Κυριακή, 21 Ιουνίου 2020

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ!!!

           Ήταν το καλοκαίρι του 1974.
       Τα τουρκικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Κύπρο. Και σκορπούν το θάνατο. Στην Μόρφου, συμβαίνει ένα συνταρακτικό γεγονός. Τούρκοι στρατιώτες συλλαμβάνουν 15 Χριστιανούς.
       Τους φέρνουν στην αυλή του σπιτιού ενός Ελληνοκυπρίου δασκάλου.
Ετοιμάζουν τα όπλα. Και στρέφουν τους αιχμαλώτους νδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά) στον τοίχο. Θρήνος, κλαυθμός, οδυρμός... Τραγικές στιγμές, για τους μελλοθανάτους... Περιμένουν μέσα σε κλίμα φόβου και αγωνίας τον Τούρκο αξιωματικό να έλθη και να διατάξει «πυρ»...
       Στρέφουν τότε το νου τους και την καρδιά τους στην Ελπίδα των Απελπισμένων. Και προσεύχονται όλοι τους θερμά για το τελευταίο τους ταξίδι και ιδιαίτερα ο δάσκαλος: «Θεέ μου, συγχώρεσέ μας και δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ημών, Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου».
       Ο Τούρκος αξιωματικός έρχεται.
       Κοιτάζει  τους  στρατιώτες του με τα όπλα, κοιτάζει βλοσυρός και τους καταδικασμένους. Ρίχνει μιά ματιά προς τα πάνω. Μιά κληματαριά απλώνεται και σκεπάζει την αυλή. Ζητάει ένα τσαμπί σταφύλι, γιά να παρατείνει έτσι σκόπιμα την αγωνία των μελλοθανάτων.
       Παίρνει το τσαμπί. Μα, ενώ ετοιμάζεται να το φάει, ακούγεται δυνατή η φωνή του δασκάλου: «Μην το φας! Προχθές το ράντισα με φάρμακο. Είναι ισχυρό δηλητήριο! Θα πεθάνεις
       Ο αξιωματικός μένει άναυδος. Και γεμάτος κατάπληξη ρωτάει: «Καλά, αφού ξέρεις, ότι σε λίγο θα δώσω διαταγή να σας σκοτώσουν, γιατί με απέτρεψες  από το να το φάω;;;»
       Του απάντησε τότε ο δάσκαλος: «Είμαι Χριστιανός. Και τώρα που πρόκειται να φύγω από τον κόσμο αυτό και να παρουσιασθώ ενώπιον του Θεού, δεν θα ήθελα να βαρύνω την ψυχή μου με μιά αμαρτία τόσο βαρειά»!!!
       Ο Τούρκος αξιωματικός συγκλονίζεται, γιά μιά ακόμη φορά. Στρέφεται και λέει στους στρατιώτες του: «Αν εύρισκα έναν τέτοιο Τούρκο, θα έδινα και τη ζωή μου ακόμη! Μαζέψτε τα όπλα και αφήστε τους ελεύθερους όλους!»!!!