Η Καλύβη της «Παναγούδας» ευρίσκεται σε ένα μικρό λόφο, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση. Είναι κοντά στο μονοπάτι που συνδέει τις Καρυές με την Ιερά Μονή Ιβήρων (στα μισά περίπου της όμορφης αυτής διαδρομής, υπάρχουν μικρές πινακίδες, που σε κατευθύνουν προς την «Παναγούδα») και απέναντι από την Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος. Τριάντα λεπτά χρειάζεται κάποιος από τις Καρυές γιά να έλθη στην «Παναγούδα».
Ευχαριστούμε τον Θεόφιλο γιά την βιντεοσκόπηση.
<<Κάποτε μία μητέρα, μη Ορθόδοξη, έφερε το νεκρό μωρό της, στον Άγιο Σπυρίδωνα, παρακαλώντας Τον, να το αναστήσει... Ο Άγιος, ευρέθη σε δύσκολη θέση, διότι το μωρό ήταν αβάπτιστο και εθεώρησε σωστό να ερωτήσει τον βοηθό διάκονό Του (:δείτε τί ταπείνωση είχε ο Άγιος!!!), γιά το τί έπρεπε να κάνει.
Εκείνος, τότε, του απάντησε:
«Γέροντα να κάνεις, ό,τι κάνεις και στα άλλα ζητήματα, να κάνεις δηλαδή προσευχή»!
-Γενάρη, μήνα του Χριστού κι αρχιμηνιά του κόσμου!
-Βροχερός Γενάρης, Αύγουστος νοικοκύρης!
-Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη φλέβισέ το!
-Γενάρη και Φλεβάρη καταβολάδα και ξινάρι!
-Γενάρη μήνα κλάδευε και λίσγο (=γεωργικό εργαλείο) μη γυρεύεις!
-Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις!
-Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξύδι!
-Γενάρης στεγνός, νοικοκύρης πλούσιος!
Είπε Γέρων:
«Άνθρωπέ μου, γιά εσένα εγεννήθη ο Χριστός, γι’ αυτό ήλθε ο Υιός του Θεού, γιά να σωθής εσύ!!!
Και έγινε Παιδί, και μεγάλωσε ως Άνθρωπος, ενώ ήταν Θεός!!!
Κάποτε έκανε τον Αναγνώστη, επήρε το ιερό βιβλίο μέσα στη συναγωγή και εδιάβασε: “ Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με” (Ησαΐας ΞΑ΄1΄)!!!
Άλλη φορά ως Υποδιάκονος, έκαμε φραγγέλιο από σκοινί και έβγαλε τους εμπόρους έξω από το ιερό και τα πρόβατα και τα βόδια και όλα τ’ άλλα!!!
Άλλοτε πάλι ως Διάκονος, ζώσθηκε την πετσέτα και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, δίνοντας εντολή να πλένουν κι αυτοί τα πόδια των αδελφών τους!!!
Προ ημερών, είχα πάει στο Αγρίνιο. Εκεί φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι, όπου ο πατέρας, μου παραπονέθηκε ότι το παιδί του, μαθητής γυμνασίου, κάπνιζε...
Και ο ίδιος, βέβαια, κάπνιζε μπροστά μου…
Και του λέω:
«Κάποτε ο κάβουρας και η καβουρίνα, κάλεσαν τα καβουράκια τους και τους είπαν ότι, τους εξευτελίζουν, έξω που βγαίνουν, διότι δεν περπατούν ίσια, αλλά περπατούν στραβά...“Προσέχετε” τους είπαν, “μην μας προσβάλλετε”...
Είπε τότε ένα καβουράκι στον πατέρα κάβουρα:
“Πατέρα, περπάτα, γιά να δούμε πως περπατάς και εσύ”.
Και άρχισε ο πατέρας κάβουρας να περπατάει, στραβά βέβαια...»
Σε κάποιο ορεινό και απομακρυσμένο χωριουδάκι, ζούσε ο Πέτρος με την μητέρα του. Ήταν πτωχός και ορφανός από πατέρα και έτσι έπρεπε να βοηθάει, όσο μπορούσε, την μητέρα του.
Το καλοκαίρι, κάθε πρωΐ, ανέβαζε τις κατσίκες του χωριού ψηλά στα όμορφα δροσερά λιβάδια γιά να βοσκήσουν. Εκεί πάνω χαιρόταν, ξέγνοιαστα, τη φύση και όλα τα δημιουργήματα του Θεού. Πόσο όμορφα τα είχε κάνει όλα, με τί σοφία, τις καταπράσινες πλαγιές με τα πολύχρωμα αγριολούλουδα, τις πανύψηλες κορφές με τα αγέρωχα έλατα και τους αετούς που έσχιζαν τους ουρανούς! Τον χειμώνα, όταν το χιόνι σκέπαζε τα σπίτια και τις πλαγιές και τα ζώα έμεναν μέσα, ο Πέτρος τότε έβρισκε τον χρόνο να πάει στο σχολείο. Αγαπούσε τα γράμματα και διάβαζε πολύ, γιά να μορφωθή. Ήταν υπάκουος και ευγενικός σε όλους και οι δάσκαλοι τού φερόντουσαν με καλωσύνη και αγάπη!
Κάποια ημέρα, στο σχολείο του χωριού έφθασε ο σχολικός επιθεωρητής. Μπήκε μάλιστα, στην τάξη του Πέτρου και εξέτασε τα παιδιά στην ανάγνωση, τους ερώτησε ιστορία και αριθμητική, και τέλος έφθασε στα θρησκευτικά.
«Ποιός ξέρει να μου πει, παιδιά, την πέμπτη εντολή;», ερώτησε ο επιθεωρητής.
«Στο Σινά, εκεί όπου έμενα, το νερό ήταν ελάχιστο. Μία-μία σταγόνα έτρεχε από έναν βράχο μέσα σε μιά σπηλιά, καμμιά εικοσαριά μέτρα από το ασκητήριο. Εκεί είχα κάνει μία στερνίτσα και μάζευα τρία κιλά νερό το εικοσιτετράωρο.
Όταν πήγαινα να πάρω νερό, έβαζα το τενεκάκι να γεμίσει και έλεγα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Έβρεχα με το χέρι μου, λιγάκι, μόνο το μέτωπο μου. Έπαιρνα, λοιπόν, λίγο νερό γιά να έχω να πιώ αλλά και γιά τα πουλάκια και τα ποντικάκια που είχε το ασκητήριο. Αυτό το νερό ήταν και γιά να πλύνω ένα ρούχο...
Ο αξιότιμος κ. Εμμανουήλ Καπετανάκης (πρ. Διευθ. Δημοτικής Εκπαιδεύσεως), ομιλεί περί της μακαριστής Γεροντίσσης Μακρίνας!!
Τον ευχαριστούμε, διότι μας επέτρεψε να βιντεοσκοπήσωμε αυτήν την καταπληκτικήν αφήγησιν!!!
15/12/2023
Δρομοκήρυξ
Η ογδοντάχρονη κα Άννα, από τα Κουλέντια Λακωνίας, ψάλλει τα παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα κάλαντα σ’ όλη την έκτασή τους!!
Θαυμάζομε την ευλάβεια, την αγωνιστικότητα, αλλά και το μνημονικό της!!
Χρόνια πολλά, καλά, ευλογημένα και καλή υπομονή, αγαπητή μας κα Άννα!!
Η Άπειρος Σοφία και Αγάπη του Θεού, διά της του Θεανθρώπου Γεννήσεως εκ της Αειπαρθένου Θεοτόκου, επελεύσει και δυνάμει του Επισκιάσαντος Αυτήν Αγίου Πνεύματος, εχάρισεν εις το γένος των βροτών την Σωτηρίαν, την κατά Χάριν Θέωσιν και την Αιώνιον Κληρονομίαν της εν τοις Ουρανοίς Βασιλείας!!!
Προς τούτοις, «Μυστήριον κραυγής» μέγιστον τοις πιστοίς και επεγνωκόσι την αλήθειαν, και συγχρόνως σκάνδαλον τοις απίστοις και εγωκεντρικώς «ερευνώσιν», αποτελεί, ουχί μόνον το ότι ο Κύριος εγεννήθη εκ της Παρθένου εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας εν χρόνω, αλλ’ ότι και διαχρονικώς διαγγέλομεν άδοντες και ψαλλόντες θριαμβευτικώς εν ταις των Ορθοδόξων Χριστιανών Εκκλησίαις και Ιεραίς συνάξεσι, καλούντες μάλιστα εις ιεράν Πανήγυριν σύμπασαν την ορατήν και την αόρατον Δημιουργίαν, τό «Χριστός γεννάται, δοξάσατε»!!!
Είπε γέρων ασκητής σε κάποιον νεαρό
που τον επισκέφθηκε, λίγες ημέρες πριν την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων:
«Πήγαινε παιδάκι μου σ’ έναν πνευματικό να εξομολογηθής! Να αναπαυθή η ψυχή σου! Να κοινωνήσης τον Χριστό αξίως, γιά να ζήσης αληθινά Χριστούγεννα!»!!
«Τί να του πω γέροντα; Ντρέπομαι...», απαντά ο νεαρός.
Και ο γέροντας έκπληκτος λέγει:
«Τί να του πης;;; Να του ανοίξης την καρδιά σου, παιδί μου!
Να τί θα μπορούσες να του πης:
Λίγες
ημέρες πριν φύγει από αυτόν τον κόσμο, ο γέρων Ιωήλ, ευρισκόμενος στο
Νοσοκομείο, ερωτήθηκε από κάποιους ευλαβείς και απλούς Χριστιανούς:
«Γέροντα Ιωήλ, έρχονται πολλοί, άνδρες και γυναίκες, κυρίως όμως γυναίκες, και μας λένε: “Σήμερα, μετάλαβα και ξεχάσθηκα και έφτυσα ή έφαγα μία ελιά και έφτυσα το κουκούτσι ή έκοψα το δάκτυλο μου και αιμορράγησα. Τί να κάνω;”. Εμείς τί να τους απαντούμε γέροντα;
<<Δεν ξέρω εσείς, πώς ετοιμάζεσθε γιά τα Χριστούγεννα.
Εάν ετοιμάζεσθε μόνο υλικώς και δεν προσέχετε το φορτίο των αμαρτιών σας, δηλαδή μένετε ανεξομολόγητοι, κάνετε μέγα λάθος...
Ο άνθρωπος πρέπει να προετοιμάζεται γιά τα Χριστούγεννα κυρίως πνευματικώς, να εξομολογείται δηλαδή και να ευρίσκεται εν μετανοία! Διότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο, να «μαζέψει» τις αμαρτίες των ανθρώπων και να καταργήσει τον θάνατο, που προκαλεί η αμαρτία!
