«Πώς έχουν γίνει οι άνθρωποι…
Σαν τα ζώα…
Τα ζώα ξέρετε τί κάνουν;
Στην αρχή μπαίνουν στον σταύλο, κοπρίζουν, ουρούν... Μετά αρχίζει να χωνεύη η κοπριά. Μόλις αρχίζει να χωνεύη, αισθάνονται μία ζεστασιά... Τότε, δεν τους κάνει καρδιά να φύγουν από τον σταύλο...! Αναπαύονται...!
Έτσι και οι άνθρωποι, θέλω να πω, νοιώθουν την ζεστασιά της αμαρτίας και δεν τους κάνει καρδιά να φύγουν... Καταλαβαίνουν ότι βρωμάει, αλλά από την ζεστασιά εκείνη, δεν τους κάνει καρδιά να φύγουν...
Να. Εάν μπη τώρα ένας μέσα στον σταύλο, δεν μπορεί να αντέξη από την μυρωδιά... Ο άλλος, όμως, που είναι συνέχεια μέσα στον σταύλο δεν ενοχλείται, διότι έχει συνηθίσει πλέον...»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)!!!
«Οι αμαρτίες εάν αξιοποιηθούν γιά ταπείνωσι, είναι σαν την κοπριά που ρίχνουν στα φυτά. Γιατί να μην χρησιμοποιήση κανείς αυτό το υλικό, γιά να λιπάνη το χωράφι της ψυχής του, γιά να γίνη γόνιμο και να καρποφορήση;
Ένας δηλαδή που έχει κάνει μεγάλες αμαρτίες, εάν αισθανθή πόσο έφταιξε και πή:
“Δεν πρέπει να σηκώνω κεφάλι, να βλέπω άνθρωπο…”, επειδή ταπεινώνεται πολύ, δέχεται πολλή Χάρι, προχωρεί σταθερά και μπορεί να φθάση σε μεγάλα μέτρα!
Ενώ ένας που δεν έχει κάνει μεγάλες αμαρτίες, εάν δεν τοποθετηθή σωστά, ώστε να πή:
“Με φύλαξε ο Θεός από τόσες κακοτοπιές· είμαι πολύ αχάριστος, είμαι πιο αμαρτωλός από τον πιο αμαρτωλό”, υστερεί πνευματικά από τον άλλον»!!!
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994)!!!
