<<Κατ’ οικονομία Θεού είδε τον Άγιο Συμεών τον «διά Χριστόν Σαλό», κάποιος φουσκάριος (έμπορος ροφημάτων και οσπρίων) και μη γνωρίζοντας ποίος είναι, του λέγει:
«Θέλεις, αββά, αντί να γυροφέρνης, να στέκεσαι εδώ και να πουλάς λούπινα;».
Εκείνος εδέχθη.
Όταν λοιπόν τον έβαλε να πουλάη, άρχισε ο Αββας να τα μοιράζη στον κόσμο και να τρώη και ο Ίδιος άπληστα. Είχε όμως να φάγη μία εβδομάδα…
Είπε τότε στον φουσκάριο η γυναίκα του:
«Πού τον ευρήκες και μας τον έφερες αυτόν; Εάν τρώγη έτσι, δεν θα έχουμε να πουλήσουμε τίποτε. Έφαγε ένα δοχείο λούπινα... Δεν ήξεραν βέβαια πως, ό,τι περιείχαν τα υπόλοιπα δοχεία, δηλαδή, κουκιά, φακές, ρεβύθια και όλα τα άλλα, τα είχε ήδη μοιράσει σ’ άλλους ανθρώπους… Αυτοί ενόμιζαν ότι, τα είχε πουλήσει... Έτσι, όταν άνοιξαν το ταμείο και δεν ευρήκαν χρήματα, τον έδειραν και τον έδιωξαν.
Ο Άγιος όμως, δεν έφυγε από αυτούς, αλλά εκοιμήθηκε έξω από την πόρτα τους.
Όταν έγινε απόγευμα ηθέλησε να θυμιατίση.
Και επειδή δεν εύρισκε κανένα κεραμίδι, έβαλε το χέρι Του στην ανθρακιά, το γέμισε με κάρβουνα και άρχισε να θυμιατίζη…
Επειδή ήταν Θέλημα Θεού να σωθή ο φουσκάριος (που ανήκε στην αίρεσι των Ακεφάλων Σευηριτών), είδε η γυναίκα του τον Συμεών να θυμιατίζη με το Χέρι Του και έκπληκτη του φωνάζει:
«Γιά τ’ όνομα του Θεού, αββά Συμεών, με το Χέρι Σου θυμιατίζεις;».
Όταν άκουσε αυτό, ο Άγιος Συμεών, προσποιήθηκε ότι καιγόταν και έριξε τα κάρβουνα από το Χέρι Του στο παλαιό ράσο που εφορούσε, λέγοντας:
«Αν δε θέλης με το χέρι μου, νά, και με το ράσο μου θυμιατίζω!»!
Και όπως ο Θεός διεφύλαξε από την φωτιά την Βάτο και τους τρεις Νέους, έτσι ούτε ο Όσιος ούτε το ράσο Του καίγονταν από τα κάρβουνα!!>>!!!
