<<Ύστερα από τόσον πρόθυμον και τελείαν υπακοήν του παπά-Χαράλαμπου, δεν άργησαν κατά την πρόρρησιν του Γέροντός Του, Ιωσήφ του Σπηλαιώτου, να φανούν και οι αγλαείς καρποί του Αγίου Πνεύματος!
Λέγει ο Χριστός μας: «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς… καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾿ αὐτῷ ποιήσομεν» (Ιωάνν.ΙΔ΄21-23΄)!!! Με την επιμονήν στην αδιάλειπτον προσευχήν, με τις κοπιαστικές παννυχίους στάσεις, με το καθημερινό λουτρό των θερμών δακρύων, ο νους τού γενναίου αθλητού καθαριζόταν σε βαθμόν ν’ αποκτήση, κατά το παράδειγμα του Γέροντός Του, την πολύωρον αμετεώριστον προσευχήν! Σ’ αυτήν την κατάστασιν η προσευχή πολλές φορές παύει. Ο ηνίοχος νους ο οποίος κατευθύνει, αδρανεί και κατευθύνεται όπου τον οδηγεί, ως άλλος αναβάτης, μία Ξένη Δύναμις! Αυτή είναι η Δύναμις και η Παρουσία του Αγίου Πνεύματος!
Άλλοτε πάλιν, βλέπει ο αγωνιστής, τον μεν εαυτόν του να σμικρύνεται τόσον, όσον να χωρή διά τρυπήματος ραφίδος! Συγχρόνως, ο νους να ευρύνεται, ώστε να επεκτείνεται σ’ όλο το πλάτος του Ουρανού, ν’ ανεβαίνη, «εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος»!!! (Β΄Κορινθ.ΙΒ΄3΄), σε Ουρανίους αναβάσεις, να γεύεται και να εντρυφά σε Ουράνια Σκηνώματα, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε» (Α΄Κορινθ.Β΄9΄)!!!
Όταν εξομολογητικά ο αθλητής της υπακοής, παπά-Χαράλαμπος, εδιηγείτο τέτοιου είδους εμπειρίες, εκστατικός ο Μέγας Γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης αναφωνούσε:
«Ω μακαρία υπακοήׄ καί πάλιν υπακοήׄ, σ’ εσένα αρμόζουν αναμφιβόλως τα σκήπτρα!!!
Παιδί μου, εμείς με τον Γερό-Αρσένιο γιά να γευθούμεν αυτά τα Ουράνια Αγαθά, εχύσαμε εις την άσκησιν άφθονον αίμα! Εσείς μόνο με μιάν επιμέλεια εις την υπακοήν απολαμβάνετε ίσην Χάριν μ’ εμάς!
Κρατάτε τέκνα μου την υπακοήν μ’ όλη σας την ψυχήν!
Άλλη οδός απ’ αυτήν δεν υπάρχει ευκολωτέρα και ανωτέρα!»!>>!!!
Πηγή κειμένου: «Παπά-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, ο απλοϊκός ηγούμενος και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής», Ιωσήφ Μ.Δ. Σελ.93-95
