Ο πατήρ Φιλάρετος ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που
φύτρωσαν στα βράχια των Καρουλίων. Ασκητικότατος, ταπεινός και λιτοδίαιτος,
κυκλοφορούσε πάντα ξυπόλυτος. Μιά μέρα ο π. Γερόντιος, θέλοντας να τον δοκιμάσει
του είπε:
- Πάτερ Φιλάρετε, είσαι υποκριτής. Μας δείχνεις
ότι περπατάς ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, γιά να κάνεις τον ταπεινό!
- Γέροντα, απάντησε εκείνος, είμαι υποκριτής. Όμως
τι να κάνω, γιά να θεραπευθώ;
- Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθής.
- Αυτό θα κάνω, είπε ο πατήρ Φιλάρετος, βάζοντας
μετάνοια.
Κάποιος, ήταν πολύ πλούσιος και στο άκρο του
κτήματός του, σε μια καλυβούλα μέσα, έμενε ένας φτωχός οικογενειάρχης. Ο
φτωχός, με κόπο τα έβγαζε πέρα. Μεροκαματιάρης, δουλευτής, και είχε και πολλά
παιδιά. Αλλά η χαρά εβασίλευε μέσα στο σπίτι του.
Κάποτε, αποφάσισε ο πλούσιος να βοηθήσει τον
φτωχό. Παίρνει, λοιπόν, ένα πουγκί γεμάτο χρυσά φλουριά και του το πηγαίνει.
Κάθε βράδυ στου φτωχού το σπίτι, μετά το φαγητό, τα παιδιά τραγουδούσαν,
γελούσαν και έπαιζαν. Εκείνο το βράδυ άκρα σιωπή… Σιγή Νεκροταφείου στο σπίτι
του φτωχού...
Ένας μεγάλος αγωνιστής της ερήμου έβαλε όρο στον
εαυτό του να μην πιεί νερό γιά σαράντα ημέρες. Στο διάστημα εκείνο έκανε
αφόρητη ζέστη και η δίψα του εφλόγιζε τα σπλάγχνα.
« …σαν καλός Χριστιανός έσπευσε να συγχωρεθεί με
το Μέξη. Το ίδιο έκανε και με τον Κουντουριώτη στην Ύδρα. Η βαθιά του Πίστη τον
έκανε πάντα να συγχωρεί. Όπως εξιστορεί και ο Π. Σούτσος «κατά τα τελευταία έτη
της ζωής του υπήρξε απλούς, αθώος και
ήπιος, ως βρέφος … Φιλιότανε με τους παλιούς εχθρούς του και με κάθε
άνθρωπο που είχε ψυχραθεί». Όμως πάντα ήταν πραγματικά ανεξίκακος. Κάποτε πολλά
χρόνια πριν, τον είχε πλησιάσει αυτός που είχε σκοτώσει τον αδελφό του
εκτελώντας εντολή των Τούρκων. Πίστευε ίσως ότι ο Γέρος του Μοριά δεν θα τον
αναγνώριζε. Ήταν μάλιστα τόσο το θράσος του που φορώντας τον ολόχρυσο ντουλαμά
του θύματος, τόλμησε να του ζητήσει και μια χάρη. Ο Κολοκοτρώνης αναστέναξε
βαθιά. Άλλος θα όρμαγε πάνω του να τον σκοτώσει. Αυτός όμως έκανε το αντίθετο.
Τον δέχθηκε με την καλοσύνη και την ταπεινότητα που του υπαγόρευε το μεγαλείο
της γενναίας ψυχής του. Δεν τον εξυπηρέτησε μόνο, αλλά τον κράτησε φιλόξενα και
για βραδινό φαγητό.
ΠΑΝΤΩΣ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ
ΜΙΚΡΗΣ ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΟ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ
ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ!!!
Μετά από απανωτές εγχειρήσεις για όγκο
στον εγκέφαλο στην παιδική της ηλικία και ένα εγκεφαλικό που την άφησε σε κώμα
για κάμποσο καιρό, η Νεφέλη που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να μείνει για
πάντα φυτό, έστω και αν δεν έχει την
ικανότητα να μιλά και να διαβάζει, μπορεί και τραγουδά σαν Άγγελος!!!
Η ίδια δεν μπόρεσε να δει τη συγκίνηση που προκάλεσε σε όλους τους παρισταμένους στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου, κατά τον εορτασμό για την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας, στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου. Tα μάτια των παρισταμένων, που μπορούσαν να την δουν, γέμισαν με δάκρυα. Μία συγκίνηση που δεν μπόρεσαν να κρύψουν ούτε και οι επίσημοι, όταν η 22χρονη Άντι Ελ Άραμπι παραλάμβανε το ελληνικό πτυχίο Ελληνομαθείας της «Γ2», που απέκτησε, μετά από συστηματική φοίτηση και επιτυχείς εξετάσεις!! Μία εκπληκτική ιστορία ξετυλίχθηκε σαν ένα παραμύθι, στα μάτια όσων την παρακολουθούσαν. Η Άντι, δεν μπορούσε να τους δει, αλλά τους «έβλεπε» όλους με τα αισθήματα της καρδιάς της, συγκλονισμένους από την προσπάθειά της, αναφέρει το amea.care.gr Όλοι εβούρκωσαν όταν αντίκρυσαν την λεπτεπίλεπτη και μικροκαμωμένη φοιτήτρια να μιλά σε άπταιστα ελληνικά: «… Το να πάρω το πτυχίο Ελληνομάθειας ήταν ένα όνειρο για μένα... Θα ήθελα να επισκεφθώ την Ελλάδα και να πάρω την Ελληνική Υπηκοότητα μαζί με την Αιγυπτιακή...»!!
Όπως είναι φυσικό, "μας έβαλε σε όλους τα γυαλιά" και ιδιαίτερα, στους υπεύθυνους των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που "εκπονήθηκαν..." τις τελευταίες δεκαετίες και που συστηματικά αντί να διδάσκουν, υποβαθμίζουν και απομειώνουν την Ελληνική γλώσσα...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕ ΠΟΤΕ
ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ ΜΕ ΒΑΡΕΙΑ
ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΚΑΤΑΛΥΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΟΤΗΡΙΟ!!!
Για δέκα ολόκληρα χρόνια ο ιερομόναχος π.Χρύσανθος Κουτσουλογιαννάκης ήταν
η παρηγοριά των λεπρών στη Σπιναλόγκα. Ευλογούσε και εκοινωνούσε τους αρρώστους
μεταλαμβάνοντας από την Θεία Κοινωνία με την ίδια ιερή λαβίδα (κουταλάκι) χωρίς
να φοβάται την φοβερή μεταδοτική ασθένεια και τις συνέπειες της!!
Όσοι τον εγνώρισαν, ομιλούν για μια πληθωρική, καλοσυνάτη μορφή, που απάλυνε
τα βάσανα των ανθρώπων που νοσούσαν. Τον χαρακτηρίζουν «θεόσταλτο» και «άγιο».
Περισσότερες πληροφορίες για τον ιερομόναχο Χρύσανθο, έρχονται μέσα από την
εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» και την μαρτυρία του κ. Δημήτρη Παπαδάκη, πρώην
λυκειάρχη και προέδρου του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου Κρήτης, ο οποίος
τον εγνώρισε από κοντά.
Παραχώρησε κάποτε ο Θεός να δοκιμασθή σκληρά ένας
αδελφός στην Σκήτη, γιά να ωφεληθούν οι άλλοι από την υπομονή του. Χωρίς δική
του υπαιτιότητα, τον περιφρόνησαν όλοι οι άλλοι αδελφοί. Τον απέφευγαν. Δεν
ήθελαν ούτε να τον χαιρετήσουν.
Αν ζητούσε καμμιά φορά ψωμί ή τίποτε άλλο,
απολύτως αναγκαίο, δεν ευρισκόταν κανείς να του δώσει. Την Κυριακή δεν τον εφώναζαν
ποτέ να φάγει με τους άλλους αδελφούς στην προσφερόμενη «αγάπη».
Όταν ο κ.Γ.Ραγκούσης, φθάνει στο σημείο, μέσα από
την ψευτοπροοδευτική ή καλλίτερα ψηφοθηρική του «λογική», να κατεβάζει την
Ορθόδοξη Χριστιανική Ιερωσύνη σε πεζοδρομιακά επίπεδα διεκδικήσεων των
αριστερίστικων φεμινιστικών κινημάτων (…!), αυτό που στην αρχή εγράψαμε, είναι
πολύ επιεικές, για να τον χαρακτηρίσει…
Είναι δυνατόν, δεδηλωμένοι και γλοιώδεις υπηρέτες
ενός αναρχοαυτόνομου και αριστερίστικουαθεϊστικούσυνονθυλεύματος,
όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, να υποδεικνύουν στην Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, την
ένταξη των γυναικών διά… χειροτονίας (…!) στις τάξεις των Κληρικών;;;
Τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία
Αθηνών αγρυπνώντας για το κρίσιμο ζήτημα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας
στα Ελληνικά Σχολεία, οργανώνουν Ημερίδα με θέμα τη διαχρονική αλλοίωση της
Παιδείας μας. Επί δεκαετίες ολόκληρες πολεμείται στη Χώρα μας ο Ελληνορθόδοξος
χαρακτήρας της Παιδείας μας.
Ένας φτωχός εργάτης έφθασε ένα μεσημέρι
πεινασμένος στην πύλη της Μονής Ιβήρων. Ζήτησε μόνο λίγο ψωμί από τον πορτάρη,
γιατί βιαζόταν να συνεχίσει την πορεία του. Ο πορτάρης δεν του έδωσε, οπότε ο
φτωχός αναστέναξε βαθειά κι έφυγε νηστικός. Ανεβαίνοντας προς τις Καρυές,
σταμάτησε γιά λίγο στην σκιά ενός δένδρου. Λυπημένος και κουρασμένος καθώς
ήταν, ξάπλωσε καταγής. Ξαφνικά άκουσε βήματα να πλησιάζουν και είδε κοντά του
μιά γυναίκα μ' ένα βρέφος στην αγκαλιά.
- «Τί έχεις; Μήπως είσαι άρρωστος;» τον ρώτησε με
γλυκειά φωνή.
- «Όχι», απάντησε εκείνος, «αλλά πεινώ. Παρακάλεσα
τον θυρωρό της Μονής Ιβήρων να μου δώσει ψωμί, αλλά αρνήθηκε».
Την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσαν πειρατικοί
στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάϊ. Η Ιστορία λέει,
πως όταν οι πειρατές πλησίασαν τη Μονή γιά να την λεηλατήσουν, δεν τα
κατάφεραν. Επιστρέφοντας στο πλοίο είπαν στον Ραχάϊ, πως μιά γυναίκα τους είχε εμποδίσει.
Ο ίδιος προσπάθησε να πείσει τους άνδρες του, πως όλα ήταν αποκυήματα της φαντασίας
τους. Φθάνοντας, όμως, στη Μονή είδε μπροστά του την εικόνα της Παναγίας της
Πορταΐτισσας. Τότε έβγαλε το ξίφος του και την εκτύπησε στο Πρόσωπο. Παραδόξως,
το εικόνισμα άρχισε να αιμορραγεί στο σημείο που κτυπήθηκε. Το σημάδι στην εικόνα
όπως και το αίμα που έχει ξεραθή με τα χρόνια, φαίνονται μέχρι και σήμερα.
Με
αφορμή, την πολεμική των ψευτοπροοδευτικών κουλτουριάριδων της άθεης διανόησης
κατά του νηπιοβαπτισμού, που, δυστυχώς, επηρεάζει και «προβληματίζει» πολλούς
καλοπροαίρετους αφελείς, απλά σημειώνουμε τα εξής:
Ποιά
ζημιά υφίσταται το παιδάκι, όταν οι γονείς του το βαπτίζουν σε μικρή ηλικία;;;
ΑΠΟ ΕΝΑΝ
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΗΡΩΑ ΒΙΕΤΝΑΜΕΖΟ, ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ, ΣΕΒΕΤΑΙ ΚΑΙ
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΑ ΤΗΝ
ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΜΒΡΥΩΝ.
Η απίστευτη ιστορία ενός Βιετναμέζου
αποκαλύπτεται για να μας διδάξει την αξία της ζωής και το μεγαλείο ενός
ανθρώπου.
Ήταν το έτος 2001 όταν ο Tong Phuoc Phuc από το
Βιετνάμ πήγε με την έγκυο γυναίκα του στο νοσοκομείο, περιμένοντας την να
γεννήσει. Ενώ περίμεναν, παρατήρησε ότι άλλες έγκυες γυναίκες πήγαιναν σε ένα
δωμάτιο και αργότερα έβγαιναν με δάκρυα
στα μάτια τους από εκεί.
Ο Tong χρειάστηκε λίγο καιρό για να καταλάβει τι
συνέβαινε. Όταν συνειδητοποίησε ο ίδιος τι έκαναν οι γυναίκες σε εκείνο το
δωμάτιο, σοκαρίστηκε και η καρδιά του ράγισε, καθώς κατάλαβε ότι αυτά τα παιδιά καταδικαστήκαν να
μην έρθουν στον κόσμο και το χειρότερο,
δεν τους έδιναν καν το δικαίωμα για μια απλή κηδεία. Έτσι αποφάσισε να
παίρνει αυτά τα παιδιά και τουλάχιστον να τα θάπτει, όπως τους άξιζε και όπως
αξίζει σε κάθε άνθρωπο επάνω στην Γή.
Ο Καθηγούμενος της Ι.Μ.Ζωγράφου Ευθύμιος γεννήθηκε
το 1926 στο χωριό Έντσεβτσι της Βουλγαρίας. Στην βάπτιση του, του εδόθηκε το
όνομα Μπογκομίλ. Από μικρός διακρινόταν γιά την εξυπνάδα και την σεμνότητά του.
Τελείωσε αριστούχος το Γυμνάσιο. Όταν τελείωσε και την στρατιωτική του θητεία,
ανακοίνωσε στους γονείς του ότι θέλει να γίνει Ιερέας. Γράφθηκε στην Ιερατική
Σχολή, την ετελείωσε σε τρία χρόνια με άριστα και επέστρεψε στο χωριό του, όπου
όλοι τον επερίμεναν να χειροτονηθή Ιερέας. Έπρεπε όμως να βρει πρώτα πρεσβυτέρα
και δεν βρήκε κατάλληλη. Στις αρχές του 1962 πήγε να μονάσει στην Μονή της
Μεταμορφώσεως Πρεομπραζένσκι. Μετά την καθιερωμένη δοκιμασία έγινε Μοναχός με το
όνομα Ευθύμιος και το 1963 χειροτονήθηκε Ιερέας.
Το 1969, επειδή η Ιερά Μονή Ζωγράφου στο Άγιον Όρος
είχε έλλειψη Μοναχών, η Ιερά Σύνοδος της Βουλγαρικής Εκκλησίας αποφάσισε να
στείλει μερικούς Μοναχούς γιά να την επανδρώσουν. Όταν το επρότειναν και στον παπά-Ευθύμιο,
το εδέχθηκε με βαθειά ταπείνωση και μεγάλη χαρά.
Ο Αββάς Αρέντιος, Ηγούμενος σε Μοναστήρι της
Λιμόζ, καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Γαλατίας και έζησε στους
πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, πριν από το Φοβερό Σχίσμα, Ανατολής και
Δύσεως. Οι γονείς του, όταν εμεγάλωσε, τον έστειλαν στην αυλή του Βασιλιά, όπου
εγνώρισε τον Επίσκοπο της πόλεως Νικήτα. Ο άγιος αυτός άνθρωπος, ο οποίος
διέθετε το χάρισμα του λόγου και της ιάσεως, σοφός και διορατικός καθώς ήταν,
διέκρινε στον νεαρό Αρέντιο την Χάρι Του Θεού. Τον παρώτρυνε, λοιπόν, να τον ακολουθήσει,
αν ήθελε. Ο νεαρός υπάκουσε και μετά από λίγα χρόνια εκάρει μοναχός.
«Την Κυριακή (19/1/2020)
πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο “Αμαλία”, η ετήσια εκδήλωση του Συνδέσμου
Ορθοδόξων Γυναικών Ευρώπης για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας. Συναντηθήκαμε,
ανταλλάξαμε απόψεις, ακούσαμε εποικοδομητικούς λόγους και χαρήκαμε όπως οι
Χριστιανοί γνωρίζουν να χαίρονται»!
Ένας νέος Μοναχός επήγε στον Αββά Θεόδωρο της
Φέρμης, να του αναφέρει τον θλιβερό λογισμό του:
- «Όσο ήμουν έξω στον κόσμο, ενήστευα πιο πολύ,
Αββά μου, έκανα συχνές αγρυπνίες, είχα στην προσευχή μου κατάνυξη και δάκρυα, και
έκρυβα στην καρδιά μου πολλή φλόγα γιά κάθε Θεάρεστο έργο. Εδώ στην έρημο τα
έχασα όλα αυτά και φοβάμαι ότι δεν θα σωθή η ψυχή μου».
- «Εκείνα που έκανες στον κόσμο, παιδί μου», του
είπε ο σοφός Γέροντας, «δεν ήταν παρά έργα κενοδοξίας, γιά τον ανθρώπινο
έπαινο. Ο Θεός δεν τα αξιολογούσε πολύ. Εκεί ο πειρασμός δεν σε επολεμούσε,
ούτε την προθυμία σου εμπόδιζε, αφού είχες μηδαμινή ωφέλεια απ' αυτή. Τώρα,
όμως, που κατατάχθηκες οριστικά στου Χριστού μας τον «στρατό», μάθε πως Του
αρέσει πιο πολύ ένας μόνο ψαλμός, που λες εδώ στην έρημο με ταπείνωση, από
χίλιους που έλεγες εκεί με κενοδοξία, και δέχεται με περισσότερη ευχαρίστηση την
νηστεία μιάς ημέρας, που κάνεις εδώ κρυφά, παρά όσες έκανες φανερά ολόκληρες εβδομάδες».
Μετά την κοίμηση του Μεγάλου
Κωνσταντίνου, οι υιοί του διεμοίρασαν το Βασίλειό του και ο Κωνστάντιος πήρε τα
μέρη της Ανατολής. Ενώ ευρισκόταν στην Αντιόχεια, ασθένησε σοβαρά και κανείς
γιατρός δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Μια νύκτα είδε στον ύπνο του Άγγελο
Κυρίου, να του δείχνει χορό Επισκόπων, στο μέσον του οποίου στέκονταν δύο, ως
αρχηγοί και προεξάρχοντες των άλλων.
Σύμφωνα με τους ψευτοπροοδευτικούς του ΣΥΡΙΖΑ, η
εν ψυχρώ δολοφονία των ακάκων εμβρύων θεωρείται «κατακτημένο δικαίωμα» (...!),
ενώ η προστασία τους αποτελεί σκοταδισμό και Μεσαίωνα…
Δυστυχώς, της ίδιας αντίληψης είναι η πλειοψηφία
της Συμπολίτευσης και μάλιστα, η γνωστή και μη εξαιρετέα κα Φωτεινή Πιπιλή,
έφθασε στο τραγικό σημείο, να συνιστά την λογοκρισία… «Δημοκρατικότατα» (...!), όταν πρόκειται να
γίνει σχετική ενημερωτική καμπάνια (αφισοκολλήσεις κ.τ.ο.), γι’ αυτά τα μείζονα θέματα…
Κατά τα άλλα, με κροκοδείλια δάκρυα, ομιλούν (και
δεν εντρέπονται…), για «φλέγον δημογραφικό πρόβλημα» και δήθεν μου, στηρίζουν
τις πολύτεκνες οικογένειες…!
Παρά ταύτα, τρέμοντας την λαϊκή οργή, όλοι τους ανεξαιρέτως, προσπάθησαν να
αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, μετά την φασιστικοναζιστικήαποκαθήλωση
των ενημερωτικών αφισών του «Αφήστε με να ζήσω», στρέφοντάς την σε άλλα θέματα όπως, το
θέμα της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας…
Ο
Άγιος Σπυρίδων καταγόταν από την Κύπρο και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου
Κωνσταντίνου (306 -337) και του υιού του Κωνσταντίου (337- 361). Στα πρώτα
χρόνια της ζωής του ήταν μόνο ποιμήν προβάτων. Σύντομα όμως έγινε και ποιμήν
ανθρώπων, εθεράπευε διάφορες ασθένειες, εφώτιζε τυφλούς, έδιωχνε τα πονηρά
πνεύματα και άλλα πολλά θαυμαστά έκανε με την Χάρι του Θεού. Όταν ο Μέγας
Κωνσταντίνος, έγινε ο πρώτος Χριστιανός Βασιλεύς του Ρωμαϊκού κράτους, ο
θαυματουργός Άγιος Σπυρίδων, χειροτονήθηκε Επίσκοπος Τριμυθούντος στην Κύπρο.
Κάποια
χρονιά, ένας ενάρετος και ευσεβής αγρότης αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες.
Το χωράφι του δεν του είχε αποδώσει καρπό και δεν είχε καθόλου χρήματα για ν’ αγοράσει
σπόρο, να σπείρει ξανά. Κατέφυγε σε κάποιους γνωστούς, τους οποίους είχε στο
παρελθόν βοηθήσει με διαφόρους τρόπους, αλλά κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να
του δανείσει χρήματα. Αφού απελπίσθηκε, κατέφυγε στον Άγιο Σπυρίδωνα και του
είπε το πρόβλημά του.
Μιά μέρα ήλθε μπροστά στο κελλί του Γέροντα
Ευμενίου, ένας γύφτος με ένα Ντάτσουν γεμάτο καρπούζια, μαζί με τα τρία-τέσσερα
παιδόπουλά του. Του λέει: «Παπά, θέλεις καρπούζια»;
Ο
Γέροντας αναπαυόταν κάτω από το δένδρο, ήταν μεσημέρι προς απόγευμα και του
απαντάει, «Θέλω, θέλω».
