«Η ΦΑΒΑ»

Στο ξενοδοχείο της Λαύρας διακονούσε ο μοναχός Ιάκωβος. Ο μοναχός αυτός μαγείρεψε κάποτε μεγάλη ποσότητα φάβας και όση του περίσσευσε την πέταξε από το παράθυρο στον χείμαρρο. Ένας άγιος γέροντας από τον πύργο απέναντι το πήρε είδηση. Και αργότερα χωρίς να γίνει αντιληπτός πήγε και την μάζεψε. Μετά από λίγες ημέρες παρέθεσε γεύμα στον Ιάκωβο. Όταν τελείωσε το γεύμα του λέει: Συγχώρεσε με αδελφέ, γιατί δεν σε ευχαρίστησα με το μαγείρεμα μου. Αντίθετα, Άγιε Πάτερ πολύ με ευχαρίστησες. Σου ομολογώ ότι έχω πολλά χρόνια να δοκιμάσω τόσο νόστιμο και καλομαγειρεμένο φαγητό. Ώστε σου άρεσε. Ξέρεις όμως ποια φάβα ήταν αυτή; Ποια του λέει ο Ιάκωβος; Εκείνη που πέταξες προ ημερών στον χείμαρρο. Σ’αυτά τα τελευταία λόγια ο μοναχός ένοιωσε πολύ άσχημα. Με σκυμμένο το κεφάλι, ντροπιασμένος αμίλητος, σκεπτόταν το μάθημα που του έδωσε ο γέροντας.

ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.

Διαβάζοντας το βιβλίο «Ο ΠΑΠΑΚΑΛΟΓΕΡΟΣ Νικόλαος Πλανάς» του Δημήτρη Φερούση  ταξιδεύουμε στα  χρόνια του ξενιτεμού του μικρού Νικόλα (πλέον Αγίου Νικολάου Πλανά), με την μητέρα του Αγουστίνα και την αδελφή του, από την Νάξο στην Αθήνα.  Η εικόνα της τότε Αθήνας και του κόσμου της, την δεκαετία του 1870-1880, ΔΕΝ διαφέρει καθόλου από το καθημερινό σκηνικό που βλέπουμε στην δικιά μας παρηκμασμένη εποχή.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΑΝΖΑΝΙΑ.

  Ο εκλεκτός επίτιμος  καθηγητής της Τροπικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Αγγλικού Πανεπιστημίου της Λευκωσίας, Αρχιμανδρίτης π. Αναστάσιος Δημ. Πογιατζής, Ιατρός –Παθολόγος, μας επέτρεψε ευγενώς να δημοσιοποιήσουμε κάποιες χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την μακροχρόνια δραστηριοποίησή του, πριν από κάποια χρόνια, με μια ομάδα κυρίως εκλεκτών συναδέλφων του Ιατρών, αλλά και άλλων ευγενών ψυχών στην Τανζανία.