες, αλλά μερικές εβδομάδες αργότερα άρχισε να αποξενώνεται από ’σένα. Δεν απαντά στις επιστολές σου, είναι ψυχρός και ολιγόλογος στις συζητήσεις σας, σ’ αφήνει έξω από το γραφείο του, να περιμένης με τις ώρες, και μιλά πίσω από την πλάτη σου με περιφρόνησι γιά ’σένα. Δεν τον αναγνωρίζεις. Τί απέγινε αυτός ο ευχάριστος άνθρωπος;;;
Οι Άραβες θα έλεγαν:
«Τον κατάπιε η πολυθρόνα».
Εάν θέλης διάβασέ του αυτό που θα σου γράψω:
Ήταν κάποτε στην Αραβία δυό φίλοι. Κάθε βράδυ κάθονταν σε μικρά τρίποδα καρεκλάκια στο τραπεζάκι πλάϊ στη φωτιά και συζητούσαν. Συνέβη ο ένας από αυτούς να γίνη Σεΐχης. Μετακόμισε σε ένα μεγάλο πέτρινο παλάτι και καθόταν σε μιά ψηλή σεντεφένια πολυθρόνα. Αρκετός λαός ερχόταν να προσκυνήση τον νέο Ηγέτη. Ήλθε και ο παλιός του φίλος χαρούμενος, με μεγάλη ευχαρίστησι , γιά να συγχαρή το φίλο του. Αλλά ο υπερήφανος Σεΐχης δεν του επιτρέπει αμέσως να τον δη, παρά τον αφήνει πολλές ημέρες να περιμένη μπροστά από την πύλη. Κάποτε, έδωσε επιτέλους εντολή να του τον φέρουν. Ο συνετός φίλος μπαίνει, ο Σεΐχης απλώνεται ακόμη περισσότερο στη σεντεφένια πολυθρόνα του. Ο φίλος του αμέσως κατάλαβε, άρχισε να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, σαν να μην βλέπη τον Σεΐχη. Ο Σεΐχης εκνευρισμένος του φώναξε τί ψάχνει σαν τυφλός...
«Εσένα ψάχνω άνθρωπέ μου, πού είσαι;» του απαντά ο φίλος του.
Και θλιμμένα συμπληρώνει:
«Όσο καθόσουν στο μικρό καρεκλάκι στο σπίτι μου, ούτε που φαινόταν το καρεκλάκι από τον άνθρωπο που καθόταν πάνω, ενώ τώρα δεν φαίνεται ο άνθρωπος από την πολυθρόνα στην οποία κάθεται…»!!
Αυτό μάλλον συνέβη και με τον φίλο σου.
Χάθηκε ο άνθρωπος στην υψηλή πολυθρόνα…
Αλλά αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο στον κόσμο. Οι άνθρωποι δύσκολα κρατιούνται στα ψηλά παρά στα χαμηλά. Ω άνθρωπε! Ω χώμα! Με τί υπερηφανεύεσαι; Με ποιά από τις δυό ματαιότητες; Αυτή της ζωής ή εκείνη του θανάτου;
Γιά κάποιον αρχαίο Έλληνα πολιτικό αρχηγό έλεγαν ότι, είχε την συνήθεια κάθε πρωΐ να προσκυνά σε δυό αντίθετες κατευθύνσεις, πότε στη μιά πλευρά, πότε στην αντίθετη. Τον ερώτησαν ποιόν προσκυνά σε δυό πλευρές και αυτός απάντησε:
«Τον Θεό και τον Λαό!
Γιατί όλα όσα έχω, είτε είναι από τον Θεό, είτε από τον Λαό!».
Ω άνθρωπε είσαι δευτερόλεπτο στον χρόνο και χιλιοστό στον χώρο!
Με τί υπερηφανεύεσαι;
Έχει ειπωθή γιά σένα εις την Αγία Γραφή:
«Ἀκάθαρτος παρὰ Θεῷ πᾶς ὑψηλοκάρδιος, χειρὶ δὲ χεῖρας ἐμβαλὼν ἀδίκως οὐκ ἀθῳωθήσεται.» (Παροιμ. Σολομ. ΙΣΤ΄5΄)!!!
Και ακόμη:
«Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται» (Ιακώβ. Δ΄6΄)!!!
Και αν θέλης ακόμη:
«Πρὸ συντριβῆς ἡγεῖται ὕβρις, πρὸ δὲ πτώματος κακοφροσύνη» (Παροιμ. Σολομ. ΙΣΤ΄18΄)!!!
Αυτό είναι το δίδαγμα γιά τον φίλο σου.
Όσο γιά ’σένα, υγιεία και ειρήνη εκ Θεού. Καλή Ανάστασι!>>!!!
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1881-1956)!!!
Πηγή: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…», σελ.68-70. Εκδόσεις “ Ἐν πλῷ ”.
