<<Μερικοί πονηροί άνθρωποι, κεντημένοι από φθόνο εναντίον του Αγίου Πατρός Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, που σκορπούσε πλούσια τον λόγο της Χάριτος και επότιζε όλους όσους Τόν επλησίαζαν με τα άφθονα νάματα της διδασκαλίας Του, Τόν κατηγορούσαν (ως: «Λάλον και φλύαρον»), προσπαθώντας με τον τρόπο αυτόν, να σταματήσουν την τόση ωφέλεια που προσέφερε…
Εκείνος δε, γνωρίζοντας ότι: «Πάντα ισχύει εν τω Ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» και μη θέλοντας να παιδαγωγή μόνο με τα λόγια όσους τον επλησίαζαν γιά ωφέλεια, αλλά πολύ περισσότερο με την σιωπή και την μελέτη του παραδείγματός Του, επί πλέον δε -καθώς λέγει και η Γραφή-, γιά να κόψη την αφορμή «των ζητούντων αφορμήν», εσιώπησε γιά ωρισμένο διάστημα και σταμάτησε το μελιστάλακτο ρείθρο του διδασκαλικού Του λόγου. Και το έκανε αυτό, διότι έκρινε καλλίτερο, να "ζημιώση" γιά ολίγο αυτούς που επιθυμούσαν τα καλά, τους οποίους όμως με την σιωπή θα ωφελούσε, παρά να εξερεθίση περισσότερό τους αγνώμονας εκείνους επικριτάς και να αυξήση έτσι την μανία της κακίας τους.
Εκείνοι τότε, εσεβάσθησαν και εξετίμησαν την υποχωρητικότητα και την μετριοφροσύνη του Ανδρός, συναισθάνθηκαν ότι, έφραξαν μία πηγή τόσης ωφελείας και έγιναν αίτιοι μεγάλης βλάβης σε όλους, και άρχισαν να Τόν ικετεύουν και να Τόν παρακαλούν μαζύ με τους άλλους να συνεχίση τον λόγο της διδαχής Του, ώστε να μην ζημιώνωνται με την σιωπή Του, εκείνοι που επιζητούσαν τα σωτήρια λόγια Του.
Τότε υπεχώρησε αμέσως, Αυτός που δεν είχε μάθη να αντιλέγη, και συνέχισε πάλι την προηγούμενη τακτική Του. Επειδή, λοιπόν, τόσο πολύ Τόν εθαύμαζαν, διότι υπερτερούσε όλων σε όλα, όλοι μαζύ οι Μοναχοί ως ένα νέο Μωυσή, Τόν ανέβασαν «διά της βίας» στον Ηγουμενικό θρόνο!
Έτσι, αυτοί που εγνώριζαν να διακρίνουν καλά τις ικανότητες του καθενός, ετοποθέτησαν τον λύχνο επάνω στην λυχνία της Ηγουμενίας και δεν διεψεύσθησαν στις ελπίδες τους. Διότι ανέβηκε και Αυτός στο Θεοβάδιστο Όρος, (όπως ο Μωϋσής), εισήλθε στον άδυτο γνόφο και έλαβε την Θεοτύπωτη Νομοθεσία και θεωρία, προχωρώντας επάνω εις τις βαθμίδες της νοητής αναβάσεως! Με τον Λόγο του Θεού άνοιξε το στόμα Του, προσείλκυσε το Άγιον Πνεύμα και άφησε να εξέλθη λόγος αγαθός από τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς Του!
Το τέλος του επιγείου βίου Του, Τόν ευρήκε επάνω στο έργο της καθοδηγήσεως των "Ισραηλιτών", δηλαδή των Μοναχών! Δεν ωμοίασε όμως στον Μωϋσή σ’ ένα σημείο: Στο ότι, ενώ και οι Δύο ασφαλώς ανέβηκαν εις την Άνω Ιερουσαλήμ, Ο Μωϋσής έχασε την κάτω Ιερουσαλήμ!>>!!!
Πηγή: «Κλίμαξ Aγίου Ιωάννου Σιναΐτου», Νεοελληνικὴ απόδοσις: Ι. Μονή Παρακλήτου.
